Wednesday, August 6, 2014


ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΠΡΟΕΔΡΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ κ. ΜΑΥΡΟΓΑΪΔΑΡΟ.

Ανοιχτή επιστολή προς τον πρόεδρο του ΛΑΟΣ κ. Καρατζαφέρη, του οποίου το επίθετό του,  ως αλλόγλωσσο, τον προσδιορίζει κι ως κ. Μαυρογάιδαρο (αφού το Καρα στα τούρκικα σημαίνει Μαύρο και το Τζαφέρη στα αραβικά Γάϊδαρο).

Εν Χριστώ τω Θεώ αληθηνά αγαπητέ αδελφέ Γεώργιε και πρώην μάνατζερ μοντέλων καλλονής του ωραίου φύλου κ. Καρατσαφέρη, υποκλίνοντας υποβάλλω ευλαβώς τα σέβη μου και εύχομαι, ο ελάχιστος εγώ, Βασίλης βαπτισθείς εν τω Χρηστώ (των Ελευσενίων και όχι των Ιουδαίων) και Καρβέλης γνωστός εν τω λαώ (των παιδιών του Έρωτα και της Αφροδίτης), η Θεία Χάρις να διαφυλάτει πάντας ημάς υγιείς. Δια της παρούσης μου και με γνώμονα  των 12θεολάτρων  Ελλήνων προγόνων μου την αρχαία φιλοσοφική ρήση: «Όστις εκ φόβου του γλώσσαν εγκλήσας έχει κάκιστος είναι νυν τε και πάλαι δοκεί», έρχομαι να μιλήσω ενώπιόν σας ευθέως, ελεύθερα, ειλικρινά και με στρογγυλές κουβέντες. Κλαίω λοιπόν και λέω βασανισμένα πως μέσα στη πολλή σκοτούρα της συζήτησης για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας, που άρχισε πολύ νωρίς και δημιουργόντας μια μακρά προεκλογική περίοδο προκαλεί μια ανασφάλιστη και περίεργη ατμόσφαιρα για την γλυκιά μου πατρίδα «Ελλάδα». Γιατί να σε ακούσω να κάθεσαι να λές πως ο πρώην κυβερνήτης της Μασσαχουσέτης καθώς και υποψήφιος πρόεδρος των ΗΠΑ στις εκλογές του 1988, ο κ. Μαίκλ Δουκάκης, μπορεί να φέρει την Ελλάδα στο επίκεντρο. Αναρωτιέμαι για ποιό κεντρικό σημείο μιλάτε Καρά (μαύρα) μου μάτια, προς το οποίον το καινούργιο απάτριδο δουλικό «Yes sir (γιές σέρ)» της Ομογένειας θα επικεντρώσει την Μανούλα μου Ελλάδα;  Μήπως, καλέ κύριε Μαυροάλογο (Καρα + τζαφερη = Μαυρο + άλογο το τζαφερη στα αλβανικά) του ΛΑΟΣ, το κέντρο του στόχου τού αγελαδάρη (cowboy) νυμφίου των Εβραίων, κ. Δουκάκη, είναι η γνωστή εξαπάτη των εκλογέων πριν τις εκλογές του Οκτωβρίου 2009 «ΛΕΦΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ». Η οποία με τις τζίφρες των δικών σας δωσιλόγων βουλευτών στα Μνημόνια της Τρόϊκας κατέληξε στο «ΚΟΡΟΪΔΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ» του Σαμαρά. Μάλιστα στις 20/12/2011και ώρα 3.50 μ.μ. σε εκπομπή του «Τηλεάστυ (σας)» επιβεβαιώσατε, αγαπητέ Γαλατά, πως Λευτά Υπάρχουν, αλλά ο ανθέλληνας του κερατά και το εβραϊκό «παιντί» της Ομογένειας  Jeffrey Mineiko Papandreou = GAP = ΚΕΝΟ δεν ήξερε πού να ψάξει να τα βρεί. Ήξερε και παράξερε το σπέρμα της αμαρτίας που στα τσακίδια να πάει να βρεί λεφτά. Γιαυτό και πήγε με κλειστά τα μάτια και υπέγραψε, κ. Καρατζαφέρη, στις 11/5/2010 μαζί με την αφεντιά σας, την αφεντοπούλα του Μητσοτάκη κ. Ντόρα και με άλλους ραγιάδες των Τροϊκανών την εξουσιοδότηση στον υπουργό Οικονομικών να υπογράφει εν λευκώ κάθε Μνημόνιο συνεργασίας με την Ενωμένη Ευρώπη (ΕΕ), την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) και με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ), προκειμένου να εφαρμοστεί το πρόγραμμα της προδιαγεγραμμένης υποδούλωσης και υποταγής της Ελλάδας στην Τρόϊκα. Ο ίδιος κ. Πολιτικέ της Κολοτούμπας ομολογήσατε πως ψηφίσατε (όλοι εσείς τα εξαπτέρυγα του Μνημονίου) το Μνημόνιο ένα (#1) για να πάρετε τα λεφτά. Τα οποία βεβαίως ξέρατε ότι υπήρχαν στην απώλεια της Εθνικής μας Κυριαρχίας και γιαυτό ψηφίσατε με χέρια και πόδια το άρθρο 14&5 της Δανειακής Σύμβασης πού υποθηκεύονταν η Δημόσια περιουσία της Ελλάδος και εκπλειστηριαζόνταν σύμφωνα με το Αγγλικό Δίκαιο. Για να κατοχυρώσετε δε την προμήθεια του 2%, που συνηθίζεται στις αγοροπωλησίες ακινήτων, προτείνατε τον Λουκά Παπαδήμο ως πρωθυπουργό Μεσίτη, για το ξεπούλημα της Ελλάδας στους παγκόσμιους τοκογλύφους, από τις 20 Φεβρουαρίου του 2009. Ενώ αργότερα, όταν στις Βρυξέλλες ρίχνανε βρισιές και κλωτσιές στον Giorgo της Madam Chant -το τέκνον «ΤΙΠΟΤΑ = GAP» της Ομογένειας εν τω Αμέρικα (the mother country of mr. Doukakis). Εσείς o ίδιος κύριε Γεώργιε Σανοπουλητή πωλούσατε από το MEGA αντί για σανό, που πουλάγατε μικρός στη γειτονιά σας, παπατζιλίκι λέγοντας στις 15 Ιουνίου 2011 τα εξής. «Θέλουμε έναν πρωθυπουργό …και υπάρχει αυτός… ο Κωστής ο Στεφανόπουλος, να πάμε να τον επιστρατεύσουμε. Τώρα να βάλουμε τον Προβόπουλο, τον Παπαδήμο και τα λοιπά, ποιος τους εμπιστεύεται. Αλλά πολύ φοβούμαι ότι κάποιοι παίζουνε ακόμα παιχνιδάκια, προσπαθώντας να βγάλουνε άλλοι τη μπουγάδα κι αυτοί να πάνε να φορέσουν τα σιδερωμένα ρούχα». Φυσικά και φοβάστε για αυτούς που παίζουν το βρώμικο παιχνίδι της διάσωσης των τραπεζών δια της μετακύλισης των βαρών τους στον ελληνικό λαό. Αφού είσθαι και εσείς ένας από την συμμορία απατεώνων που υπέγραψε τα Μνημόνια. Τα οποία φτιάχτηκαν για να εξασφαλιστεί μέσω της «συντεταγμένης χρεοκοπίας» της Ελλάδας ο απαραίτητος χρόνος στους ντόπιους και ξένους τραπεζίτες να κάνουν τα «κουμάντα» τους στη dirty work του Money laundering. Δηλαδή να στρομώξετε τους Έλληνες ως πλύστρες στη μπουγάδα του ξεπλύματος βρώμικου χρήματος, ώστε εσείς οι αχυράνθρωποι της Βουλής να φοράτε τα ρούχα σας καθαρά και σιδερωμένα. Έτσι «την βγάλατε καθαρή» από το «Γ σούφρα Ελλήνων». Μάλιστα όταν είσθαι έτοιμοι για την ηρωϊκή έξοδο, αφού φυσικά έχετε εναποθέσει την κατάθεσή