Όλοι «μαζί τα φάγαμε»!!! Αλλά δεν είμαστε όλοι ζάμπλουτοι.

Δεν μπορώ να καταλάβω πως ο Ελληνικός Πολιτισμός και ο λαός του με τοσο κολοσιαία Ιστορία αγωνίζονται να επιβιώσουν με δελτίο των Μνημονίων του Καπιταλισμού της Δύσης. Την στιγμή που υπάρχουν χώρες με τεράστιο χρέος, έναντι του ελληνικού, αλλά βρίσκονται σε ευημερία και οικονομική ανάπτυξη. Την οποίαν οφείλουν στη χρήση των χαρακτηριστικών του Ελληνικού Πολιτισμού. Οπου πίσω από κάθε τεχνική κρύβεται ο Ήφαιστός του, πίσω από κάθε είδος καλλιέργειας της γης η Δήμητρά του, πίσω από κάθε σχολή φιλοσοφίας η Αθηνά του, πίσω από κάθε νομοθεσία η Θέμις του, πίσω από κάθε θεραπευτική μέθοδο ο Ασκληπιός του, πίσω από κάθε θεατρική παράσταση ο Διόνυσός του, πίσω από κάθε εμπορική δραστηριότητα ο Ερμής του, πίσω από κάθε Ενωμένη Ευρώπη η Ευρώπη του Δία του! Και προπάντως πίσω από κάθε καλή τέχνη κρύβονται τα Ελγίνεια Αγάλματα της Ακρόπολης στο Βρετανικό Μουσείο και το άγαλμα της Αφροδίτης της Μήλου στο Μουσείο του Λούβρου, χωρίς εμείς οι Έλληνες κληρονόμοι των να μπορόυμε οχι να τα ακουμπήσουμε (τον πνευματικό μας πλούτο), αλλα ούτε να δικαιούμαστε πνευματικά δικαιώματα επί αυτών.
Θα μου πείτε «ζήτω ο καπιταλισμός ηλίθιε»!!! Α ναι ξέχασα ότι στην Ελλάδα όλοι «μαζί τα φάγαμε (γλυπτά και Αφροδίτες)». Τότε ρε γαμώτο γιατί δεν είμαστε όλοι ζάμπλουτοι; Ίσως να φταίει το έπακρο της West (Δυτικής) Democracy (Δημοκρατίας), όπου το 8,1% να κατέχει το 82,4% του Παγκόσμιου πλούτου. Τότε λοιπόν κάτι λάθος μου έμαθαν στο σχολείο, ότι «Δημοκρατία» σημαίνει η πλειοψηφία να κατέχει την δύναμη και την εξουσία και όχι η οικονομική Ολιγαρχία. Αλλά ξέχασα πάλι ο ηλίθιος πως έχουμε ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ, άρα όχι Δημοκρατία του Περικλέως της αρχαίας Ελλάδος. Γιαυτό γέμισε η Ελλάδα με νέες θέσεις εργασίας εντός Καπιταλισμού και Ευρώ με μισθούς 400 ευρώ το μήνα. Ευγενείς Έλληνες μας κυβερνούσαν, που να με πάρει και να με σηκώσει ο αντίχριστος, όχι Πακιστανοί, ούτε Αφγανοί, Βούλγαροι, Αλβανοί. Ναί, αδέλφια συμπατριώτες Πολιτικοί, εκλεγμένοι από εμάς, εκχωρούν και υπογράφουν την παράδοση Εθνικής Κυριαρχής που τώρα θυμήθηκε και φωνάζει ο Καμμένος κατά των πρώην « συναγωνιστών και συντρόφων του». Δεν την υπογράφουν οι «εγκληματίες μετανάστες», αλλά οι Έλληνες Χριστιανοί με Τρόϊκες του ΔΝΤ και συμβάσεις Cooper (ΦΕΚ 65/Α'/17.02.1940). Δικαίως διερωτάται ο καθένας μας: «Γιατί δεν έκαναν κάτι;». Διότι απλά αγαπητοί μου, η παραοικονομία είναι συνυφασμένη με το ίδιο το Καπιταλιστικό Σύστημα, είτε αυτό γίνεται «νόμιμα» με φόρο-απαλλαγές είτε «μη νόμιμα». Είναι είτε αφελής είτε ηλίθιος το να υποστηρίζει κάποιος ότι π.χ. νόμιμα έβγαλε 5 εκατομμύρια Ευρώ εκμεταλλευόμενος τους εργαζομένους του, πατώντας σε νομικά ερείσματα που οι ίδιοι οι πολιτικοί, τα πιόνια του Καπιταλισμού, ψήφισαν δηλαδή . Διότι έτσι, πρέπει να πούμε εντάξει και ο Χίτλερ νόμιμα βγήκε, άρα νόμιμα έκανε φούρνους και θαλάμους αερίων και νόμιμα σκότωνε και βασάνιζε Κομμουνιστές, Αριστερούς και Εβραίους. Ας ρίξουμε λοιπόν μια ματιά πίσω στην Ελλάδα που μυρίζει ακόμη μπαρούτι: 1947. Οι Βρετανοί παραδίδουν το εν Ελλάδι «χαρτοφυλάκιο» κυριαρχίας στην Αμερική. Ειδικοί εκπρόσωποι της αμερικανικής κυβέρνησης με βαθμό πρέσβη καταφθάνουν. Ενας από αυτούς, ο Πολ Πόρτερ, διορίζεται για να επιβλέπει τη διάθεση των χορηγηθέντων χρημάτων για την ανασυγκρότηση της Ελλάδας. «Οταν πήγε στην Αθήνα έγινε ένας διαφορετικός άνθρωπος, ένας δικτάτορας. Η συμπεριφορά του προς τους έλληνες αξιωματούχους, αρχίζοντας από τον πρωθυπουργό, ήταν βλοσυρή και κάποτε τραχιά». Ετσι περιγράφει τον αμερικανό διπλωμάτη, στην εφημερίδα της ελληνικής ομογένειας του Σικάγου «The Greek Star» (2.10.1980), ο Ουίλιαμ Ρούσσης, Ελληνοαμερικανός που υπηρετούσε στην Ελλάδα εκείνη την εποχή ως αξιωματούχος της Ούνρα ­ οργανισμού που ιδρύθηκε για να συντονίσει το έργο της αμερικανικής βοήθειας προς την Ευρώπη, σύμφωνα με το δόγμα Τρούμαν. Και συνεχίζει παρουσιάζοντας ένα περιστατικό που έγινε κοινό μυστικό (όπως και η σύμβαση Cooper) στη μεταπολεμική Αθήνα, «προκαλώντας αλγεινή εντύπωση στη σκέψη του ελληνικού λαού». Ο Πόρτερ συζητώντας για κάποιο οικονομικό θέμα με τον Στέφανο Στεφανόπουλο, τότε υπουργό Συντονισμού, «οργίστηκε τόσο ώστε σήκωσε το χέρι του και του κατάφερε ένα ηχηρό ράπισμα στο πρόσωπο, τόσο που ο υπουργός ξέσπασε σε κλάματα». Η συνέχεια του επεισοδίου έχει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον: ο υπουργός αποχώρησε από το γραφείο και λίγες ημέρες αργότερα «δώρισε στην κυρία Πόρτερ ένα διαμαντένιο περιδέραιο, για να κατευνάσει τον Πόρτερ, ο οποίος προφανώς ακολουθούσε τη θεωρία του Θεόδωρου Ρούζβελτ "μίλα μαλακά, αλλά κουβάλα μαζί σου ένα μεγάλο ραβδί" και τη συμβουλή του Γουίλιαμ Χάουαρντ Ταφτ να χρησιμοποιεί τη  διπλωματία του δολαρίου». Καλά έλεγε ο Ξ. Ζολώτας, ο μεγαλύτερος Έλληνας Οικονομολόγος και συνειδητός Έλληνας πρωθυπουργός, που προσέγγισε την έννοια του «Δημόσιου Συμφέροντος» περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον. Ότι δεν υπάρχει πλέον ενιαίο κράτος στην Ελλάδα. Το κράτος είναι κάτι σαν αδειανό πουκάμισο για τα μάτια του κόσμου. Γνωρίζω από παλιά τον Ανδρέα και τον Μητσοτάκη και είναι καλοί άνθρωποι ως άτομα. Αλλά με τα κόμματά τους έχουν γίνει άρπαγες του κράτους που το λαφυραγωγούν εναλλάξ. Έχουν φτιάξει δύο παράλληλους κομματικούς μηχανισμούς υποκαθιστώντας το επίσημο κράτος. Συγκρούονται αδυσώπητα αλλά ξέρουν ότι είναι μια ο ένας μια ο άλλος. Και κρατάνε τις κρίσιμες πληροφορίες μόνο για τον εαυτό τους.  Οι της ΝΔ δραματοποιούν τα στοιχεία προς το χειρότερο γιατί θέλουν άμεσα εκλογές, οι του ΠΑΣΟΚ κάνουν το ακριβώς αντίθετο γιατί δεν θέλουν τώρα εκλογές και είναι ικανοί μέσα στην αδιάφορη ανευθυνότητά τους να καταγγέλλουν ο ένας τον άλλο δημοσίως και να εκθέτουν τη χώρα διεθνώς. Να το θυμάστε ότι αυτοί οι δύο σε πέντε σε δέκα ίσως χρόνια θα χρεοκοπήσουν την Ελλάδα». Σοφά και προφητικά τα λόγια του, που δυστυχώς αποδείχτηκαν στο σύνολο τους αληθινά. Το 2004 ο Γ. Αλογοσκούφης καταγγέλλει ως υπουργός Οικονομικών της κυβέρνησης Κώστα Καραμανλή και την προηγούμενη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ότι έκρυβαν ελλείμματα κάτω από το χαλί. Πρώτη διεθνής δυσφήμηση της χώρας. Το 2009 ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου ως υπουργός Οικονομικών της κυβέρνησης Γιώργου Παπανδρέου καταγγέλλει τον Γ Αλογοσκούφη ότι και αυτοί με την σειρά τους έκρυβαν το κολοσσαίο δημόσιο έλλειμμα στο 13,5% του ΑΕΠ. Δεύτερη διεθνής δυσφήμηση της χώρας. Μετά πανικός, μερική χρεοκοπία, αποκλεισμός από τις αγορές, ΜΝΗΜΟΝΙΟ. Όσοι έζησαν από κοντά και μέσα στο εσωτερικό της τότε κεντρικής εξουσίας περιγράφουν μια εικόνα απίστευτης σύγχυσης, πρωτοφανούς ερασιτεχνισμού και τσαπατσουλιάς και δυστυχώς δεν υπήρχε ένας Ζολώτας με μαεστρικές κινήσεις να σώσει την χώρα όπως το έκανε το 1990. Μόνο ο Γιάνης Βαρουφάκης τον αντέγραψε όχι στα οικονομικά, αλλα στη φωτογράφηση. Όπως το 1967 ο τότε διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος Ξενοφών Ζολώτας, φωτογραφιζόταν με τη συζυγό του Λόλα, στη σκιά της Ακρόπολης, για το εξώφυλλο των Εικόνων. Έτσι και το 2015 ο υπουργός Οικονομικών Γιάνης Βαρουφάκης φωτογραφίζεται στο ίδιο φόντο αγκαλιά με τη σύζυγό του, για το  γαλλικό δεξιό περιοδικό Paris Match, το οποίο ασχολείται με τις ζωές των γαλαζοαίματων, των κροίσων και των σταρ του σινεμά. Το λάθος του Βαρουφάκη ήταν ότι μιλούσε στα Αγγλικά για την ελληνική έννοια «Οικονομία» και δεν μπορούσαν να τον καταλάβουν οι Οικονομολόγοι των Βρυξελλών. Ενώ ο Ξενοφών Ζολώτας το 1957 και 1959 στην έδρα του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου στην Ουάσινγκτον μίλησε με λέξεις ελληνικής προελεύσεως, όπως και η λέξη «Οικονομία». Οι ομιλίες του έχουν ως εξής.