σας εις τα βάθη του πρωκτού (πίσω οπής), τσιμπάτε τον Έλληνα με την βελόνα σας «χαράτσι» για να πρακαλέσετε σύσπαση του σφικτήρος του, ώστε ο μπαργαλάτσος σας να βγεί καθαρός και η πράξη σας να θεωρήται ότι δεν είχε παράπλευρες απώλειες και έτσι «ούτε γάτα ούτε ζημιά». Έχετε δίκαιο όταν μας λέτε πως «του Έλληνα ο τράχηλος ζυγό δεν υπομένει!». Δεν μας λέτε όμως και τι έχει υπομείνει «ο πισινός του». Το ξέρω, η αλήθεια πολλές φορές πονάει, και μερικές τσούζει όπως το «οθωμανικό δίκαιο», βάσει του οποίου οι φτωχοί Έλληνες παίρνανε τους Τούρκους καβάλα στα καπούλια τους για 400 χρόνια. Και απάνω που είπανε «αμάν, δόξα σοι ο θεός», να και ξεφυτρώσατε εσείς οι αντιπρόσωποι της Δημοκρατίας των ως φρέσκοι καβαλάρηδες των οπεσθίων τους. Έτσι ξαναρχίσαμε πάλι οι Έλληνες το επί της Τουρκοκρατίας «βοήθα Παναγιά μου» να ξαναξεκολλήσω από πίσω μου τις βδέλλες τους, που μου έχουν ρουφήξει ξανά το αίμα μου. Αλλά όσο και να σταυροκοπιόμαστε οι Έλληνες, ως Χριστιανοί, δεν πρόκειται να απαλλαχθούμε από πίσω μας τα τσιμπούρια βδέλλες σας και να χαρούμε τον κρίνο της Παρθένου Μαρίας, την στιγμή που οι σκατάνθρωποι πολιτικοί μας συνεχίζουν να γεννάνε «επιβήτωρες» βουλευτές. Καλή ώρα σάν και του λόγου σας κ. Καρατζαφέρη, που στις 17/9/2010 με δική σας δήλωση, μεσημεριάτικα στη Βουλή, μας αποκαλύψατε το εξής: «Εγώ θα "γεννήσω" κι άλλους βουλευτές, άξιους, όπως αυτούς που "γέννησα" από την αρχή του κόμματος (ΛΑΟΣ)». Εδώ πρέπει να πώ και του στραβού το δίκαιο, ότι λάθος κάναμε που νομίζαμε ότι είσθαι χοντρός. Τελικά δεν είσθαι. Σύμφωνα με την ως άνω ρητή έκφρασή σας στον διάλογο, που είχατε με τον κ. Κεφαλογιάννη, «γκαστρωμένος» είσθαι και λίγο τα κιλά από τις προηγούμενες γκαστριές σας και λίγο τα νέα κιλά της εγκυμοσύνης με τον Δουκάκη, μας φαίνεσε παχουλούτσικος. Απορώ όμως γιατί τον Δουκάκη τον γέννησες στην Αμερική και θέλεις να τον φέρεις στην Ελλάδα ως Πρώτο Πολίτη της Χώρας μας. Επίσης δεν γνωρίζω εάν ο κύριος Δουκάκης «έφτυσε» την πρότασή σας για Πρόεδρο Δημοκρατίας. Όπως ο κ. Θεοδωράκης «έφτυσε» την πρόταση Βενιζέλου γιά διάδοχος του Κάρολου Παπούλια στις επερχόμενες προεδρικές εκλογιές του 2015, χαρακτηρίζοντας τον εαυτό του ως έναν από αυτούς που «συνεχίζουν να σκέφτονται και να μάχονται αντιμνημονιακά και αντισυστημικά προς τους εκπροσώπους του προσωπικού της υποτέλειας». Διερωτιέμαι, όμως, πως είναι είναι δυνατόν να πιστεύεις ότι η μόνη λύση για την κατάκτηση της Εθνικής Ανεξαρτησίας μας είναι ένα τέκνον του «σουφλάκι» της Ομογένειας στην Αμερική. Ξεχνόντας, φυσικά, ότι μπροστά σε αυτόν τον ιερό στόχο  τα πολιτικά παιχνίδια που απασχολούν εσάς, το υπάρχον πολιτικό δυναμικό, είναι ένα τμήμα της βαθιάς κρίσης ενός πολιτικού χώρου ο οποίος εγκατέλειψε προ πολλού τον ελληνικό λαό τυφλωμένος από πολιτικές φιλοδοξίες και με αρχηγό μάλιστα το μακάριο και φτωχό τω πνεύματι (ανόητον) τέκνον της Ομογένειας εν τη Αστερέουσα, κ. ΤΙΠΟΤΑ = GAP. Πάντως το γεγονός ότι το 1988 εμείς οι Έλληνες, και όχι οι Greeks της Greek Orthodox Church, ομογενείς κατεβήκαμε σε διαδήλωση μπροστά από την Ιερά Αρχιεπισκοπή, προς διαμαρτυρία που ο τότε Αρχιεπίσκοπος κ. Ιάκωβος δεν είχε υποστηρίξει φανερά την υποψηφιότητα του Ελληνοαμερικανού Μάικλ Δουκάκη, με διαβεβαιώνει πως η Άγια Εκκλησία μας «έφτυσε» στα μούτρα το τέκνον του Θεού και Βασιλέως των Ιουδαίων Ιησού Χριστού. Κάτι που το διαβεβαιώνει στο RIEAS (Research Institute for European and American Studies) ο κ. Μάριος Ευρυβιάδης (Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων, Πάντειο Πανεπιστήμιο) γράφοντας. «... Εδώ, στις υψηλόβαθμες θέσεις σε επίπεδο Υπουργών, Βοηθών Υπουργών και άλλων σημαντικών θέσεων, είναι που υστερεί δραματικά το ελληνικό λόμπυ έναντι άλλων πιο αποτελεσματικά οργανωμένων, όπως είναι το εβραϊκό και άλλα. Το ελληνικό λόμπυ δεν είχε ποτέ τέτοιες δυνατότητες και δυστυχώς δεν φαίνεται να μπορεί ποτέ να τις αποκτήσει. Η μόνη συγκεκριμένη «ανταμοιβή» που πήραν ποτέ οι Ελληνοαμερικανοί για υποστήριξη συγκεκριμένου υποψηφίου, ήταν όταν ο Πρόεδρος Μπους διόρισε ως πρέσβη στην Αθήνα τον κ. Michael Sotirhos, συνεργάτη του τότε Αρχιεπισκόπου Αμερικής Ιακώβου, που στήριξε τον Μπους και όχι τον Δουκάκη στις εκλογές του 1988». Ο έχων, λοιπόν, ώτα ακούειν, ακουέτω και ο νοών νοείτω πως η Εκκλησία της Ρωμιοσύνης δεν τα πάει καλά με την Εβραϊκότητα της Ιουδαίας. Αφού ο Ιούδας της επρόδωσε τον Χριστό Της για μια χούφτα δολάρια. Τύφλα να ’χει ο πατριωτισμός κα η αγάπη για τους δικού σου ανθρώπους. Ο Χριστούλης μας να ’ναι καλά και ας πάει το παλιάμπελο Δουκάκης. Κακά τα ψέμματα και κομμένη η πλάκα πιά, αφού η εδώ πλευρά του Ατλαντικού βλέπει το δίδυμο Σαμαρά-Βενιζέλου να έχει ημερομηνία λήξης και από καιρό τώρα τους θεωρούν «καμένα χαρτιά» και η πολιτική τους διάρκεια έχει περάσει στα ληξιπρόθεσμα. Διότι βλέπουν Τσίπρα, όχι του Τυρνάβου αλλά του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης «ΣΥΡΙΖΑ», το οποίον πέτυχε εντυπωσιακή νίκη στην ευρωκάλπη και έτσι έχει μπει «για τα καλά» στο ραντάρ της Ουάσιγκτον. Γιαυτό οι Αμερικανοί προβαίνουν σε παρασκηνιακές ενέργειες, που υποδηλώνουν ότι αναμένουν καταιγιστικές εξελίξεις την «επομένη» των ερχομένων βουλευτικών εκλογών. Από τη φύση, δε, των ενεργειών τους, που σαφώς βάζουν σε δύσκολη θέση τους δύο κυβερνητικούς εταίρους, προδικάζεται πως έχει αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση των δύο πρωταγωνιστών της συγκυβέρνησης. Είναι λογικό συνεπώς να γίνονται συναφείς συνειρμοί εκ μέρους των ανώτατων κυβερνητικών παραγόντων για την ερμηνεία της αμερικανικής μεταστροφής στη φορολογική υπόθεση, που προ έτους περίπου προτάθηκε από την Ουάσιγκτον προς τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις η σύναψη διμερών συμφωνιών για τη βελτίωση της φοροεισπρακτικής ικανότητας των Ην. Πολιτειών και το «ξεκαθάρισμα» του μαύρου χρήματος Αμερικανών υπηκόων στο εξωτερικό με την ανταλλαγή πληροφοριών φορολογικής φύσεως φυσικών και νομικών προσώπων. Οι ΗΠΑ έχουν δύο πρότυπα συμφωνιών, εκ των οποίων το ένα αφορά τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης (σ.σ. με εξαίρεση την Ελβετία, με την οποία τα πράγματα είναι πιο περίπλοκα λόγω του εκεί τραπεζικού απορρήτου) και ένα έτερο που αφορά φορολογικούς παραδείσους, ήτοι χώρες που ξεπλένουν χρήμα και για τις οποίες δεν υπάρχει εμπιστοσύνη. Στον ευρωπαϊκό τύπο συμφωνίας προβλέπεται το στοιχείο της αμοιβαιότητας που σημαίνει ότι θεσμικά οι ΗΠΑ μπορούν να ζητούν στοιχεία, αλλά και η αντισυμβαλλόμενη χώρα μπορεί να ζητά και να παίρνει στοιχεία από τις ΗΠΑ. Στο έτερο μοντέλο συμφωνίας, των «ύποπτων» χωρών, δεν υπάρχει το στοιχείο της αμοιβαιότητας και ουσιαστικά οι ΗΠΑ επιβάλλουν τη θέλησή τους να παίρνουν χωρίς να δίνουν πληροφορίες. Οι συμφωνίες αυτές έχουν προχωρήσει με αρκετές ευρωπαϊκές χώρες και την ίδια περίοδο προτάθηκε ανάλογη συμφωνία και με την Ελλάδα, με βάση το ευρωπαϊκό πρότυπο, που, όμως, δεν προχώρησε και «καθόταν» για μήνες στο ελληνικό υπουργείο Οικονομικών άνευ απαντήσεως προς την Ουάσιγκτον, γεγονός που λέγεται πως είχε προκαλέσει αρκετές παραστάσεις δυσφορίας από τους υπερατλαντικούς συμμάχους. Αίφνης, κατά πληροφορίες της «Κ.Ε.», έπεσε... «κεραμίδα» στην πλατεία Συντάγματος, όπου έφθασε άνευ προειδοποίησης νέο σχέδιο συνθήκης από την Ουάσιγκτον, από το οποίο έχει αφαιρεθεί το στοιχείο της αμοιβαιότητας, κατά το πρότυπο συνθήκης των «ύποπτων χωρών». Οπως εγκύρως λέγεται, η επικρατέστερη ερμηνεία της αμερικανικής μεταστροφής έχει να κάνει με την προσδοκώμενη ανατροπή του ελληνικού πολιτικού σκηνικού και της εξ αυτού απορρέουσας επιθυμίας της Ουάσιγκτον να εγείρει έναν τοίχο προστασίας για την κάλυψη «παλαιών συναλλαγών» της με μέλη του ελληνικού κατεστημένου που μπορεί να ελεγχθούν στο μέλλον για οικονομικές παρατυπίες και εύλογα να ζητηθούν στοιχεία στις Ην. Πολιτείες. Αυτό προφανώς είναι και η αιτία του έντονου προβληματισμού στον οποίον βρίσκεται η πολιτική ηγεσία της συγκυβέρνησης σε ανώτατο επίπεδο, η οποία, κάτω από την ασφυκτική εκλογική πίεση, το διατηρεί εν κρυπτώ! Ο υφιστάμενος προβληματισμός πηγάζει, επίσης, και από το είδος των πολιτικών μηνυμάτων που εξάγονται στο Μαξίμου από την ερμηνεία της αιφνίδιας αμερικανικής μεταστροφής, σε ένα ζήτημα που τυγχάνει υπό συζήτηση μεταξύ των δύο πλευρών για ένα, περίπου, έτος -ότι, δηλαδή, ενδεχομένως να τους θεωρούν «ξοφλημένους». Πάντως η φτωχή μου γνώμη κραυγάζει πως και τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ να προτείνουν για πρόεδρο Δημοκρατίας της Ελλάδος, ο κ. Τσίπρας θα το καταψηφίσει, για να πάει σε εκλογές τώρα ακόμη που ισχύει ο εκλογικός νόμος της πριμοδότησης. Ώστε να πάρει τις 50 έδρες του πρίμο και να φθάσει εάν όχι τις 160 έδρες του GAP = TΙΠΟΤΑ της Ομογένειας, το ελάχιστον τις 151 έδρες που χρειάζεται να είναι αυτόνομη η Κυβέρνησή του. Ώστε να μην χρειάζεται, σαν τον Σαμαρά, τα δεκανίκια του κάθε μπαγλαμά Βενιζέλου και Κουβέλη. Μετά από αυτές τις εκλογές, θα γίνουν Ιστορία οι προεδρίες ξεπλήρωμα των χρηματοδοτήσεωνν της Ροζ Βίλλας των Παπανδρέων (τέως Σταυροπουλέων), όπως του κ. Κάρολου Παπούλια που έδωσε 10.000.000 δραχμές για το ροζ της Βίλας. Επίσης και οι προεδρίες της υπακοής του «Yes Ser». Όπως ο κ. Κώστας Καραμανλής (ο πρεσβύτερος) αναρριχήθηκε στην Προεδρία (εθνάρχης) ως αντάλαγμα για την ενδοτικότητά του στις διαβουλεύσεις των Αμερικανών για θάψιμου του Κυπριακού επί Πρωθυπουργίας του. Το δε όνομα Στεφανόπουλος στην προεδρία του Κωστή Στεφανοπούλου  μου θιμίζει το κλάμα που έριξε ο υπουργός Συντονισμού Στέφανος Στεφανόπουλος, όταν του άστραψε μια γερή σφαλιάρα ο πρέσβης Πώλ Πότερ γιατί του αντιμήλησε. Μετά από λίγες ημέρες ο Έλληνας υπουργός κάνει δώρο στην κυρία Πόρτερ ένα βαρύτιμο περιδέραιο, για να ζητήσει εμπράκτως συγνώμην από τον Αμερικανό που τον θύμωσε τόσο, ώστε να υποχρεωθεί να τον δείρει. Ο επόμενος Πρόεδρος της Ελλάδος θα είναι κιτρινισμένος ερυθρόδερμος και εάν όχι σχιζομάτης σίγουρα όμως, θα είναι γέννημα και θρέμμα του κόκκινου δράκου «COSTCO». Μην ξεχνάμε πως την ώρα που εσείς κ. Καρατζαφέρη εκάνατε τον ντελάλη του καουμπόη του μεσονυχτίου «Doukakis», η Ελλάδα του Περικλή, και όχι του Σαμαρά, υπέγραφε στο Πεκίνο το Πρόγραμμα Στρατιωτικής Συνεργασίας (ΠΣΣ) μεταξύ των δύο κρατών. Όπου έγινε θετικά δεκτή η ελληνική πρόταση για παροχή ναυτικών διευκολύνσεων σε κινεζικά πλοία που ενεργούν στη Μεσόγειο. Επιβεβαιώθηκε η πρόθεση της κινέζικης πλευράς για διεξαγωγή κοινών ναυτικών ασκήσεων εντός του 2014. Έγινε αποδεκτή η ελληνική πρόταση για αποστολή Κινέζων