Πρώτη: «Kyrie, I eulogize the archons of the Panethnic Numismatic Thesaurus and the Oecumenical Trapeza for the orthodoxy of their axioms methods and policies, although there is an episode of cacophony of the Trapeza with Hellas. With enthusiasm we dialogue and synagonize at the synods of our didymous Organizations in which polymorphous economic ideas and dogmas are analyzed and synthesized. Our critical problems such as the numismatic plethora generate some agony and melancholy. This phenomenon is charateristic of our epoch. But, to my thesis we have the dynamism to program therapeutic practices as a prophylaxis from chaos and catastrophe. In parallel a panethnic unhypocritical economic synergy and harmonization in a democratic climate is basic. I apologize for my eccentric monologue. I emphasize my eucharistia to your Kyrie to the eugenic and generous American Ethnos and to the organizers and protagonists of this Ampitctyony and the gastronomic symposia».

Δεύτερη: «Kyrie, It is Zeus” anathema on our epoch for the dynamism of our economies and the heresy of our economic methods and policies that we should agonize the Scylla of numismatic plethora and the Charybdis of economic anaemia. It is not my idiosyncrasy to be ironic or sarcastic, but my diagnosis would be that politicians are rather cryptoplethorists. Although they emphatically stigmatize numismatic plethora, they energize it through their tactics and practices. Our policies have to be based more on economic and less on political criteria. Our gnomon has to be a metron between political, strategic and philanthropic scopes. Political magic has always been anti-economic. In an epoch characterized by monopolies, oligopolies, monophonies, monopolistic antagonism and polymorphous inelasticities, our policies have to be more orthological. But this should not be metamorphosed into plethorophobia, which is endemic among academic economists. Numismatic symmetry should not hyper-antagonize economic acme. A greater harmonization between the practices of the economic and numismatic archons is basic. Parallel to this, we have to synchronize and harmonize more and more our economic and numismatic policies panethnically. These scopes are more practicable now, when the prognostics of the political and economic barometer are halcyonic. The history of our didymus organizations in this sphere has been didactic and their gnostic practices will always be a tonic to the polyonymous and idiomorphous ethnical economies. The genesis of the programmed organization will dynamize these policies. Therefore, I sympathize, although not without criticism on one or two themes, with the apostles and the hierarchy of our organs in their zeal to program orthodox economic and numismatic policies, although I have some logomachy with them. I apologize for having tyrannized you with my Hellenic phraseology. In my epilogue, I emphasize my eulogy to the philoxenous autochthons of this cosmopolitan metropolis and my encomium to you, Kyrie, and the stenographers».

Με αυτές τις ελληνικές φρασολογίες οι δύο λόγοι του κυρίου Ζολώτα είναι κάθε άλλο παρά κενοί περιεχομένου, ενώ ταυτόχρονα έχουν ύφος εύστοχο και αντάξιο της διάνοιας για την οποία φημιζόταν ο ίδιος για τα σημαντικά οικονομικά ζητήματα. Όπως η ανάκαμψη της τότε ελληνικής οικονομίας, που την βοήθησε η δικής του έμπνευση υποτίμηση της δραχμής το 1953 και το ριζοσπαστικό μέτρο της αφαίρεσης τριών μηδενικών από τα χαρτονομίσματα το 1954. Μιά σημαντική καταπολέμηση του οικονομικού προβλήματος που αναδύεται από την ταυτόχρονη συνύπαρξη του πληθωρισμού και της οικονομικής ύφεσης. Αυτή η επινοητικότητα, η προνοητικότητα, το πνεύμα ανεξαρτησίας απέναντι στην εξουσία και η προβολή της δύναμης του νου και της θέλησης τον εκαναν νεότερο Προμηθέα της Ελλάδας. Έτσι βοήθησε τους πατριώτες του να αποφύγουν τον αφανισμό. Αφου έσβησε από τους θνητούς το φόβο του θανάτου. Έχοντας γνώμονα το ρητόν «αἰὲν ἀριστεύειν καὶ ὑπείροχον ἔμμεναι ἄλλων, μηδέ γένος πατέρων αισχυνέμεν = Πάντα να αριστεύεις και να είσαι ανώτερος από τους άλλους, και να μην ντροπιάζεις την γενιά των προγόνων σου (Ιλιάς Ζ’, στ. 208) εδασκάλεψε στους γύπες της ανθρωπότητας πως «Η Ελλάς δεν είναι ύλη, ούτε χώρος, δια να την καταλάβουν και να την εξουθενώσουν. Συμβολίζει και είναι το αιώνιον, το αθάνατον, το αδέσμευτον αρχαίο ελληνικό Πνεύμα. Τ οποίον ούτε συλλαμβάνεται, ούτε υποτάσσεται, ούτε αποθνήσκει». Δυστυχώς τον ντρόπιασαν οι σημερινοί χαρτογιακάδες Υπουργοί Οικονομικών ξεπουλώντας την Πάτρια Γή τους στην Τρόϊκα του ΔΝΤ. Καρβας. www.spoudasmata.blogspot.com

 

 

Σκοπιανό: Επανασύνδεση με την αληθινή ιστορία της λήθης μας.