παρατηρητών στο Πολυεθνικό Συντονιστικό Κέντρο Στρατηγικών Θαλάσσιων Μεταφορών (ΠΟΣΚΕΣΘΑΜ), με σκοπό τη συνεργασία στον τομέα των στρατηγικών θαλάσσιων μεταφορών. Η Κίνα αντιμετωπίζει θετικά τη συμμετοχή Κινέζων στρατιωτικών στο Κέντρο Εκπαίδευσης Ναυτικής Αποτροπής (ΚΕΝΑΠ) στη Σούδα. Συμφωνήθηκε η τοποθέτηση Κινέζων καθηγητών στη στρατιωτική σχολή ξένων γλωσσών, που θα αρχίσει να λειτουργεί από τον Οκτώβριο. Σημειώνεται ότι στο Στρατιωτικό Πανεπιστήμιο της Κίνας λειτουργεί αντίστοιχο τμήμα εκμάθησης της ελληνικής γλώσσας. Η Κίνα αντιμετώπισε θετικά την πρόσκληση του Έλληνα αρχηγού για τη συμμετοχή Κινέζων αξιωματικών στα τρία διεθνή σχολεία που θα λειτουργήσουν στην Ελλάδα στην αγγλική γλώσσα το 2015, το διεθνές τμήμα σπουδών στη ΣΕΘΑ, επιχειρησιακής σχεδίασης στην ΑΔΙΣΠΟ και το σχολείο πληροφοριών. Συμφωνήθηκε η διατήρηση ανταλλαγής των επισκέψεων υψηλού επιπέδου. Είναι φανερόν ότι με την ανάληψη του Λιμανιού του Πειραιά από την COSTCO η «Σελλά» (έτσι αναφέρουν την Ελλάδα οι Κινέζοι) γίνεται «ο Δρόμος του Μεταξιού» στην Ευρώπη. Οπότε τα πλοία της COSTCO θα ξεφωρτώνουν στο Πειραιά της Ελλάδος και όχι πιά στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας. Γιαυτό μας βάραγε και βαράει ακόμα κατακέφαλα με το χρέος η Ολλανδία. Βλέπεις! Της πήραμε το ψωμί από τα χέρια της. Με την οικονομική συνεργασία ανάμεσα στην Κίνα και την Ελλάδα, δύο Έθνη και δύο αρχαίοι πολιτισμοί έρχοντε σήμερα πιό κοντά μέσα από την θάλασσα, δημιουργόντας έτσι μιά κοινή μοίρα για ένα λαμπρότερο μέλλον της ανθρωπότητας. Εγώ αν είχα τη δύναμη, θα προτιμούσα ως πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας κανέναν από εσάς, αλλά τον Ισλανδό πρόεδρο, τον Όλαφουρ Ράγκναρ Γκρίμσον. Μπορεί να καυχιόμαστε ότι εμείς γεννήσαμε τη δημοκρατία, αλλά πάει καιρός πια που εσείς, οι σημερινοι πολιτικοί της, δεν έχετε συγγένεια μαζί της.  Όταν το ισλανδικό Κοινοβούλιο ενέκρινε κάποιο νόμο παρόμοιο με το δικό σας Μνημόνιο 1 και στάλθηκε για επικύρωση στον πρόεδρο της δημοκρατίας, αυτός ενεργοποίησε το μόνο... δικαίωμα που είχε, όπως και ο πρόερδος της Ελλάδος: δεν το  υπέγραψε και κάλεσε το λαό σε δημοψήφισμα. Ήταν η πρώτη φορά που έγινε δημοψήφισμα στη χώρα αυτή. Η εξήγησή του ήταν σαφής: «Δεν μπορώ εγώ να αναλάβω την ευθύνη να επικυρώσω ένα νόμο που θα επηρεάσει τη ζωή κάθε πολίτη της χώρας μου. Σε ένα τόσο σοβαρό θέμα μόνο ο λαός μπορεί να αποφασίσει». Το δημοψήφισμα έγινε και ο λαός απέρριψε το νόμο. Και καλά κάνανε, αφού τρεις τράπεζες είχαν δανειστεί 80 δις ευρώ, ήτοι το δεκαπλάσιο από το Ακαθάριστο Εθνικό Εισόδημα της χώρας, και εχρεοκόπησαν και μετά ζητούσαν από το λαό να πληρώσει τους δανειστές τους σε διάφορες χώρες. Οι πολιτικοί άρχισαν νέες συνομιλίες με τους δανειστές και έφεραν τροποποιημένο σχέδιο στη Βουλή (κάτι σαν το δικό σας Μνημόνιο 2), το οποίο ψηφίστηκε κατά πλειοψηφία και στάλθηκε στον πρόεδρο της Δημοκρατίας για επικύρωση. Και πάλι εκείνος είπε όχι και ζήτησε νέο δημοψήφισμα. Το επιχείρημά του ήταν σαφέστατο: «Στα μεγάλα θέματα δεν αποφασίζουν προσωρινοί ηγέτες, ηγέτης είναι ο λαός και αυτός θα αποφασίσει». Χρειάστηκε να κατεβεί στους δρόμους για να υπερασπιστεί τη θέση του ενάντια στη λυσσαλέα επίθεση των πολιτικών. Υπάρχουν βίντεο που δείχνουν τη σύζυγό του να αγκαλιάζει διαδηλωτές που η αστυνομία τους έχει πνίξει στα καπνογόνα. Ήταν ανένδοτος στις αρχές του: «Υπάρχουν χώρες πιο ισχυρές οικονομικά από μας, εμείς όμως δεν πρόκειται να βάλουμε το κέρδος πάνω από τη Δημοκρατία». Στο νέο δημοψήφισμα ο λαός απέρριψε και το Μνημόνιο 2. Ο πρόεδρος το πήγε ακόμα πιο πέρα και ζήτησε αναθεώρηση του συντάγματος, μόνο που αυτή τη φορά η αναθεώρηση δε θα γινόταν από πολιτικούς αλλά από τον ίδιο το λαό. Το επιχείρημά του ήταν και πάλι ατράνταχτο: «Ο λαός είναι η υπέρτατη εξουσία, αυτός πρέπει να συντάξει το σύνταγμα». Έγιναν χιλιάδες συναντήσεις, στάλθηκαν άπειρα ηλεκτρονικά μηνύματα και η λαϊκή επιτροπή κατέληξε σε μια μορφή του συντάγματος που φυσικά δεν είχε ούτε παραγραφές, ούτε ασυλίες και ούτε φοροαπαλλαγές για τους πολιτικούς. Δεν έχει γίνει ακόμα δημοψήφισμα για το σύνταγμα, καθώς οι πολιτικοί παλεύουν με κάθε μέσο να το καθυστερήσουν, αλλά δε θα το πετύχουν για πολύ. Σε κάποια στιγμή χρειάστηκε να καλέσουν το ΔΝΤ για βοήθεια, αλλά υπό ένα όρο: «Θα σας πληρώσουμε ό,τι δανειστούμε, αλλά υπό ένα όρο: δε θα πειραχθούν οι μισθοί, οι συντάξεις και τα κοινωνικά προγράμματα, γιατί είμαστε μια σκανδιναβική σοσιαλιστική κοινωνία και σκοπός μας είναι η ευημερία του πολίτη και όχι τα κέρδη των τραπεζών». Τελικά το δέχτηκαν για πρώτη φορά στην ιστορία του ταμείου, γιατί κατάλαβαν ότι δεν έχουν να κάνουν με άτομα σαν του λόγου σας κ. Καρατζαφέρη. Και το συμπέρασμά ήταν σαφές: Τρία χρόνια μετά η Ισλανδία αρχίζει να βγαίνει από την κρίση, στην Ελλάδα μας λένε ότι θα χρειαστούν δεκαετίες. Ζήσε Μάη μου, να φας τριφύλλι δηλαδή.  Αναρωτιέμαι!!! Μήπως κ. Καρατζαφέρη θα έπρεπε να επισκεφθείτε τους Βίκινγκς της Ισλανδίας για να πάρετε κάποια μαθήματα Δημοκρατίας; Μήπως αυτοί που έτρωγαν βελανίδια όταν εμείς χτίζαμε Παρθενώνες, τώρα ξέρουν καλύτερα τι σημαίνει δημοκρατία ενώ εσείς την ευτελίζετε (ουσιαστικά μια πράξη αιμομιξίας) στη χώρα που γεννήθηκε;