Το «Σκοπιανό» δυστυχώς εξακολουθεί να βρίσκεται στην επικαιρότητα και να επικαιροποιείται διαρκώς με τα βελάσματα των χριστιανικών αμνών της Βιβλικής Ορθοδοξίας. Ξέρουν οι ερίφηδες ορθόδοξοι ότι οι ρίζες του Σκοπιανού ανάγονται στην επαύριο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν ο Στρατάρχης Τίτο διαχώρισε από τη Σερβία την περιοχή, που καλείτο μέχρι τότε Vardar Banovina, χορηγώντας της καθεστώς ομόσπονδης συνιστώσας της τότε νέας ομοσπονδιακής Γιουγκοσλαβίας και μετονομάζοντάς την αρχικά σε «Λαϊκή Δημοκρατία της Μακεδονίας» και, στη συνέχεια, σε «Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας». Παράλληλα, άρχισε να καλλιεργεί την ιδέα ενός χωριστού και διακριτού «Μακεδονικού Έθνους». Οι βλέψεις του αυτές στην ευρύτερη Μακεδονία είχαν επιβεβαιωθεί ήδη από το 1944, όταν ανήγγειλε δημόσια ότι στόχος του ήταν να επανενώσει «όλα τα τμήματα της Μακεδονίας που διασπάστηκαν το 1912 και 1913 από τους βαλκάνιους ιμπεριαλιστές». Το δε ΚΚΕ της Ελλάδας όταν θέλησε να γίνει μέλος της Κομμουνιστικής Διεθνούς (Μόσχα), το Βουλγαρικό και το Γιουγκοσλαβικό Κομμουνιστικό Κόμμα έθεσαν ως προϋπόθεση για την ένταξή του να δηλώσει ότι συμφωνεί να σχηματισθεί ανεξάρτητο κομμουνιστικό κράτος με το όνομα «Μακεδονία» που να συμπεριλαμβάνει όλη την Βόρειο Ελλάδα. Όπως ήταν φυσικό, ξεσηκώθηκε θύελλα στην Ελλάδα, που ανάγκασε το ΚΚΕ να αναθεωρήσει αυτή τη θέση. Μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας από τους Γερμανούς οδηγηθήκαμε στον Εμφύλιο πόλεμο κατά τον οποίο η Κυβέρνηση των Αθηνών εξαρτούσε την επιβίωσή της από την βοήθεια των Δυτικών Δυνάμεων. Ήταν εντελώς εξαρτημένη και ειδικά οι Άγγλοι δεν ήθελαν να ενοχληθεί ο Τίτο, με την ελπίδα ότι θα έκανε αυτό που τελικά έκανε. Δηλαδή να διακόψει τις σχέσεις του με την Μόσχα. Γι’ αυτόν τον λόγο οι ελληνικές κυβερνήσεις και τα αρνάκια της Εκκλησίας δεν διαμαρτυρήθηκαν τότε.  Μάλιστα με το άρθρο 7, ΝΔ 4009/1959, ΦΕΚ 238Α'/1959, η τότε  κυβέρνηση της ΕΡΕ, με υπογραφές Κ. Καραμανλή, Κανελλόπουλου, Καλλία, Στράτου, Αβέρωφ, Μάρτη, Τσάτσου, Κεφαλογιάννη, ανέφερε τα Σκόπια ως «Μακεδονία». Δικαίως επικρίνουμε σκληρά τους Ελληνες πολιτικούς και χριστιανούς της Ορθοδοξίας για τα ολέθρια λάθη τους στο ζήτημα του ονόματος της Μακεδονίας. Αλλά δεν μπορούμε να παραγνωρίσουμε ότι πίσω από αυτούς κρύβονταν αφόρητες πιέσεις των αμερικανικών κυβερνήσεων διαχρονικά, που επείγονταν για την εξυπηρέτηση των στόχων τους, οπως η σύμβαση COOPER, προβάλλοντας σχεδόν πάντοτε ως δικαιολογία το ρωσικό «φόβητρο». Έτσι από το 1949 και σε όλη τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου η Ελλάδα έπρεπε να σιωπά στην υιοθέτηση από τον Τίτο του ονόματος «Μακεδονία». Οταν έληξε ο Ψυχρός πόλεμος, επενέβησαν πάλι οι τάχατες «λογικοί» του Στέιτ Ντιπάρτμεντ και άρχισαν να πιέζουν λέγοντας ότι «δυο γενιές Σκοπιανών μεγάλωσαν πιστεύοντας ότι είναι Μακεδόνες και είναι δύσκολο να αλλάξουν γνώμη 1.500.000 άνθρωποι». Και έπρεπε να ξεσηκωθούν σε συλλαλητήρια 15.000.000 Ελληνες παγκοσμίως για να συμμαζέψουν κάπως τις απαιτήσεις τους. Παρ' όλα αυτά οι Αμερικανοί πρόλαβαν να εκμεταλλευθούν την «πατρική» σχέση Μπους - Μητσοτάκη και με βάση την απόφαση 817/1993 του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών μετονομάσθηκαν τα Σκόπια  σε  «Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας» (ΠΓΔΜ-FYROM). Στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι η ελληνική θέση για το θέμα των Σκοπίων 3 Απριλίου 2008 άσκησαι βέτο στην ένταξη της ΠΓΔΜ, λόγω του ονόματος. Την ελληνική θέση στο Βουκουρέστι στήριξε η Ιταλία, η Ισπανία, η Πορτογαλία, η Γερμανία και η Γαλλία. Την αντίθεσή τους στη στάση της Ελλάδας έδειξαν οι ΗΠΑ, η Τουρκία, η Σλοβενία, η Τσεχία, η Εσθονία και η Λιθουανία ενώ οι υπόλοιπες χώρες κράτησαν σχετικά ουδέτερη στάση. Η Ελλάδα αντιδρά στην αιφνιδιαστική αναγνώριση των Σκοπίων σε "Δημοκρατία της Μακεδονίας". από τις ΗΠΑ. Απάτη Μπους σε Καραμανλή και ομογένεια. Κορόιδεψε τον πρωθυπουργό. Έκλεψε τις ψήφους των Ελληνοαμερικανών. Και λίγες ώρες μετά την επανεκλογή του, ο Τζορτζ Μπους μας έστειλε ως δώρο την αναγνώριση των Σκοπίων ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Περιφρονώντας ξανά τον ΟΗΕ, ο Μπους έσπευσε, την επομένη της επανεκλογής του και αφού δεν είχε πλέον ανάγκη τις ψήφους της ομογένειας, να αναγνωρίσει τα Σκόπια ως «Μακεδονία». Ναι ήταν μια μαχαιριά από τον Μπους λίγες ώρες μετά την επανεκλογή του. Μετά απο αυτη την αγέρωχη στάση του Ελληνα πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή στο Βουκουρέστι το 2008, όπου επιβεβαιώθηκε ότι χωρίς αλλαγή ονόματος και νοοτροπίας τα Σκόπια δεν μπαίνουν στο ΝΑΤΟ, οι άνθρωποι του «βαθέος» αμερικανικού κράτους έφτιαξαν το σκάνδαλο του Βατοπαιδίου, δημιούργησαν χάος στην Ελλάδα, αποπειράθηκαν να δολοφονήσουν τον Καραμανλή και τελικά έριξαν την κυβέρνησή του. Αναρωτιέμαι: πώς είναι δυνατόν oι «μαθητευόμενοι μάγοι» της αμερικανικής διπλωματίας να «ζυγίζουν» το μπάσταρδο εθνικό συνονθύλευμα των Σκοπίων ως ίσο απέναντι στην Ελλάδα, την πιο αξιόπιστο σύμμαχό της στα Βαλκάνια, στην Αν. Μεσόγειο, σε δύο Παγκόσμιους Πολέμους και σε 40 χρόνια Ψυχρού Πολέμου. Μάλιστα όταν η Αμερική αναγνωρίζει την Ιερουσαλήμ ως «ιστορική πρωτεύουσα του Ισραήλ». Θα πρέπει να ντρέπονται για τη στάση τους αυτή, όταν η Γαλλία ανάγκασε ολόκληρη Αγγλία να μπει στην Ενωμένη Ευρώπη όχι ως Μεγάλη Βρετανία (επειδή το όνομα Βρετανία ανήκει σε γαλλική επαρχία) αλλά ως Ηνωμένο Βασίλειο, δεν έχουν κανένα δικαίωμα να ισχυρίζονται ότι τα Σκόπια δεν μπορουν  να κάνουν κάτι παρόμοιο. Ανέκαθεν όμως, οι ΗΠΑ καλλιεργούν αυτόν τον παθιασμένο αντιαμερικανισμό στην Ελλάδα, μάλιστα από την υποδοχή των Ελλήνων μεταναστών στο Έλλις Άιλαντ. Σοκαριστικός ο τίτλος του άρθρου εφημερίδας της εποχής: «Λευκή Γυναίκα εθεάθη με Έλληνα! (Dan Georgakas)». Προκαλεί η άποψη ότι οι Έλληνες δεν κατατάσσονταν στους «λευκούς»! Θεωρούνταν μαύροι και στους κινηματογράφους πηγαίνανε στον πατάρι και όχι στη πλατεία που ήταν για τους λευκούς. «Filthy Greeks (βρωμοέλληνες)» μας ανεβάζανε και μας κατεβάζανε, στα δε εστιατόρια υπήρχαν επιγραφές «All American. No rats. No Greeeks (Αμιγές Αμερικάνικο. Όχι ποντίκια. Όχι Έλληνες)». Χαρακτηριστικό ήταν το άγνωστο πογκρόμ που υπέστη η Ελληνική κοινότητα της Νότιας Ομάχα (South Omaha- 1909), πληθυσμού γύρω στους 2.000. Διαβάζοντας την μελέτη του Τζόν Μπίτζες διδασκόμεθα ότι «Τα τοπικά δημοσιεύματα καταφέρονταν κατά των Ελλήνων και παρεκίνουν τον λαόν εις εξέγερσιν, δύο επίσης βουλευταί της Nebraska και ο Δήμαρχος της S Omaha προσεκάλουν τον λαόν εις συλλαλητήριον. Και  αφού ηγόρευσαν οι ρήτορες και εξώθησαν τον λαόν εις επίθεσιν κατά των Ελλήνων, κατόπιν ο όχλος ώρμησε επάνω τους με λύσσα. Ελιθοβόλησε τους Έλληνας, κατέστρεψε τα καταστήματά των και εν τέλει έθεσεν πυρ εις τας οικίας των. Το έκανε αυτό με την ενοχήν της αστυνομίας καθώς και μερίδα του Τύπου. Εξακριβώθηκε ότι  η αστυνομία της S Omaha όχι μόνον δεν επιχείρησεν να ματαιώση την επίθεσιν του όχλου, επιβάλλουσα την ισχύν του νόμου, αλλα υπεβοήθησεν εις την καταστροφήν». Ο ίδιος αμερικανικός μισελληνισμός παρατηρείτα και κατά την Επανάσταση του 1821. Ο ιστορικός Τζόρτζ Φλίνλεϊ σε  έργο του μας λέγει ότι: «η Ελλάδα ζημιώθηκε περισσότερο από εκείνους που ονομάζανε τους εαυτούς τους φιλέλληνες στην Αγγλία και στην Αμερική». Ο δε δικηγόρος της Ελλάδος Henry D. Sedgwick δηλώνει προς τον Jonas Pratt, πρόεδρο του δικαστηρίου για την φρεγάτα «Ελλάς», το εξής: «Κύριε Pratt, πράξατε ότι ήταν δυνατόν για να καταστρέψετε ένα έθνος, την Ελλάδα, και να ατιμάσετε ένα άλλο, τις ΗΠΑ». Η δε ειρωνεία για την εμβέλεια του ιδεαλισμού «Δόγμα Μονρόε», είναι ότι υπακούοντάς το αρνήθηκαν να υποστηρίξουν την ελληνική ανεξαρτησία το 1823. Αλλά το παραβίασαν κατά την Βρετανική κατάκτηση και προσάρτηση δια των όπλων το 1832 των νησιών Φώκλαντ. Επίσης την ανατριχιαστική μορφή του μίσους του Αμερικάνου προς τον Έλληνα την αντιλαμβάνεσαι 100 χρόνια αργότερα στο μαζικό έγκλημα στη φωτιά της ελληνικής Σμύρνης (27/8/1922). Όπου τα πτώματα των Ελλήνων έπλεαν στο Λιμάνι και οι Αμερικανοί δίπλα στα πολεμικά τους σκάφη έπεζαν πόκα. Κάτι που έκανε τον πρέσβη των ΗΠΑ κ. Χόρτον να τελειώσει το βιβλίο του «Η κατάρα της Ασίας» γράφοντας «Ένα από τα δυνατότερα αισθήματα που πήρα μαζί μου από την Σμύρνη ήταν το συναίσθημα της ντροπής γιατί ανήκα στο ανθρώπινο γένος». Ακμαίος ανθελλισμός είναι και του προέδρου κ. Τζόνσον η δυσφορία «F@ck your Parliament and your Constitution. America is an elephant. Cyprus is a flea. If these two fleas continue iching the elephant, they may just get whacked by the elephant’s trunk, whacked good». H οποία εκδηλώθηκε το 1964 ως απάντηση στον Έλληνα πρέσβη Alexandros Matsas, για την άρνηση της προτάσεώς του να ενωθεί η Κύπρος με την Ελλάδα, με αντάλλαγμα όμως την 50ετή εκμίσθωση στην  Τουρκία της χερσονήσου Καρπαίας (Killig Hope σελίδα 216). Η ανθελληνική στάση των Αμερικανών συνεχίζεται και δια του στόματος του προέδρου κ. Κλίντον σε δήλωσή του: «Στην Κύπρο δεν έγινε εισβολή, αλλά μία σύγκρουση μεταξύ δύο κοινοτήτων». Κάτι που αντιτίθεται με τα 99 ψηφίσματα του ΟΗΕ, τα οποία ομιλούν γιά εισβολή και κατοχή στη Μεγαλόνησο, με πραξικόπημα του Ιωανίδη. Αυτό το αμερικανικό μίσος προς τους Ελλήνες συνεχίζεται μέχρι το απόγειό του, την άγρια και επιδεινούμενη Τριάδα των Μνημονίων της Τρόϊκας του Πολ Τόμσεν, πράκτορα των hedge funds, τιμωρού και δολοφόνου της Ελλάδας, που ο Πούτιν το 2004 τον πέταξε με τις κλωτσιές απο την χώρα του διότι πήγε να φαλιρίσει την Οικονομία της Ρωσίας. H δανειακή αυτή σύμβαση, με το ΔΝΤ του Πολ Τόμσεν,  έχει καθαρά αποικιοκρατικό χαρακτήρα, όπως η παραχώρηση της χώρας μας ώς οικόπεδο άνευ ιδιοκτήτου δια της σύμβασης Hugh Cooper & Co. Που επικυρώθηκε με τον Α.Ν. 2220/1940 (ΦΕΚ 65/Α'/17.02.1940) και με ποινική ρήτρα:  «Σε περίπτωση λήξης της σύμβασης (Κούπερ) το Δημόσιο υποκαθίσταται μεν στα δικαιώματα του αναδόχου, υποχρεώνεται όμως να πληρώσει σε αυτόν τις μη αποσβεσθείσες δαπάνες.». Αυτή η σύμβαση Cooper έληξε το 2010 ακριβώς την στιγμή που ο Γιωργάκης Παπανδρέου μας έβαλε στο ΔΝΤ από το Καστελλόριζο για να φύγουμε από μια σχέση εξάρτησης για να πάμε στο σχέδιο της Τρόικας για δέσμευση των πετρελαίων της χώρας (Ντιρκ Μιούλερ 2014) ως εγγύηση στο χρέος για τις μη αποσβεσθείσες δαπάνες της Cooper. Η διάσωση μέσω Μνημονίου  του ΔΝΤ είναι  ιδιαίτερα απεχθής και αντιλαϊκή, διότι εφαρμόζει αυθαίρετα το αγγλικό δίκαιο, και αυτό γιατί το αγγλικό δίκαιο είναι ιδιαίτερα σκληρό απέναντι στον οφειλέτη, υπερασπιζόμενο κυ­ρίως τα δικαιώματα του δανειστή. Είναι γεγονός ότι δημιουργήθηκε παράνομα το φερόμενο Ελληνικό χρέος για να μας λεηλατήσουν και να μας εκβιάζουν, ώστε να συμφωνήσουμε με κάποια διπλή ονομασία που θα συμπεριλαμβάνει τη λέξη «Μακεδονία» στο Σκοπιανό. Το ομολόγησε στο ΣΚΑΪ ο βουλευτής των Ανεξάρτητων Ελλήνων, Δημήτρης Καμμένος, υποστηρίζοντας ότι: «Αν θα πάρει τη συμφωνία  για το χρέος η Ελλάδα συνδυάστηκε, με το εάν θα παραχωρήσουμε το «Μακεδονία». Το σημερινό χρέος της Ελλάδος είναι η επιβεβαίωση του αποφθέγματος του Ανδρέα Παπανδρέου, που δήλωσε το 1993 λέγοντας: «αν δεν αφανίζαμε το χρέος θα μας αφάνιζε αυτό». Θα είναι φρόνημον για τα Σκόπια να μελετήσουν το έγγραφο της Βουλγαρίας, που είχε καταθέσει, λίγο πριν διαλυθει η πρώην Γιουγκοσλαβία, στη ΔΑΣΕ (σημερινό ΟΑΣΕ) τονίζοντας ότι στην Γιουγκοσλαβική περιοχή, την οποία ο Τίτο ονόμασε «Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας» κατοικούν 2.000.000 Βούλγαροι και 200.000 Έλληνες! Επίσης υπενθυμίζω, στους Σκοπιανούς, ότι η Βουλγαρία αναγνώρισε το 1991 κράτος με το όνομα «Μακεδονία», αλλά όχι Έθνος μακεδονικό ούτε γλώσσα μακεδονική. Θεωρεί ότι οι Σλάβοι των Σκοπίων, αυτοί που δηλώνουν «Μακεδόνες», είναι Βούλγαροι. Τονίζει ότι στον Μακεδονικό Αγώνα του 1893- 1908 συγκρούσθηκαν Έλληνες και Βούλγαροι και όχι Έλληνες με «Μακεδόνες». Πρέπει να καταλάβουν επι τέλους οι Σκοπιανοί και ο πρέσβης στα Σκόπια Χόιτ Μπράιαν Γι, που μιλά και καλά ελληνικά, ότι μερικά πράγματα στον ελληνικό εθνικό χαρακτήρα δεν αλλάζουν ποτέ. Και ποτέ δεν θα δεχτούμε οι Έλληνες να ξεπουλήσουμε την Ιστορία και το όνομα της Μακεδονίας. Γατί, αν το κάνουμε, δεν θα είμαστε πια Έλληνες.

           Μετά τιμης Καρβας.                   

Προς εβραίαν κυρία Ιρίτ Μπεν-Άμπα επιστολήν το ανάγνωσμα πρόσχωμεν.

      Αξιότιμη πρέσβυς του Ισραήλ στην Ελλάδα:

Υποκλίνοντας υποβάλλω ευλαβώς τα σέβη μου ο ελάχιστος εγώ, Βασίλης Καρβέλης. Δια της παρούσης μου και με γνώμονα των αρχαίων προγόνων μου το ρητό: «Σοφόν το σαφές , ου το μη σαφές» έρχομαι να μιλήσω ενώπιόν σας ελεύθερα, ειλικρινά και ευθέως. Η δε συζήτηση δεν θα είναι ανταγωνιστική ρητορική, αλλά κίνητρο που θα ενεργοποιήσει το λόγο της αληθείας και με μοναδική του φροντίδα να υψώσει και τους δυό μας σε άξιους ερευνητάς της των Μαντείων των Δελφών μου θεϊκής εντολής: «γνώθι σαυτόν»  της Ιερουσαλήμ. Το ερώτημα δεν είναι το τι ξέρει για την Ιερουσαλήμ ο κάθε Καρβέλης, αλλά το τι πραγματικά λένε οι αρχαίες ιστορικές πηγές για αυτή την περιβόητη Πόλιν. Το πρώτο βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης, η Γένεσις γράφει: «יח וּמַלְכִּי-צֶדֶק מֶלֶךְ שָׁלֵם, הוֹצִיא לֶחֶם וָיָיִן; וְהוּא כֹהֵן, לְאֵל עֶלְיוֹן. 18 (Κεφάλαιον 14)». Η κλασσική μετάφραση στα ελληνικά από τους Ο΄ του παραπάνω κειμένου είναι η ακόλουθη: 18. «καὶ Μελχισεδέκ βασιλεὺς Σαλήμ ἐξήνεγκεν ἄρτους καὶ οἶνον ἦν δὲ ἱερεὺς τοῦ θεοῦ τοῦ ὑψίστου (Genesis Chapter 14)». Ποιός ήταν ο Μελχισεδέκ βασιλεὺς Σαλήμ μας το εξηγεί στον Τομ. β, σελ.7 ο Επίσκοπος Αλεξανδρείας Αθανάσιος γράφοντας τα εξης: «Εν τω καιρώ εκείνω, ην τις βασίλισσα Σαλήμ, κατά το όνομα της πόλεως· εγέννησε δε Σαλαάδ· Σαλαάδ δε εγέννησε Μελχί,  Μελχί δε έσχε γυναίκα και το όνομα αυτής Σαλήμ· έτεκε δύο υιούς, ένα καλούμενον Μελχί, και έτερον τον Μελχισεδέκ·». Άρα λοιπόν ο Μελχισεδέκ ήταν βασιλεὺς της Αρχαίας Πόλις Σαλήμ, η οποία σύμφωνα με τα βιβλία του Ιησού του Ναυή και των Κρητών, όπου περιγράφονται γεγονότα που συνέβησαν πριν από την κατάκτηση της πόλης από τον Δαβίδ, η τοποθεσία ονομάζεται συχνά Ιερουσαλήμ. (Ιη 10:1, 3, 5, 23 – 12:10 – 15:8, 63 – 18:23 – Κρ 1:7, 8, 21 – 19:10).  Οι δε πινακίδες της Τελλ ελ Αμάρνα μαρτυρούν ότι κατά τον ΙΕ΄ αιώνα π.Χ. η Ιερουσαλήμ ήταν σπουδαία πόλη της Παλαιστίνης, που την κατοικούσαν απο τις αρχές της 2^ης χιλιετηρίδας π.Χ. οι Ιεβουσαίοι, φιλή Χαναναία. Επίσης στους Ψαλμούς και στα ποιητική-διδακτικά βιβλια η Ιερουσαλήμ της Παλαιστίνης αναφέρεται ως Σιών. Ο Ηρόδοτος μας λέει «Όταν τα παιδιά της Ευρώπης, ο Σαρπηδών και ο Μίνως, μάλωσαν για την βασιλεία και επικράτησε ο Μίνωας, ο Σαρπηδών έφυγε μαζί με τους συντρόφους του. Οι εξόριστοι έφθασαν υπο τη βασιλεία του  Σαρπηδών στην Μιλυάδα της Ασίας, όπου σήμερα κατοικούν οι Λύκιοι. Τότε λέγονταν Μιλυάδα και οι Μιλύες λέγονταν Σόλυμοι (Κλειώ, 173)». Αργότερα οι Σόλυμοι (Κρήτες) εποίκησαν την χώρα της Παλαιστίνης, όπου ίδρυσαν την πόλη τους Σιών (Ιεροσόλυμα) στους πρόποδες του όρους Σιών (Θεός στη Δωρική). Στην κορυφή του όρους αυτού, έκτισαν τον Ναό του μεγίστου θεού των Έλλήνων με το όνομα «Διός Σολυμέως», ως πολιούχο Θεό της πόλεως αυτών. Μεταξύ των αρχαίων ελληνικών νομισμάτων που εκτίθενται στο Εβραϊκό Μουσείο των Ιεροσολύμων (Ιερουσαλήμ), συγκαταλέγονται και νομίσματα στα οποία εικονίζεται το σύμβολο του Ιερού Ναού των Σολύμων και αναγράφονται οι λέξεις «ΙΕΡΟ – ΣΟΛΥΜΩΝ» στην ελληνική γλώσσα φυσικά. Επίσης ο Εβραίος ιστορικός Ιώσηπος Φλάβιος (Γιοσέφ μπεν-Μαθιά) μας πληροφορεί στην «Ιουδαϊκή Αρχαιολογία (Ζ,3,10-25)» του ότι: «Επειδή επί της εποχής του Αβραάμ του προγόνου μας, η πόλη λεγόταν Σόλυμα. Πολλοί λένε ότι και ο Όμηρος τα αποκαλεί Σόλυμα. Την δε προσωνυμία “Ιερό” οι Εβραίοι έβαλαν αργότερα. Ήταν κατά την εποχή που με την στρατιά του Ιησού κατά των Χαναναίων και του πολέμου, κατά τον οποίο οι Χαναναίοι κράτησαν (την πόλη), που (ο Ιησούς) κατένειμε στους Εβραίους, οι οποίοι όμως δεν κατάφεραν να διώξουν (τους Χαναναίους), από τα Ιεροσόλυμα, μέχρι που την πολιόρκησε ο Δαυίδ...». Είναι βέβαιον οτι Οι Αιγύπτιοι εξόριστοι (Εβραίοι) υπο την Βασιλεία του Δαυίδ υπέταξαν την Παλαιστίνη = Φιλισταία = Φαλαστίν = Γη των Φιλισταίων = Νεγέβ των Χερεθί = Νότος των Κρητών εφαρμόζοντας του Θεού των την ρατσιστική μισαλλοδοξιά: «διὰ τοῦτο τάδε λέγει Κύριος· ἰδοὺ ἐγὼ ἐκτείνω τὴν χεῖρά μου ἐπὶ τοὺς ἀλλοφύλους καὶ ἐξολοθρεύσω Κρῆτας καὶ ἀπολῶ τοὺς καταλοίπους τοὺς κατοικοῦντας τὴν παραλίαν (Ιεζ. 25,16). Οπότε με τις εγκληματικές βιαιοπραγίες των υιών του Πατριάρχη Ιακώβ = Ισραήλ εκπληρώνεται του Κυρίου ο όρκος: «Καὶ ἔσται ὅταν εἰσαγάγῃ σε Κύριος ὁ Θεός σου εἰς τὴν γῆν, ἣν ὤμοσε τοῖς πατράσι σου, τῷ Ἁβραὰμ καὶ τῷ Ἰσαὰκ καὶ τῷ Ἰακὼβ δοῦναί σοι, πόλεις μεγάλας καὶ καλάς, ἃς οὐκ ᾠκοδόμησας, οἰκίας πλήρεις πάντων ἀγαθῶν ἃς οὐκ ἐνέπλησας, λάκκους λελατομημένους, οὓς οὐκ ἐξελατόμησας, ἀμπελῶνας καὶ ἐλαιῶνας, οὓς οὐ κατεφύτευσας, καὶ φαγὼν καὶ ἐμπλησθεὶς (Δευτερ. 6, 10-11)». Βλέπουμε οτι ο ανεπιθύμητος λαός του Φαραώ, ως περιούσιος λαός του Γιαχβέ (γενοκτόνος των Κρητών), χρησιμοποιόντας την βία του Κυρίου του κατέκτησε τη γη της επαγγελίας του Μινωϊκού Πολιτισμού στη Παλαιστίνη, και έτσι ελυτρώθηκε απο τις επι 40 έτη περιπλανήσεις του και τα γιδοπρόβατά του στην έρημο. Δηλαδή, από τη μία μέρα στην άλλη βρέθηκε απο τις εν τη ερήμω σκηνές του, στους πολυτελούς οικισμούς της Κρητικής Πολεωδομίας χωρίς κόπο και μόχθο. Το μονο που κατόρθωσαν οι δώδεκα φυλές (απόγονοι των γιών του Ιακώβ) του Εβραϊκού Λαού να καταφέρουν, κάτω απο τον οίκο του Δαυίδ, ήταν το να εκτελέσουν του Κυρίου την σκληρότητα: «τούς βωμοὺς αὐτῶν καθελεῖτε καὶ τάς στήλας αὐτῶν συντρίψετε καὶ τὰ γλυπτὰ τῶν θεῶν αὐτῶν (Δίας Σολυμέως) κατακαύσετε ἐν πυρί (Εοδ. ΛΔ΄ 13). Έτσι δεν άφησαν όρθιο ούτε ένα έργο της