Και τελειώνω με μια ακόμα δήλωσή του Όλαφουρ Ράγκναρ Γκρίμσον: «Έχω την σταθερή εντύπωση ότι τα κόμματα στη Βουλή δεν εκφράζουν αυτή την εποχή αντίστοιχη αναλογία στο λαό». Όλοι εσείς οι Έλληνες πολιτικοί θα κάνατε ποτέ αυτή τη δήλωση, που είναι πασιφανής σε κάθε έλληνα πολίτη; Πολύ θα ήθελα να σας δω όλους δίπλα στον Όλαφουρ Ράγκναρ Γκρίμσον. Έτσι για να καταλάβω, του Κερατά, τι σημαίνει γίγαντας και τι νάνος Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο κάθε Δουκάκης σας. Βέβαια θα μου πείτε: «Μα δεν είμαστε Ισλανδία. Το πρόβλημα του δικού μας χρέους είναι διαφορετικό». Οκ, ας συμφωνήσω ότι το πρόβλημα είναι διαφορετικό. Το ζητούμενο είναι τι αντίστοιχο βρήκατε να κάνετε εσείς, η η ελληνική κυβέρνηση, με την νέα ελληνική Προεδρία που να δώσετε όραμα στο λαό, αντί να συναινείτε  στο ότι αξίζει τα χειρότερα και την πλήρη εξαθλίωση και ταπείνωση. Η αξιοπρέπεια μπορεί να μην τρώγεται, αλλά τουλάχιστον σου δίνει το κουράγιο να παλέψεις. Ενώ όταν σε έχουν εξαθλιωμένο οικονομικά και ταυτόχρονα εξευτελισμένο πού στο καλό να βρεις κουράγιο να σταθείς στα πόδια σου; Ποιον να εμπιστευθείς, σε τι να πιστέψεις για να παλέψεις; Ούτε καν στον εαυτό σου δεν μπορείς να βασιστείς, γιατί σου λένε: «Εσύ φταις για όλα!» και σε στριμώχνουν στη γωνία σα δαρμένο σκυλί, σε ωθούν σε ένα απελπιστικό αδιέξοδο και σε πείθουν να νιώθεις ένα δουλικό σκουπίδι που δεν έχει καν το δικαίωμα να ζήσει, πόσο μάλλον με αξιοπρέπεια. Αφού η ηγεσία μας αποφασίζει για μας χωρίς εμάς και μετά λέει ότι είμαστε ανώριμοι και εν χορώ τα παπαγαλάκια επαναλαμβάνουν: «Είμαστε ανεύθυνοι, είμαστε ανώριμοι να παραδεχθούμε τα λάθη μας, είχαμε μάθει σε ένα κράτος προστάτη – μπαμπά». Μα, «καλοί μου άνθρωποι», που θα έλεγε και ο συγχωρεμένος ο Βέγγος, άμα μας υποβιβάζετε σε ανώριμους ως τέτοιοι θα συμπεριφερθούμε. Επίσης θα μου πείτε πως «όταν προτάθηκε δημοψήφισμα όλοι όσοι διαμαρτύρονται και αγανακτούν το απορρίψανε». Ναι, διότι ξέρανε ότι ήταν εκ των υστέρων – αφού είχε ήδη αποφασιστεί το 1ο μνημόνιο χωρίς να περάσει καν από τη βουλή- και άρα εκ του πονηρού και προκειμένου να χειραγωγηθεί και πάλι η άποψη του «ανώριμου λαού». Αν εσείς οι ηγέτες μας υπολογίζατε πραγματικά τη γνώμη μας θα μας είχατε εμπιστευθεί από την αρχή και ίσως να είχαμε ψηφίσει την καταστροφή μας. Αλλά θα είχαμε βρεθεί προ των ευθυνών μας ως ενήλικες. Και θα νιώθαμε πρώτα από όλα αξιοπρεπείς κι έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε ό,τι και αν προέκυπτε και θα είχαμε αν μη τι άλλο εμπιστοσύνη σε αυτούς που μας εμπιστεύτηκαν. Με την μέχρι τώρα πορεία σας δείχνετε ότι μας περιφρονάτε ως λαό, αλλά κατά τα άλλα «μας αγαπάτε» και είσθε «υπερπατριώτες», συγκριτικά με εμάς τους «ανεύθυνους», που θέλετε σώνει και καλά να μας σώσετε από τους εαυτούς μας! Τόση «αγάπη» και «εκτίμηση» εσείς την αντέχετε; Μετά αναρωτιόμαστε γιατί ως λαός φερόμαστε αυτοκαταστροφικά;     Ειλικρινώς (truly) Καρβας.     www.spoudasmata.blogspot.com

Monday, June 2, 2014


Aνοικτή επιστολή μου προς τον Αρχιεπίσκοπο Αμερικής κ. Τρακατέλη.

Ο ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΣΜΟΣ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΠΟ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΑΠΑΔΕΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ.

Αγαπητέ αδελφέ εν τω Χριστώ Δημήτριε και ελέω Θεού Αρχιεπίσκοπε Αμερικής, υπέρτιμε και έξαρχε Ωκεανών, Ατλαντικού τε και Ειρηνικού, κ. Τρακατέλη, εν τω καιρώ τούτω ελαύνω, από το 1998, επί του Σταθακείου, γή Ελληνικής (Hellenic not Greek) Ομοσπονδίας και εμβαίνω εις τας Πανομογενειακάς Συναγωγάς αυτού, ίνα οι οφθαλμοί μου ατενίσαι Υμάς. Αλλά Ραββί Δημήτριον ουδείς εώρακεν πώποτε (Ιωαν.1:18). Ούτον γενέσθαι κάθ’ εκάστην Πανομογενειακήν (για την Παρέλασην της 25ης Μαρτίου στην 5η Λεωφόρο της NYC), ένθα ο ελάχιστος εγώ, Βασίλης βαπτισθείς εν τω Χριστώ και Καρβέλης αναγνωρισθείς εν τω Λαώ, αποπυνθάνομαι λέγων βοώντας, ως ούτως και ο υιός Τιμαίου Βαρτιμαίος της ευαγγελικής περικοπής του τυφλού της Ιεριχούς (Μαρκ.10:46), «Πότε ούν όψομαι εν τη Συναγωγή ταύτην τον Κύριον της ψυχής μου, το Φώς μου το αληθινόν, την Πνευματική μου πατρότητα, τον ραββουνί Δημήτριον;». Και ο πολύς όχλος ο ελθών εις την Συναγωγήν επετίμων εμέ ίνα σιγήσω (Λουκ.18:39). Εγώ δε πολλώ μάλλον κράζω: «Υιόν Αβραάμ και Ισαάκ Δημήτριον θέλω, ίνα ελέησόν με από την πνευματική μου τύφλωση του «Έν οίδα ότι ουδέν οίδα». Διότι Δέσποτα «Υμείς εσμέν το φως του κόσμου· ο ακολουθών Υμάς ου μή περιπατήσει εν τη σκοτία, αλλ΄έξει το φώς της ζωής (Ιωαν.8:12)».  Αφού «Εις κρίμα Υμείς εις τον κόσμον τούτον ήλθον, ίνα οι μη βλέποντες βλέπωσι και οι βλέποντες τυφλοί γένωνται (Iω.9:39)». Ουαί εμοί Κύριέ μου Δημήτριε! Μη εισερχόμενος δια της θύρας του Σταθακείου, ως ποιμήν της Ομογένειας στις Πανομογενειακές αυτής, τα ορθόδοξα πρόβατά της ούκ ακούωσι της φωνής Υμών (Ιωα.10:3) και εμέ τον ίδιον ούκ φωνήται κατ’ όνομά μου: Βασίλειε, τι σοί θέλεις ποιήσω (Λουκ.18:41);  Ίνα ομιλήσω ώδε: Χαρίστε μου το πνευματικό Σας φώς στην εξής απορία μου. Πώς είναι δυνατόν τα κοράκια (Σπυρίδωνος ρήση για τους κληρικούς) της Ορθόδοξης Εκκλησίας να παρελαύουν στην 5η Λεωφόρο της Νέας Υόρκης μαζί με τους Έλληνες. Τους οποίους πριν, στην Κυριακή της Ορθοδοξίας, καταριόντε και εκφράζουν την επιθυμία τους να πάθουν κακό με το να απαγγέλλουν, κατά την περιφορά των Εικόνων, τριπλάκις τη φράση «ανάθεμα στους Έλληνες» και μάλιστα επτά (07) φορές. Βέβαια, οι αναθεμασμοί αυτοί ψάλλονται μέσα στον Οίκον Αγάπης του Χριστού, από τα Άγια στόματα των Αποστόλων Αυτού, εδώ και 1227 χρόνια προς του Έλληνες, οι οποίοι όταν πήγαν για να ιδούν τον Ιησούν Χριστόν Βασιλέα των Ιουδαίων, ο Κύριος Υμών τους δέχθηκε εξυμνώντας τους με τα εξής λόγια: «Ελήλυθεν η ώρα ίνα δοξασθεί ο Υιός του Ανθρώπου. Ελλάς γαρ μόνη ανθρωπογονεί, φυτόν ουράνιον και Βλάστημα θείον ηκριβωμένον, λογισμόν αποτίκτουσα οικειούμενον επιστήμην (χειρόγραφον Ευσεβίου του Παμφίλου, επισκόπου Καισαρείας, 265 μ.