ελληνικής τέχνης στην αρχαία ιερά πόλη (Ιερουσαλήμ) της Παλεστίνης. Ακόμη και τους ιερούς ναούς καταστρέψανε και δεν κράτησαν ούτε έναν για να προσκυνάνε τον Γιαχβέ τους, και συνεχίζανε να τον λατρεύουν μέσα σε σκηνή μέχρι το 955 π.Χ. Όταν ο δεύτερος γιός του Δαυίδ απο την Βηθσαβεέ, σύζυγο του αξιωματικού αυτού  Ουρία Χειτταίου (Βασιλεων Β΄11, 2-5), ο Σολομών, συνεργαζόμενος με τους Φοίνικες και με τον πεθερό του τον Φαραώ (νυμφεύθηκε την κόρη του που για τον γάμο της πήρε ως προίκα τις πόλεις Γαζέρ και Μεργάβ, που είχε καταλάβει ο Φαραώ παλιότερα από τους Χαναναίους (Ιησούς του Ναυή 16,10) έκτησε τον πρώτο Ναό των Εβραίων στην Ιεροσαλήμ της Παλεστίνης. Έτσι εκπληρώθηκε του Κυρίου του το πρόσταγμα: «συ θέλεις οικοδομήσει εις εμέ οίκον, διά να κατοικώ Διότι δεν κατώκησα εν οίκω, αφ ης ημέρας ανεβίβασα τους υιούς Ισραήλ εξ Αιγύπτου μέχρι της ημέρας ταύτης, αλλά περιηρχόμην εντός σκηνής και παραπετασμάτων». Αλλά η κορύφωση αυτής της επιτυχίας ήταν βραχεία. Διότι μετά τον θάνατο του Σολομώντος  όλες οι φυλές του Ισραήλ συγκεντρώθηκαν όχι στην Ιερουσαλήμ, αλλά στην αρχαία πόλη της Βορείου Παλαιστίνης, την Συχέμ, όπου κατοικούσαν οι αρχαίοι Ευαίοι, για να εκλέξουν νέο βασιλέα. Εκεί εκλήθει και ο Ιεροβοάμ από την Αίγυπτο που είχε διαφύγει κυνηγημένος από τον Σολομώντα. Οι 10 φυλές του Ισραήλ εξέλεξαν στη Συχέμ ως βασιλέα τους τον Ιεροβοάμ. Ο Ιεροβοάμ οχύρωσε κατόπιν την Συχέμ και την έκανε έδρα του βασιλείου του. Στη συνέχεια έκτισε δύο ειδωλολατρικά θυσιαστήρια και τοποθέτησε εκεί δύο χρυσά αγάλματα μοσχαριών  και είπε στον λαό του: «Αρκετό χρόνο ανεβαίνατε μέχρι τώρα στην Ιερουσαλήμ για λατρεία. Ιδού οι θεοί σου ισραηλιτικέ λαέ, οι οποίοι σε έβγαλαν από την Αίγυπτο». Όμοιος λόγος προς τον υπό του Ααρών προφερθέντα  όταν παρουσίασε τον χρυσό μόσχο στους ισραηλίτες. (Εξοδ. 32,4). Ο δε Ροβοάμ (17 χρόνια  διάδοχος του Σολομώντα) έμεινε βασιλέας μόνον μεταξύ των 2 φυλών Ιούδα και Βενιαμίμ. Έτσι το βασίλειο των Εβραίων χωρίστηκε σε δυο βασίλεια, που το ένα με τον Ιεροβοάμ ονομάστηκε βασίλειο του Ισραήλ, και το άλλο με τον Ροβοάμ ονομάστηκε βασίλειο του Ιούδα με πρωτεύουσα την Ιερουσαλήμ. Μετά απο την ολέθρια αυτή διάσπαση του πρώτου ενιαίου βασιλείου του Ισραήλ σε Βόρειο ειδωλολατρικό και σε Νότιο μονοθεϊστικό Βασίλειο και τις εμφύλιες θρησκευτικές συγκρούσεις μεταξυ των ιερέων λευίτων του Κυρίου και των μη λευίτων ιερέων των χρυσών Μοσχαριών είχε εξαντληθεί και η προστασία της Ιερουσαλήμ. Έτσι Ο βασιλιάς της Βαβυλώνας Ναβουχοδονόσορ βρήκε την ευκαιρία και «Στρατοπέδευσε εναντίον της πόλης του Ιούδα και την πολιορκουσε 2 χρονια, όπου τη δεύτερη ημέρα του μήνα Αδάρ (Άνοιξη 597 π.Χ) κατέλαβε και έκαψε την πόλη Ιερουσαλήμ, αιχμαλώτισε το βασιλιά της, Ιωαχίν. Πήρε τον υπέρογκο φόρο υποτελείας και τον έφερε στη Βαβυλώνα και  πολυάριθμοι αιχμάλωτοι Εβραίοι οδηγήθηκαν σε εξορία στη Βαβυλώνα (Ασσυριακά και Βαβυλωνιακά Χρονικά, του Α. Κ. Γκρέισον, 1975, σ. 102, Τόμ. 2, σ. 326)». Έτσι ξεπαστρεύτηκε το Έθνος Ισραήλ και οι Εβραίοι υπό την κατοχήν των Βαβυλωνίων υιοθέτησαν δια της βιας τον Αιγυπτιακό πολιτισμό. Tο 538 π.Χ, ο πέρσης βασιλιάς Κύρος Β΄επέτρεψε στους Εβραίους να επιστρέψουν στην Αγία Πόλη και να ξαναχτίσουν μονο τον Ναό, όχι ομως το Βασίλειό τους. Αυτοί ομως τον γράψανε κανονικά και αρχίσανε τις εξεγέρσεις τους. Η μεγάλη εβραϊκή εξέγερση έγινε το 66 μ.Χ. Η αφορμή δόθηκε, όταν ο Γέσσιος Φλώρος θέλησε να παρακρατήσει 17 τάλαντα από τον θησαυρό του Ναού (με πρόφαση την καθυστέρηση της καταβολής φόρου στην Ρώμη). Την άνοιξη του 67 μ.Χ. ο Νέρων ανέθεσε την ηγεσία των ρωμαϊκών στρατευμάτων στον στρατιωτικό, Τίτο Φλάβιο Βεσπασιανό, που είχε γίνει διάσημος με την κατάκτηση της Βρετανίας (το 55 προ Χριστού ο Ιούλιος Καίσαρας) για να καταστείλει την εξέγερση. Ο Τίτος περικύκλωσε, τον Απρίλιο του 70 μ.Χ., την Ιερουσαλήμ με τη Λεγεώνα V Macedonica και ισοπέδωσε την πόλη και τον δεύτερο Ναό της.  Η Ιουδαία μεταβλήθηκε σε ρωμαϊκή επαρχία με έδρα την Καισάρεια, οι δε Εβραίοι της Ιερουσαλήμ που επέζησαν του πολέμου πωλήθηκαν στα σκλαβοπάζαρα ή εκδιώχθηκαν με τη βία από την περιοχή, η οποία ανακηρύχθηκε απαγορευμένη, επί ποινή θανάτου αν επιχειρούσαν να επισκευθούν τα ερείπια. Είναι αξιοσημείωτο οτι οι Ρωμαίοι πολεμούσαν δύο χρόνια για να κυριεύσουν του Σολομώντα την Ιερουσαλήμ. Την οποία το Ισραήλ ανέκτησε με «Πόλεμο των Έξι Ημερών» το 1967. Εκτός εάν φυσικά επαληθεύουν οι διαψευσμένες γνώμες του BBC δημοσιογράφο, Jeremy Bowen, στη σελίδα 89 του βιβλίου του «SIX DAYS». Ταύτα λέγων φωνώ: «O έχων ώτα ακούειν ακουέτω (Λουκ. ΙΒ΄ 16-21)». Ο δε νοών νοείτω και ουαί τω ανοήτω. Για του λόγου το αληθές, κλείνω με τη φράση του Παλαιστίνιου ηγέτη, Γιασέρ Αραφάτ, που είχε δηλώσει στην Αθήνα: 15 Δεκεμβρίου 1981: «Εμείς οι Παλαιστίνιοι καταγόμαστε από την Κρήτη. Φύγαμε από την Κρήτη και πήγαμε στην Παλαιστίνη. Ξαναγυρίσαμε στην Κρήτη και ξαναφύγαμε από την Κρήτη και ξαναπήγαμε και εγκατασταθήκαμε μονίμως στην Παλαιστίνη…». Μεθ' υπολήψεως. Καρβας.

H αιματερή Πρωτομαγιά του 1944.

    Απορώ και εξίσταμαι ποιά ηθική, ποιό δίκιο, ποιά λογική λέει πως όταν δυο Στρατοί πολεμούν εκείνος που χάνει στη μάχη έχει το δικαίωμα να σκοτώνει ανθρώπους που κάθουνται χιλιόμετρα μακριά απο το πεδίο συγκρούσεως των δύο αντιπάλων. Επίσης να τουφεκίζει κρατούμενους που όντως ήταν τα θύματα της βασιλομεταξικής Δικτατορίας της 4ης Αυγούστου και βρίσκονται φυλακή από το 1936 κι επομένως δεν μπορούσαν να είχαν καμιά σχέση με την οργάνωση των μαχών. Όσο και αν ακούγεται απίστευτο, εντούτοις είναι αληθινό. Δυστυχώς αυτή την απάνθρωπη αγριότητα της κτηνωδείας την διέπραξαν το 1944 στην Καισαριανη οι της Βασιλείας και Εκκλησίας τότε σύμμαχοι SS = Schutzstaffel (Ες Ες, η προσωπική  Μοίρα Ασφάλειας του Χίτλερ). Ήταν Δευτέρα. Η 1^η του Μάη (Πρωτομαγιά). Το ρολόι της ζωής για 200 παλικάρια Έλληνες είχε αρχίσει την αντίστροφη μέτρηση. Ηταν 200 αντιφασίστες. Δεσμώτες όλοι της Ακροναυπλίας κι εξόριστοι της Ανάφης, που η Μεταξική Δικτατορία τους είχε παραδώσει στους Χιτλερικούς. Μια τραγωδία με 200 πρωταγωνιστές του μηνύματος «Οταν ο άνθρωπος δίνει τη ζωή του για ανώτερα ιδανικά, δεν πεθαίνει ποτές.». Η πρώτη πράξη του τραγικού Δράματος για τον Ναπολέοντα Σουκατζίδη ως τον νεολαίο τον Σοφή  γράφτηκε χαράματα, στο Χαϊδάρι. Κι η άλλη, όλο το πρωινό, στην αδούλωτη γειτονιά της Καισαριανής: Το Σκοπευτήριο. Στο προσκλητήριο του θανάτου στα μυστικόφωτα αττικά χαράματα στο Στρατόπεδο του Χαϊδαρίου, που μετά την συνθηκολόγηση της Ιταλίας με τους συμμάχους (8/9/43) πέρασε στα χέρια των Γερμανών ως παράρτημα των φυλακών Αβέρωφ. Ακούγεται το όνομα Ναπολέων Σουκατζίδης, με αριθμό 71 στον κατάλογο των μελλοθανάτων. Τότε επεμβαίνει ο Γερμανοτσολιάς διοικητής του Στρατοπέδου λέγοντας: «Οχι εσύ! Οχι εσύ Ναπολέων! Οχι εσύ!». Για να πάρει την απάντηση της Ελληνικής αυτοθυσίας και του ηρωϊσμού της Ελευθερίας: Δέχομαι, κύριε διοικητά, τη ζωή, με τον όρο πως δεν πρόκειται να την πάρω από άλλο κρατούμενο. Μόνο όταν η θέση μου μείνει κενή!». Έτσι ο Ν. Σουκατζίδης είχε μείνει στην τελευταία ομάδα εκτελέσεως για να μεταφράζει την τελευταία επιθυμία των θανατοποινιτών. Των οποίων τα αθώα κορμιά τους μάτωσαν το χώμα του Σκοπευτηρίου. Τέτοιο δράμα, τέτοια μέρα η Καισαριανή δεν την ξανάζησε. Αφού μετά απο την ανακοίνωση της θανατικής ποινής στους 200 κρατούμενους Έλληνες πατριώτες οι Γερμανοτσολιάδες (Έλληνες συνεργάτες των Γερμανών) της γερμανικής κατοχής στην Αθήνα τους είχαν χωρίσει σε 10 εικοσάδες και τους μετέφερναν στην Καισαριανή για να τουφεκιστούν από τους Γερμανοτσολιάδες του εκτελεστικού αποσπάσματος στο Σκοπευτηρίον. Όταν οι πρώτοι 20 στήθηκαν στον τοίχο, ο Γερμανός αξιωματικός ρώτησε εάν είχαν κάτι να πουν. Με μια φωνή οι μελλοθάνατοι είπαν τις τελευταίες τους κουβέντες: Ζήτω η Ελλάδα. Ζήτω το ΚΚΕ. Ζήτω η λευτεριά. Έτσι διέκρινες μια ομάδα να σηκώνει τα χέρια ψηλά με τ' άσπρα πουκάμισα και να καρφώνεται στη μνήμη η κραυγή και μια ριπή: Αδέλφια Γειά σας. Και με το Γειά σας η ριπή. Κι αμέσως μετά οι χαριστικές βολές. Ακούστηκε 10 φορές η ομοβροντία της εκπυρσοκρότησης των οπλοπολυβόλων και άλλες τόσες φορές το σφυροκόπημα των χαριστικών βολών, που τις διέκοπταν τα τραγούδια κι οι ζητωκραυγές των μελλοθάνατων. Οι αυτόπτες μάρτυρες διηγήθηκαν, ότι το χώμα δεν προλάβαινε να ρουφήξει το αίμα των αθώων Ελλήνων. Τα πτώματά των νεκρών πολιτικών κρατουμένων μεταφέρονταν σε φορτηγά στο Γ΄ Νεκροταφείο και τάφηκαν σε ατομικούς τάφους. Στο πέρασμα των νεκρών κομμουνιστών από την οδό Σκοπευτηρίου (όπου κύλησε το αίμα τους και γιαυτό μετονομάστηκε σε «ΟΔΟ ΗΡΩΩΝ») οι άντρες έβγαζαν τα καπέλα τους και οι γυναίκες τους έραναν με λουλούδια. Όλοι υποκλίνονταν στο μεγαλείο τους. Το εφιαλτικό δρομολόγιο επαναλαμβάνονταν μέχρι να δολοφονηθούν όλοι. Λίγο μετά τις 10 το πρωί, οι Γερμανοτσολιάδες των Γερμανών, είχαν ολοκληρώσει το έργο τους, απέναντι σε αθώους πατριώτες, που ως κρατούμενοι από την εποχή του Μεταξά, δεν τους είχαν πολεμήσει ποτέ. Το στήσιμο των 200 αθώων Ελλήνων στο τοίχο δεν ήταν στην ουσία αντίποινα για τη δράση του ΕΛΑΣ στη μάχη στους Μολάους Λακωνίας. Όπου στόχος του Γερμανού στρατηγού Φράντς Κρεχ (Franz Krech) ήταν να ανακαταλάβει το αεροδρόμιο των Μολάων, που βρίσκονταν στα χέρια των ανταρτών. Στη μάχη που ακολούθησε σκοτώθηκε ο στρατηγός και αποδεκατίστηκαν οι δυνάμεις του. Αυτό ήταν μια απλή δικαιολογία για την φρικώδη και πρωτάκουστη τρομοκρατία που εξασκούσε στην Ελλάδα ο της Βασιλείας συμμαχος Γερμανός καταχτητής με τη βοήθεια των ντόπιων γερμανοτσολιάδων του Ράλλη. Ώστε να τρομοκρατηθεί ο λαός και να σταματήσει την αντίστασή του, για να πραγματοποιήσουν ανενόχλητοι οι καταχτητές την επιστράτευση και τη ληστεία του τόπου της Ελλάδας. Όμως η γερμανική μπότα δεν το κατάφερε. Διότι οι 200 πολιτικοί στο Σκοπευτηρίου της Καισαριανής «....Δεν ήρθαν μελλοθάνατοι με κλάμα και λαχτάρα, / μόν' ήρθαν μελλόγαμπροι με χορό και τραγούδι.». Και με εναύσματα πορείας προς τον ηρωϊκό θάνατο, όπως του Νίκου Μαριακάκη, «Καλύτερα να πεθάνει κανείς στον αγώνα για τη λευτεριά παρά να ζει σκλάβος» διώξαν τον Οκτώβριο του 1944, από την Ελλάδα, τους της Εκκλησίας σύμμαχους Ναζί. Οι οποίοι όμως άφησαν παρακαταθήκη τους Έλληνες συνεργάτες του Τσολάκογλου, για να καταδιώκουν τους Έλληνες που πολέμησαν για την πατρίδα τους. Οι απόγονοι αυτών, όπως οι σημερινοί πρωθυπουργοί Παπανδρέου, Παπαδήμος, Σαμαράς, Βενιζέλος, Κουβέλης, Πικραμένος και Τσίπρας συνεχίζουν να συνεργάζονται και να προσφέρουν υπηρεσίες στους Γερμανούς Κατακτητές. Με αποτέλεσμα ο Έλληνας να πεθαίνει στη λιτότητα της κάθε Τρόϊκας. Λησμονόντας ότι το Σκοπευτήριο της Καισαριανής μεταβλήθηκε από εκείνη την Πρωτομαγιά του '44 σε μνημείο θυσίας και ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Τελικά διερωτώμαι!!!  Μήπως ήλθε πια ο καιρός ο κατάλληλος για να βγάλουμε το τσιρότο από το στόμα; Για να λυθεί η σιωπή των αμνών και ν' ακούσουμε επιτέλους τη φωνή τους και όχι τα συνήθη βελάσματά τους. Καρβας

Το άγιο παλούκωμα αρνιών στο Πάσχα Ιερόν.