Χ). Είναι γεγονός ότι στο επίσημο βιβλίο οδηγιών, προς τους ιερείς της Εκκλησίας Σας, μεταξύ άλλων υπάρχει και η προτροπή «κάθε ελληνικό να μισείται». Γιαυτό το Ορθόδοξο παπαδαριό Σας, κατά τον εορτασμό του  της νίκης των Εικονολατρών επί των Εικονομάχων, έχει γράψει στα παλιά του παπούτσια τις εντολές του Χριστού : «Ευλογείτε και μη καταράσθε», «Αγαπάτε τους εχθρούς υμών», «Ευλογείτε τους καταρωμένους υμάς» κλπ. Και δεν γιορτάζει την... ονομαστική εορτή της Εκκλησίας του. Την Ορθόδοξη! Αλλά εορτάζει με πάσα επισημότητα την Μισαλλοδοξία της αναστήλωσης των εικόνων! Δηλαδή, της Χριστιανοσύνης τον εμφύλιο πόλεμο που διήρκεσε σχεδόν 120 χρόνια στο εσωτερικό του Βυζαντίου (από το 726 έως το 843). Την εμφύλια διαμάχη κατά την οποίαν χύθηκαν ποτάμια χριστιανικού αίματος των αδελφών εν τω Χριστώ. Την παρατεταμένη βία μεταξή οργανομένων Χριστιανικών φατριών που τελικώς κατέληξε με τη νίκη των εικονολατρών και στη γιορτή αυτής, «την Κυριακή της Ορθοδοξίας», μακαρίζονται όσοι συνέβαλαν σε αυτή τη νίκη της Ορθόδοξης και όχι Χριστιανικής Πίστης. Ενώ οι αναθεματισμοί αφορούσαν τους εικονομάχους, μονοφυσίτες, μονοθελίτες, αρειανιστές και άλλους «αιρετικούς», τελικά κατέληξαν να αναφέρονται, στην Ονομαστική εορτή της Ορθοδοξίας, αποκλειστικά στους Έλληνες! Το τραγελαφικό της υπόθεσης, Δέσποτα, είναι ότι η νίκη των Εικονολατρών θεωρήθηκε, από Εσάς τους Έλληνες ρασοφόρους –τη συμφορά του ελληνικού Έθνους- και ως νίκη έναντι των Ελλήνων, που χριστιανικά κατηγορούνταν ως Ειδωλολάτρες. Ασχέτως που οι πραγματικοί Ειδωλολάτρες ήταν και είναι Εσείς, οι Άγιοι Πατέρες της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, που λατρεύετε άψυχες εικόνες, στις οποίες αποδίδετε μάλιστα θαυματουργικές ιδιότητες. Ο τσαρλατανισμός Σας σ’ όλο του το μεγαλείο, αφού στο 20ον κεφάλαιον του δευτέρου βιβλίου της Παλαιάς Διαθήκης του Χριστού αναφέρεται: «3- Ουκ έσονταί σοι θεοί έτεροι πλην εμού. 4- Ου ποιήσεις σεαυτώ είδωλον, ουδέ παντός ομοίωμα, όσα εν τω ουρανώ άνω και όσα εν τη γη κάτω και όσα εν τοις ύδασιν υποκάτω της γής. 5- Ου προσκυνήσεις αυτοίς, ουδέ μη λατρεύσεις αυτοίς. Εγώ γαρ ειμί Κύριος ο Θεός». Ο Λέων Γ΄, σέβοντας αυτόν τον Ιερόν Κανώνα της Χριστιανοσύνης, διέταξε το 726 έναν αξιωματικό του να απομακρύνει την εικόνα του Χριστού, που ήταν αναρτημένη στη Χαλκή πύλη των ανακτόρων, και να αναρτήσει στη θέση της τον «τρισόλβιο τύπο του σταυρού» καθώς και εγχάρακτο εξάστιχο επίγραμμα.  Το δε 754 έγινε η Εικονομαχική Σύνοδος όπου υποστηρίχτηκε εξ αρχής το αδύνατο της απεικονίσεως του Χριστού και με τη χρήση χωρίων από την Αγία Γραφή (όπως των ανωτέρω) και την Πατερική Γραμματεία κατέληξαν στην καταδίκη των ιερών εικόνων και της λατρείας τους με το ακόλουθο σκεπτικό: είναι ανάξιο για τα ιερά πρόσωπα να απεικονίζεται η μορφή τους σε ευτελή ύλη. Η μορφή του Χριστού δεν είναι δυνατό να απεικονισθεί, εφόσον οι δύο φύσεις του είναι αμέριστες και ασύγχυτες· επειδή υπάρχει κίνδυνος να θεωρηθεί η προσκύνηση των εικόνων αναβίωση της ειδωλολατρίας, γι’ αυτό πρέπει να αποκλεισθεί. Έτσι λοιπόν επιβλήθηκε η ολοσχερής καταστροφή των εικόνων, αναθεματίστηκαν οι οπαδοί της εικονόφιλης παράταξης, όπως ήταν ο πατριάρχης Γερμανός, ο Ιωάννης Δαμασκηνός και άλλοι, ενώ εξυμνούνταν ο αυτοκράτορας ως Ισαπόστολος. Αυτή, όμως, η ηθηκή χρηστιανική συμβίωση με τους θεσμοθετημένους κανόνες της Αγίας Γραφής καταπατείται από το 787 με την Πατριαρχική εκτροπή των πασίγνωστων αναθεματισμών (εβραϊκή λέξη που σημαίνει αφιέρωμα στον Σατανά = καταδίκη, κατάρα και εκδίκηση της Εκκλησίας κατά των διαφωνούντων)  του Συνοδικού (=Πρακτικών αποφάσεων) και συγκεκριμένα των αναφερθέντων στο «Τριώδιον». Που συντάχθηκαν κατά την Ζ’ Οικουμενική Σύνοδο η οποία έγινε στη Νίκαια της Βιθυνίας κατά την οποία προέδρευσε ο Κωνσταντίνος ο ΣΤ’ και η μάνα του Ειρήνη η Αθηναία (η οποία δολοφόνησε τον άνδρα της και τον γιό της), όπου παρευρέθηκαν επίσης και 367 Συνοδικοί Επίσκοποι. Έτσι την Κυριακή της Ορθοδοξίας, γνωστή και ως Κυριακή των Νηστειών, η Άγια Εκκλησία του Χριστού παραβαίνει, αφέντη μου Δημήτριε, του Κυρίου Ιησού τον συγκεκριμένο κανόνα της χριστιανικής συμπεριφοράς και καταδικάζει αυτούς που ισχυρίζονταν ότι βάσει της Βίβλου η προσκύνηση των ιερών Εικόνων είναι Ειδωλολατρία και οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί είναι Ειδωλολάτρες. Σε αυτή την Άγια Ημέρα της λιτάνευσης των Ιερών Εικόνων εντός και εκτός Ναού, Εσείς οι Ιερότατοι Πατέρες της Ορθοδοξίας, που δηλώνετε Εικονολάτρες, πανηγυρίζετε τον θρίαμβο της Ορθοδοξίας Σας, της μισαλλοδοξίας την νίκη, ασχέτως εάν η νίκη αυτή