Ωδή α΄: «Ἀναστάσεως ἡμέρα, λαμπρυνθῶμεν Λαοί. Πάσχα Κυρίου!». Πάσχα βεβαίως ως εθνική εορτή του μύθου (σύμφωνα με τη δήλωση του αρχαιολόγου Ζάχι Χαβάς) «απελευθέρωσης» των Εβραίων από τη δουλεία του δυνάστη Φαραώ της Αιγύπτου. Ασφαλώς αν είχαν σταυρώσει τον Ιησού άλλη εποχή του χρόνου, δεν θα ξέραμε καν την λέξη Πάσχα (פסח –pesakh = πέρασμα). Κι αν ο Ιησούς ζούσε σε άλλο μέρος, το Ισραήλ δεν θα είχε σχεδόν καμμία από την δύναμη που έχει σήμερα στον κόσμο. Έτσι λοιπόν βρήκαμε ξανά την πρόφαση να νηστέψουμε (απ' όλα;) πενθήσουμε, συμπάσχομε με τον Ιησού στο Δράμα Του, δείχνοντας πόσο ενάρετοι Χριστιανοί είμαστε, και τώρα ήρθε η ώρα να ανταμειφθούμε με τη βάρβαρη γενοκτονία των αμνοεριφίων. Παρότι που για όλα τα ζώα ισχύει ο κανόνας πως τα τρώμε όταν είναι ώριμα, όχι σε μικρή ηλικία, εντούτοις στη γιορτή της πλημμύρας της Θείας Αγάπης (Πάσχα πανσεβάσμιον, - Ήχος πλ.α΄, Στιχ.δ΄-) καὶ ἐν αγαλλιάσει ψυχῆς διαπράττωμε το βάρβαρο και εγκληματικό έθιμο σφάζοντας και σουβλίζοντας τα άκακα αρνάκια γάλακτος (βρέφη αθωότητος). Αυτή την ημέρα, που με την «Ωδή ζ΄» εορτάζουμε τη νέκρωση του θανάτου, τη συντριβή του Άδη, την αρχή μιας άλλης ζωής αιώνιας (εκτός στους αμνούς του Θεού), όλοι λησμονούμε την ορθόδοξη καταβολή της Ωδής ε΄ «Ας σηκωθούμε στα βαθιά χαράματα και αντί για μύρα, ύμνο ας προσφέρουμε στον Κύριο και θα δούμε τον Ήλιο της δικαιοσύνης να φέρει σ’ όλους μας ζωή (φυσικά και στα αθώα αρνάκια)». Και ευθέως μετά τη θετική απάντησή μας στη θεία έκκληση «Δεύτε λάβετε φως εκ του ανεσπέρου φωτός Αγάπης», που πρέπει να την προσφέρουμε (τουλάχιστον το Πάσχα)  σε όλον τον ζωϊκόν κόσμο  του Θεού χωρίς καμία απολύτως διάκριση φυλής, χρώματος, θρησκείας, γλώσσας ή κοινωνικής θέσης, τρέχουμε πριν ακόμα τελειώσει το ευαγγελικό μύνημα της θείας Αναστάσεως των ψυχών μας, στο τραπέζι της κουζίνας. Όπου με εωσφορική αδιαντροπιά καταβροχθίζουμε, σαν αγροίκοι μη λαμπριάτικης μύησης, τα σπλάχνα (μαγερίτσα) του ολοκαυτώματος των αμνών του Κυρίου. Αυτή την απογυμνωμένη (απο την κατάνυξη του Πάσχα) διάθεσή μας, που μας κατατάσσει σε μέλη πρωτόγονης αφρικανικής φυλής, την συνεχίζουμε όλη την Κυριακή της πασχαλινής Αγάπης περιφερόμενοι με πιρούνα και μάχαιρα (μάχαιραν έδωσες μάχαιραν λάβεις -Ματθ. 26, 52-) γύρωθεν της βάρβαρης σούβλας (= ανασκολοπισμού = οθωμανικής μεθόδου εκτέλεσης του Αθανάσιου Διάκου) για να απολαύσουμε το θέαμα της θανάσιμης θυσίας των αρνιών στα αναμένα κάρβουνα. Και όχι να αφουκραστούμε τον θρύνο του αμνού την ώρα που του μαθαίνουμε στροφλιές στο γύρο του θανάτου της σούβλας επάνω στη πασχαλινή θράκα του Πάσχα Ιερού και Πάσχα το τας πύλας ημιν του παραδείσου ανοίξαν. Ναι επάνω στο βωμό του Πάσχα του τερπνού, όπου απολούνται οι αμαρτωλοί (τα αρνιά γάλακτος) από προσώπου Θεού και οι δίκαιοι (χριστιανοί) ευφρανθήτωσαν (πεντηκοσταριον στιχ. γ΄). Εδώ είναι που το σαιξπηρικό δίλημμα «Να ζει το αρνί ή να μη ζει;» πλανάται  πάνω απο το ελληνικό πασχαλινό τραπέζι της Θείας Αγάπης. «Αγάπη θέλω και όχι θυσίες, γνώση του Θεού και όχι ολοκαυτώματα (Π.Δ. Ωσηέ κεφ 6,6)» είπεν ο Χριστός. Είναι ορθόν λοιπόν ότι ως πρώτον στάδιο στις μεταρρυθμήσεις σχετικές με το Ορθόδοξον Πάσχα των Ελλήνων να αφαιρεθεί το εβραϊκό-θρησκευτικό-τυπολατρικό στοιχείο του «Θύσατε ἀμνὸν ἄρσεν, ἐνιαύσιον ὀπτὰ πυρὶ· Πάσχα ἐστὶ Κυρίῳ τούτον (Εξ. 12,5)» που αφορα την «έξοδο» των Εβραίων. Κάτι που δεν εχει σχέση με τον ελληνικό μας πολιτισμό, άλλωστε η ίδια η Παλαιά Διαθήκη απαγορεύει να γιορτάζει άλλος λαός το δικό τους Πάσχα. Ένα Πάσχα προς τιμήν της Αγάπης του Θεού, ο οποίος δέχεται να τον τιμούν με τόσο πόνο αθώων και άκακων πλασμάτων του. Μια γιορτή της Ανάστασης, στις ανθρώπινες ψυχές, του Θεού που ανέχεται γδαρμένα ζώα να κρέμονται σε θέα αποκρουστική από το τσιγκέλι του χασάπη, αφού το καθένα τους έχει βιώσει προηγουμένως τη βασανιστική αναμονή σαν τον αιχμάλωτο που εκτίθεται σε πλειστηριασμό στο σκλαβοπάζαρο ή τον ετοιμοθάνατο που περιμένει το δήμιο. Τι θεός είναι αυτός που δεν νιώθει την αγωνία των αρνιών και τα θέλει σφαγμένα στην ποδιά του, μέσα από μια μαρτυρική διαδικασία του πύρινου παλουκώματος, που θα αυξήσει τον πόνο τους. Σεβόμαστε το Πάσχα των Εβραίων, το πέρασμα από την Αίγυπτο και την δουλεία, προς την ελευθερία. Αλλά σήμερα ο Εβραίος=עברי= Ιβρεϊ= περάτης (Γέν. 14,13), βάσει το ιστορικό υλικό που μας δίνει η Πεντάτευχος, έχει αφομοιωθεί με τους «Αιγυπτίους» (Γέν. 43, 31), κι όλοι εμείς οι άλλοι λαοί είμαστε οι δούλοι του «Ἰησοῦ του Ναζωραῖου του βασιλέως τῶν Ἰουδαίων (Ιωαν 19:19)» Γιαυτό πρέπει κάποτε και εμείς οι Έλληνες να κάνουμε «Ελληνικό Πάσχα». Δεν θέλουμε αρνί, ας είναι μόνο άζυμο ψωμί και πικρά λάχανα. Αρκεί να γιορτάζουμε κάθε Λαμπρή την άνοιξη, τη χαρά, την αγάπη, τον έρωτα. Δηλαδή τα Αδώνια των προγόνων μας της Αρχαιότητος, που απο τον 7^ον αιώνα π.Χ. εορταζόταν κατά την πρώτη πανσέληνο μετά την εαρινή ισημερία. Καιρός πια να επελευθερώσουμε τον εαυτό μας απο την ορθόδοξη «θρησκευτικότητα», που ο χριστιανισμός την θεωρεί διαβατήριο για τη «βασιλεία των ουρανών». Σαν να πρόκειται για κάτι το έμφυτο, το φυσικό και αυτονόητο και όχι σαν να μας επιβάλλεται σκόπιμα, μεθοδικά, οργανωμένα και βίαια ερήμην μας και μάλιστα σε ηλικία που δεν μπορούμε να αντιδράσουμε, από τους θεσμούς και τους μηχανισμούς της κυρίαρχης θρησκευτικής τάξης των πραγμάτων. Γιαυτό ακόμα και τα παιδιά του σχολείου που τα σέρνουν, δάσκαλοι και γονείς, στους βαρετούς εκκλησιασμούς, στα κατηχητικά, στους προσκόπους και στα μοναστήρια, δεν εκφράζουν κανένα ενδιαφέρον για μεταφυσικούς μύθους και συνεπώς καμιά θρησκευτικότητα, αλλά μια γνήσια περιέργεια που επιζητεί να γίνει γνώση μέσα από πραγματικές εμπειρίες και λογικές απαντήσεις, που να ανταποκρίνονται στο επίπεδο των προβληματισμών και των αναγκών τους. Αν πραγματικά ο ορθόδοξος θεός είναι «αγάπη», όπως τόσο υποκριτικά και μηχανικά χιλιοαναμασούν οι ρασοφόροι στο παθητικό τους ακροαήριο, τότε έχουν ευτελίσει τη λέξη. Αφού, αν με τη λέξη «Θεός» εννοεί κανείς το σύνολο των φυσικών νόμων που διέπουν το Σύμπαν, τότε, ολοφάνερα, υπάρχει τέτοιος Θεός. Αυτός όμως ο θεός δεν ικανοποιεί συναισθηματικές ανάγκες και συνεπώς δεν έχει και πολύ νόημα να προσευχηθεί κανείς στο νόμο της βαρύτητας. Η μόνη πίστη που χρειάζεται ο άνθρωπος είναι η πίστη στον Άνθρωπο. Καρβας.

 

Το χριστιανικό «παράδοξο»: Μία χριστιανοσύνη με δύο Πάσχα = Αναστάσεις Χριστου!!!

Πάσχα, ως προερχόμενο από το ελληνικό ρήμα πάσχω, στερείται σοβαρότητας. Η λέξη Πάσχα είναι εξελληνισμός του εβραϊκού ρήματος  pāsah (πασάχ). Που σημαίνει περνώ από πάνω = προσπερνώ και αναφέρεται στο πέρασμα τού Αγγέλου, που θανάτωσε τα πρωτότοκα παιδιά των Αιγυπτίων. Προσπερνώντας φυσικά τα σπίτια των Εβραίων τα οποία είχαν βαφεί με το αίμα του αρνιού που εσφάξανε οι Εβραίοι και αποτελεί βασικό στοιχείο του εβραϊκού πασχαλινού τραπεζιού. «Θύσατε ἀμνὸν ἄρσεν, ἐνιαύσιον ὀπτὰ πυρὶ· Πάσχα ἐστὶ Κυρίῳ τούτον (Εξ. 12,5)». Ο λεγόμενος Μυστικός Δείπνος ήταν το πασχαλινό τραπέζι για τον εορτασμό του εβραϊκού Πάσχα από τον Ιησού και τους μαθητές του. Βάσει του Ευαγγελίου του Λουκά (22,8) ο Ιησούς απέστειλε τον Πέτρο και τον Ιωάννη λέγοντας: «Πηγαίνετε να ετοιμάσετε να φάμε (και οχι να προδοθεί ο Χριστος) για το Πάσχα». Το οποιον το γιόρταζαν οι Εβραίοι πάντα στην πρώτη πανσέληνο μετά της 1^ης  του  Νισάν, που ήταν η Εαρινή Ισημερία. Οπότε ο Ιησούς αναστήθηκε την πρώτη ημέρα μετά το Εβραϊκό Πάσχα. Έτσι ο γιορτασμός του χριστιανικού Πάσχα ήταν ακίνητη γιορτη και κοινός με το εβραϊκό Πεσάχ, εως τον 4ο αιώνα μ.Χ. Άρα η ονομασία τής χριστιανικής γιορτής και η σύνδεσή της με την πρώτη πανσέληνο μετά την εαρινή ισημερία δεικνύει την εβραϊκή (όχι ελληνική) προέλευση και σημασία του Πάσχα. Όμως οι Χριστιανοί και Εβραίοι διαχωρίστηκαν απόλυτα, σε σχέση με τη γιορτή του Πάσχα, μετά την Α' Οικουμενική Σύνοδ, που έγινε στην Νίκαια της Βιθυνίας. Η Α' Οικουμενική Σύνοδος, που συνεκλήθη από τον Μέγα Κωνσταντίνο το 325 μ.Χ., αποφάσισε ότι το Πάσχα θα πρέπει να εορτάζεται την πρώτη Κυριακή, μετά την πρώτη πανσέληνο της άνοιξης και αν η πανσέληνος συμβεί Κυριακή, τότε να εορτάζεται την αμέσως επόμενη Κυριακή. Κατ' αυτό τον τρόπο, το χριστιανικό Πάσχα δεν θα συνέπιπτε ποτέ με το εβραϊκό, αφού ο εορτασμός του χριστιανικού Πάσχα συνδέθηκε επίσημα με ένα αστρονομικό φαινόμενο, την εαρινή ισημερία και την πρώτη πανσέληνο της άνοιξης (τη λεγόμενη «Πασχαλινή πανσέληνο»). Το ημερολόγιο που ίσχυε την εποχή της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου, ήταν το Ιουλιανό που είχε θεσπίσει ο Ιούλιος Καίσαρας το 45 π.Χ., με τη βοήθεια του αλεξανδρινού αστρονόμου Σωσιγένη. Όμως, το Ιουλιανό Ημερολόγιο είχε μια μικρή απόκλιση, καθώς η διάρκεια του ηλιακού έτους στην πραγματικότητα είναι 365,242199 ημέρες. Ανά τετραετία το μικρό αυτό σφάλμα φθάνει περίπου τα 45 λεπτά, ενώ κάθε 129 χρόνια φθάνει την μία ημέρα, με αποτέλεσμα η εαρινή ισημερία την εποχή του Χριστού που συνέβη στις 23 Μαρτίου, είχε φτάσει, το 1582 μ.Χ., να συμβαίνει στις 11 Μαρτίου. Έτσι το Πάσχα του Χριστού από ακίνητη εκκλησιαστική εορτή, που ήταν, έγινε κινητή και κουνιστή σαν μπαλαρίνα. Εκείνο το έτος, ο πάπας Γρηγόριος ΙΓ' ανέθεσε στους αστρονόμους Χριστόφορο Κλάβιους και Λουίτζι Λίλιο να προωθήσουν μία ημερολογιακή μεταρρύθμιση. Όπου η 5^η Οκτωβρίου 1582 μετονομάστηκε 15^η Οκτωβρίου, προκειμένου να διορθωθεί το λάθος των δέκα ημερών, που είχαν συσσωρευθεί τους προηγούμενους 11 αιώνες, έτσι ώστε η εαρινή ισημερία να επιστρέψει στην 21^η Μαρτίου, όπως είχε συμβεί κατά την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο. Το Νέο ή Γρηγοριανό Ημερολόγιο υιοθετήθηκε από τα καθολικά κράτη της Ευρώπης μέσα στα επόμενα πέντε χρόνια. Η Ορθόδοξες Εκκλησίες αντέδρασαν  στο Γρηγοριανό Ημερολόγιο, κυρίως από μίσος στον πάπα, με συνέπεια το Ιουλιανό Ημερολόγιο να παραμείνει σε ισχύ σε όλα τα Ορθόδοξα κράτη. Παρότι για τον άναρχο, αιώνιο και ατελεύτητο Θεό ημέρες, μήνες και έτη δεν υπάρχουν. Χίλια έτη για τον Θεό είναι σαν την χθεσινή ημέρα που πέρασε. (Ψαλμ. 89, 4). Εντούτοις έχει δημιουργηθεί σχίσμα στην Εκκλησία για ενα αστρονομικό θέμα που είναι απλό, ασήμαντο και αδιάφορο θρησκευτικώς, αφου στην πραγματικότητα δεν έχουμε δύο ημερολόγια. Απλά αφήσαμε το εσφαλμένο Ιουλιανό, που επιβραδύνει την αρχή του έτους με ρυθμό 1 ημερα σε 128 χρόνια. Και ακολουθήσαμε το διορθωμένο Γρηγοριανό που ειναι τελειότερο, αφού επιβραδύνει την αρχή του έτους με ρυθμό 1 ημέρα σε 3.320 χρόνια. Με βασιλικό διάταγμα η Ελληνική Πολιτεία εφάρμοσε το Γρηγοριανό ημερολόγιο το 1923, ονομάζοντας τη 16η Φεβρουαρίου, 1η Μαρτίου. Έτσι, η εθνική εορτή τής 25ης Mαρτίου 1923 εορτάστηκε ξεχωριστά από τον Eυαγγελισμό της Θεοτόκου. Τότε έγινε σαφές ότι η συνύπαρξη δύο ημερολογίων προκάλεσε πόλεμο μεταξύ Πολιτεάς και Οροδοξιας. Η τότε Κρατική εξουσία του Παγκάλου προσπάθησε να επιβάλλει σε όλο τον Ελληνικό χώρο το Νέο ημερολόγιο, με αποτέλεσμα να βαθύνει ο διχασμός καί μάλιστα ανεπανόρθωτα. Κάτω από αυτήν την πίεση η Εκκλησία της Ελλάδος δέχτηκε στις 10 Μαρτίου 1924 (23 Μαρτίου με το Γρηγοριανό) την προσαρμογή του εορτολογίου της με το Γρηγοριανό (νεο ημερολόγιο), αλλά χωρίς μετακίνηση του Πάσχα και των κινητών εορτών που εξακολουθούν να εξαρτώνται από το παλαιό ημερολόγιο. Έτσι για τον καθορισμό του ορθόδοξου Πάσχα η εαρινή ισημερία υπολογίζεται με βάση το παλαιό ημερολόγιο, οπότε οι παλαιοημερολογίτες και οι νεοημερολογίτες γιορτάζουν το Πάσχα την ίδια μέρα. Αντίθετα, οι ρωμαιοκαθολικοί και οι προτεστάντες καθορίζουν την εαρινή ισημερία με βάση το νέο ημερολόγιο και γι' αυτό γιορτάζουν συνήθως το Πάσχα μια βδομάδα νωρίτερα από τους Ορθόδοξους. Παρακολουθώντας κανείς όλη αυτή τήν αναστάτωση πού προέκυψε από μία αστρονομική βελτίωση  έρχεται σέ εύλογη απορία γιά το αν η αλλαγή αυτή αξίζει μία δηλητηρίαση καί αιρετικοποίηση της χριστιανικής πίστης με ακύρωση της σωτηρίας των ψυχών των πιστών της. Ας ελπίσουμε, προσευχόμενοι πάντα στόν Χριστό, νά υπάρξει ταπείνωση, μετάνοια, καί συνδιαλλαγή, αμφοτέρων τών πλευρών ( Καθολική και Ορθόδοξη Εκκλησια). Καί ας έλθουμε σε συνδιαλλαγή,  πρίν φθάσουν ξανά τά  μεγάλα δεινά της Ιεράς Εξέτασης και των Σταυροφοριών, που θα μας αλωνίσουν όλους, καί  θα συνταράξουν την ανθρωπότητα ξανά.   Καρβας.

 

Πρόταση για σύνθημα της Παρέλασης του 2018 στην 5^η Λεωφόρο της Νέας Υόρκης.

    Αξιότιμη πρόεδρε της Παρελάσεως Ομοσπονδίας Νέας Υόρκης και προσφιλής κυρία Νάνσυ Παπαϊωάννου υποκλινόμενος ο ελάχιστος εγώ Βασίλης βαπτισθείς εν τω Χριστώ και Καρβέλης γνωστός εν τω Λαώ, υποβάλλω ευλαβώς τα σέβη μου και εύχομαι η Θεία Χάρις να διαφυλάττει πάντας υμάς υγιείς για μιά «Καλή Παρέλαση». Ως Hellene (και όχι Greek), που βρίσκεται πιστός στις επάλξεις των Πανομογενειακών αγώνων για το «αιέν αριστεύειν» στην Hellenic (και όχι Greek) Parade, η οποία μου μεταδίδει λογικούς συνειρμούς και μου διεγείρει συναισθήματα όπως το «Ελεύθειν έρα» = «Ελεύθερα» = «Πηγαίνω όπου αγαπώ» = «Ελευθερία», έχω να προτείνω βασικό σύνθημα της φετινής Παρέλασής μας το εξής. Την εναντίωση των ΗΠΑ στις βλέψεις του Στρατάρχη Τίτου για την στοιχείωση κληρονομιάς του την περιοχή της Σερβίας που πριν τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο καλείτο Vardar Banovina και την μετονόμασε αρχικώς σε «Λαϊκή Δημοκρατία της Μακεδονίας» και στη συνέχεια σε «Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας». Ανήγγειλε, μάλιστα, δημοσίως (τον Δεκέμβριο 1944) ότι στόχος του (που διαρκώς καλλιεργούσε) ήταν να επανενώσει όλα τα τμήματα της Μακεδονίας που διασπάστηκαν το 1912 και 13 σε ένα χωριστό και διακριτό Κράτος στο οποίο θα υπαγόταν ως λαός το «Μακεδονικό Έθνος»!

Η Διοίκηση των ΗΠΑ έλαβε, τον Δεκέμβριο του 1944, δημοσίως θέση με τηλεγράφημα του State Department προς αμερικανικές Αρχές, με υπογραφή του τότε αμερικανού Υπουργού Εξωτερικών Stettinius, που έγραφε, μεταξύ άλλων, ότι: «Η Αμερικανική Κυβέρνηση θεωρεί ότι αναφορές του τύπου Μακεδονικό «Έθνος», Μακεδονική «Μητέρα Πατρίδα» ή Μακεδονική «Εθνική Συνείδηση» αποτελούν αδικαιολόγητη δημαγωγία που δεν αντικατοπτρίζει καμία πολιτική πραγματικότητα και βλέπει σε αυτές την αναγέννηση ενός πιθανού μανδύα που θα υποκρύπτει επιθετικές βλέψεις εναντίον της Ελλάδας».
Δυστυχως στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι, στις 3 Απριλίου 2008, ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Τζορτζ Μπους (ο νεωτερος) περιφρόνησε τον ΟΗΕ και το State Department και αναγνώρισε τα Σκοπια ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Με ψευτιές έκλεψε τις ψήφους των Ελληνοαμερικανών. Και λίγες ώρες μετά την επανεκλογή του, αφού δεν είχε πλέον ανάγκη τις ψήφους της ομογένειας, μας έστειλε ως δώρο τη πισώπλατη μαχαιριά, την αιφνιδιαστική αναγνώριση των Σκοπίων σε «Μακεδονία». Γιαυτό στο συλλαλητήριο της 18^ης Μαρτίου η Ομογένεια πρέπει να ενώσει τις φωνές της και να στείλει, σε κάθε γωνιά του πλανήτη, το δικό της μήνυμα: «Μακεδόνια απο Σκόπια βγαίνει, Σκόπια στο ΝΑΤΟ μπαίνει». Αλλιώς θα επικρατήση το δικαίωμα της αρνησικυρίας της Ελλάδας και της ΕΕ, όπως εγινε και με την άρνηση του Σαρλ ντε Γκωλ να δεχθεί την είσοδο του Ηνωμένου Βασιλείου στην ΕΟΚ ως «Μεγάλη Βρετανία», ώστε να μην είναι σε βάρος της ονομασίας της γαλλικής Βρετάνης εντός τής τότε ΕΟΚ. Πρέπει να καταλάβουν οι Σκοπιανοί και ο πρέσβης στα Σκόπια Χόιτ Μπράιαν Γι, που μιλά και καλά ελληνικά, ότι μερικά πράγματα στον ελληνικό εθνικό χαρακτήρα δεν αλλάζουν ποτέ. Και ποτέ δεν θα δεχτούμε οι Έλληνες να ξεπουλήσουμε την Ιστορία και το όνομα της Μακεδονίας - γιατί, αν το κάνουμε, δεν θα είμαστε πια Έλληνες.     To τηλεγράφημα του State Department στα Αγγλικά εχει ως εξής:
This Government considers talk of “Macedonian nation”, “Macedonia Fatherland”, or “Macedonian national consciousness” to be unjustified demagoguery representing no ethnic or political reality, and sees in its present revival a possible cloak for aggressive intentions against Greece.
     Με εκτιμηση,  ο Βασίλης Καρβέλης.
      Μέλος της Επιτροπής Παρελάσεως.