είναι κάθετα αντίθετη με την Αγία Γραφή που απογορεύει τις απεικονίσεις. Το μέγα παράδοξον αυτής της Άγιας εχθρότητας είναι ότι αντί τα αναθέματα, αυτά του Συνοδικού, να αφορούν τις Οικομενικές Συνόδους πριν της Ζ΄, δηλαδή την ΣΤ΄, Ε΄και Δ΄, και τους Πατριάρχες, Επισκόπους, Μοναχούς, Βασιλείς, και άλλους που θεωρούνται εχθροί της ορθής Πίστης της χριστιανικής Ορθοδοξίας. Γίνονται όμως, οχετός ύβρεων κατά των Ελλήνων που ψάλλονται στο Οίκο του Χριστου, όπου αναθεματίζονται και αποβάλλονται από αυτήν ως άρρωστα και σεσηπότα μέλη Της. Αλήθεια!!! Αιδεσιμολογιώτατε κ. Τρακατέλη, αναρωτηθήκατε ποτέ πόσο αυτή η τύφλωση από το μίσος επαληθεύει του Αποστόλου Παύλου τα λόγια: «Εγώ γαρ οίδα τούτο, ότι εισελεύσονται μετά την αφιξίν μου λύκοι βαρείς εις υμάς μη φειδόμενοι του ποιμνίου, και εξ υμών αυτών αναστήσονται άνδρες λαλούντες διεστραμμένα του αποσπάν τους μαθητάς οπίσω αυτών (Πραξ. 20, 29-30)». Αφού σε όλο το κεμενο του «Συνοδικου της Ορθοδοξας» φαίνεται καθαρά ότι καταδικάζεται του Ελληνικού Πολιτισμού η Φιλοσοφία τόσο όσο και ο τρόπος που χρησιμοποιεί αυτή για να μιλήσει και να παρουσιάσει τον θεό (Χριστόν), και τα συμπεράσματα στα οποία καταλήγει. Ο τρόπος ζωής μας είναι, Μακαριώτατε, αντανάκλαση του τρόπου σκέψεώς μας. Οπότε για την ελληνική πολιτισμική παρακμή μας δεν είμαστε άμοιροι των ευθυνών μας. Γιαυτό δεν παύουν οι κατάρες, που κηρύτει δημοσίως η Ορθοδοξία Σας, κατά του Ελληνικού Έθνους να είναι μισαλλόδοξες και κατά συνέπεια παράνομοι με τη σημερινή αντίληψη του δικαίου, καθώς επίσης και αντίθετοι με το «Αγαπήσωμεν αλλήλους, ίνα ομονοία ομολογήσωμεν». Την αιτία που οι σκοταδιστές ρασοφόροι της Ορθοδοξίας μισούν θανάσιμα την Ελλάδα και τον πολιτισμό της, την περιγράφει ο Φρειδερίκος Νίτσε στο βιβλίο του «Η Γέννηση της Τραγωδίας» ως εξής.  «Αποδεδειγμένα σε κάθε περίοδο της εξέλιξής του ο δυτικο-Ευρωπαϊκός πολιτισμός (της Ορθοδοξίας του) προσπάθησε να απελευθερώσει τον εαυτόν του από τους Έλληνες. Η προσπάθεια αυτή είναι διαποτισμένη με βαθύτατη δυσαρέσκεια, διότι οτιδήποτε και αν δημιουργούσαν, φαινομενικά πρωτότυπο και άξιο θαυμασμού, έχανε χρώμα και ζωή στη σύγκρισή του με το ελληνικό μοντέλο, συρρικνωνότανε, κατέληγε να μοιάζει με φθηνό αντίγραφο, με καρικατούρα. Έτσι ξανά και ξανά μια οργή ποτισμένη με μίσος ξεσπάει εναντίον των Ελλήνων, εναντίον αυτού του μικρού και αλαζονικού  Έθνους, που είχε το νεύρο να ονομάσει βαρβαρικά ότι δεν είχε δημιουργηθεί στο έδαφός του. Κανένας από τους επανεμφανιζόμενους εχθρούς του δεν είχε την τύχη να ανακαλύψει το κώνειο, με το οποίο θα μπορούσαμε μια για πάντα να απαλλαγούμε απ’ αυτούς. Όλα τα δηλητήρια του φθόνου, της ύβρεως, του μίσους έχουν αποδειχθεί ανεπαρκή να διαταράξουν την υπέροχη ομορφιά τους. Έτσι, οι άνθρωποι συνεχίζουν να νιώθουν ντροπή και φόβο απέναντι στους Έλληνες». Πριν τον Νίτσε όμως, ο Φρειδερίκος Σίλερ, ποιητής και συγγραφέας γεννημένος στη Βυτεμβέργη της Γερμανίας το 1759, έπιασε το ίδιο θέμα με το δικό του τρόπο. «Καταραμένε Έλληνα! Όπου και αν γυρίσω τη σκέψη μου, όπου και να στρέψω τη ψυχή μου, μπροστά μου σε βλέπω, σε βρίσκω. Τέχνη λαχταρώ, Ποίηση, Θέατρο, Αρχιτεκτονική, εσύ μπροστά πρώτος και αξεπέραστος. Επιστήμη αναζητώ, Μαθηματικά, Φιλοσοφία, Ιατρική, κορυφαίος και ανυπέρβλητος. Για Δημοκρατία διψώ, Ισονομία και Ισότητα εσύ μπροστά μου ασυναγώνιστος και ανεπισκίαστος. Καταραμένε Έλληνα, καταραμένη γνώση. Γιατί να σε αγγίξω; Για να αισθανθώ πόσο μικρός είμαι, ασήμαντος, μηδαμινός; Γιατί δε με αφήνει στη δυστυχία μου και στην ανεμελιά μου;». Ο καθένας μας μπορεί, Παναγιότατε Αρχιεπίσκοπε, να τους κρίνει και να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα. Πάντως η ύπαρξη της Ορθόδοξης Εκκλήσίας οφείλει να είναι ενωτική αλλά πρωτίστως να σέβεται τις Ενορίες των Ελλήνων στις οποίες λειτουργεί. Ώστε να πάψετε Εσεις τα Κοράκια  της Ελληνικής Ορθοδοξίας να κυνηγάτε φαντάσματα και να αρχίσετε να ασχολήσθε  με προβλήματα που αφορούν το σήμερα και όχι το 800 μ.Χ. Τα οποία έχουν την αισιόδοξη προοπτική για ένα καλύτερο αγαπητό μέλλον, που υπογραμμίσατε στο πασχαλινό Σας μήνυμα της 15/4/2014. Ώστε να γιορτάζουμε στην Ανάσταση του Χριστού την οριστική νίκη Του επί του κακού των αναθεματισμών της Ορθοδοξίας και του θανάτου εξ αυτού. Την δε επίθεση του κακού, που αναφέρετε ότι υπέστει ο Χριστός, δεν την είδαμε πουθενά γιατί από όσα γνωρίζουμε καλοπερνούσε χωρίς να δουλεύει. Επίσης τον χειρότερο θάνατο, σεβαστέ μου Παπούλη, δεν τον έζησε ο Χριστούλης Σας, αλλά ο κάθε Οδυσσέας Ανδρούτσος που μαχόταν για τα δίκαια του Ελληνισμού και ήταν ανασκολοπισμένος τέσσερις ημέρες. Καθώς επίσης και όλοι οι Ήρωες του ’21 που υπέστησαν τα δεινά του αφορισμού από τον εν Χριστώ αδελφό και Ελέω Θεού Αρχιεπισκόπον Κων/πόλεως Γρηγορίου Ε΄. Ο δε εμπιστευτικός-προσωπικός χαρακτήρας της τρίτης αφοριστικής εγκυκλίου, που έστειλε στους Μητροπολίτες Του, αποδεικνύει ότι ο Γρηγόριος ο Ε΄ δεν εξαναγκάσθηκε ποτέ από τους Τούρκους να αφορίσει την Επανάσταση. Πόσο ορθή λοιπόν, στέκει του Πλάτωνα η διδαχή «Ο χειρότερος ορισμός της αδικίας είναι, το να πιστεύει κάποιος ότι είναι δίκαιος ενώ δεν είναι». Γιαυτό έξαρχε Ωκεανών, Ατλαντικού τε και Ειρηνικού μην ξεχνάτε του Μενάδρου τον γνώμονα: «Σοφία γάρ εστί καί μαθείν ά μη νοείς».
Ο ελάχιστος εγώ και Ορθόδοξα αναθεματισμένος Έλληνας  Βασίλης Καρβέλης.

Thursday, May 1, 2014


Ο ΚΑΥΚΑΣΟΣ ΤΟΥ ΕΥΡΩ.   

     Σήμερα μαύρος Ουρανός, σήμερα μαύρη μέρα, σήμερα όλοι θλίβουνται και τα βουνά λυπούνται. Σήμερα μεγάλο και βαθύ πένθος βουλιάζει τον καλοκαιρινό ουρανό της Παρθένου Ευρωζώνης, με τον Χρηστό Της το «Ευρώ εν τάφω», για τα αργύρια του κουμπαρά «Ιούδα» των φοροδιαφυγάδων της λίστας Λαγκάρντ. Την σήμερον ήμέρα αι «γενεαί πάσαι» της ΕΕ αναζητούν το «γλυκύ τους έαρ», το «γλυκύτατό τους Ευρώ», «που έδυ το κάλλος του» μέσα στου Διεθνούς Νομησματικού Ταμείου (των ΗΠΑ) τη συγνεφιασμένη Κηριακή και έχει πάντα συννεφιά η καρδιά τους. Διότι μέρα σαν κι αυτή χάσανε με τον Χρηστό τους το «Ευρώ» και τη χαρά τους. Και όταν την βλέπουν να είναι συνέχεια βροχερή, στιγμή δεν ησυχάζουν και βαριαναστενάζουν. Πνιχτά ανασαίνουν, σήμερα, στην ανηφόρα του Γολγοθά της Γης Επαγγελείας του ΔΝΤ και τα σπλάχνα της ελληνικής Γής, όπως ο Θεός του γέλιου και της σάτιρας, ο Γιός της Νύχτας και του Ήλιου, ο Έλληνας του ύψους ή του βάθους, ο Μώμος. Που κανείς από τους ισχυρούς της υφηλίου δεν τον συμπαθεί καθώς τους θυμίζει πως το μεγαλείο δεν απέχει ούτε βήμα απ' το γελοίο. Γιαυτό τους πολίτες της ΕΕ τους θαμπώσανε με τη λάμψη της Εβρωζώνης και μέσα σε αυτή τη παραζάλη ο Μώμος Έλληνας, για να προετοιμάσει το θρίαμβο της αλήθειας «Ματαιότης ματαιοτήτων τα πάντα ματαιότης», έδιωξε την δραχμή των προγόνων του και άδραξε το καινούργιο Ευρώ της Εβροο(ω)ζώνης, ξέροντας οτι ο ίδιος δεν έχει απολύτως τίποτα άλλο να χάσει ως έκπτωτος (πεσμένος). Αυτός ο ασήμαντος Έλληνας Θεός, ο Μώμος, που τον έδιωξαν από τον Όλυμπο και εγκαταστάθηκε ανάμεσα στους θνητούς ανθρώπους, διότι έκανε κριτική ακόμη και στο Δία, διαδίδοντας την απάτη «Μνημόνιο της Τρόϊκας» έφερε τα τέκνα της Ψωροκώστινας μπροστά στον σκοτεινιασμένο ουρανό της ύφεσης. Όπου με βούρκωμα στα μάτια τους αναρωτιόνται: «Χρηστέ μας Ευρώ, γιατί φόρεσες αυτό το μακρύ πένθιμο φουστάνι κι αυτά τ' αγκάθια στο κεφάλι σου; Χάθηκαν τα λουλούδια; Ή τάχατε, αν φορούσες παπαρούνες πάνω στα αχτένιστα μαλλιά δε θα πετούσες ψηλά στον ουρανό; Μη χαμογελάς που έχουμε κ' εμείς δεμένο το κεφάλι. Είναι που γλιστρήσαμε μέσα στα βάτα κυνηγώντας πεταλούδες της δραχμής, που ήταν κάποτε η καλή μας ζωή μέσα στον απόηχο του τραγουδιού «μιάς δραχμής τα γιασεμιά». Άσχετα, που πριν χρόνια πετάξαμε και καρφώσαμε, για την χάρη σου, στα βράχια και κάτω από τον ανάλαμπο και κρύο ήλιου του Καυκάσου τον Προμηθέα μας «Δραχμή». Αντιλαλούν, λοιπόν, σαν σήμαντρα, οι κλαυθμοί τους, οι οδυρμοί τους και οι αναστεναγμοί τους, από τις λαβωματιές και τις μαχαιριές της «ελληνικής κρίσης χρέους» στον μαύρον ουρανόν της Ενωμένης (για τα μάτια) Ευρώπης. Και φθάνοντας σαν επιθανάτιος βρόγχος στον ορίζοντα του Καυκάσου, τα ακούει και αναρωτιέται η Δραχμή-Προμηθέας: Ὤ! Ὠώ! Τί μέγα βάρος σήμερα βουλιάζει τον ουρανό! Ανάλαμπος καὶ κρύος ο δίσκος τού ήλιου Εβρόο(ω). Σαν από ξερό πηλό, θαρρείς, όπου και να ‘ναι, θα πέσει επάνω στ’ αντικρινά τα βράχια καὶ θα γίνει θρούψαλα. Αλήθεια πόσο αποπνικτικά θα αναπνέει ο ελληνικός λαός, που κάποτε με ξεπετάξανε στον ανοιξιάτικον αέρα μ’ έναν χαρούμενο σπασμό! Ακούω από δίπλα μου ένα κλάμα σφαγερό. Ποιός νά είναι; Κατά σένα, όπου και νά ‘σαι, άγνωστε αδερφέ, δε μ’ αφήνουνε τα καρφιά μου να στραφώ. Λιγάκι να σαλέψω, με δαγκάνουν αγριεμένα σαν τα φίδια, που τα πατάει κανείς, την ώρα που κοιμούνται. Όμως επάνω από τις άβυσσες και δώθε απὸ τα μάκρη, σε νιώθουνε πολύ ζεστά, κατάσαρκα οἱ πληγές μου… Τον διακόπτουν όμως, οι αναμνήσεις του Γολγοθά των Οίκων Αξιολόγησης Moody’s, S&P και Fitch που κάνει το Ευρώ-Χρηστός. Τὶ γλυκά, πού γλαρώνανε τα μάτια μου γεμάτα αστραφτερό σκοτάδι! Κι όπως αδειάζανε στάλα τη στάλα οι φλέβες κ’ η καρδιά μου, ένιωθα την ψυχή μου όλο και πιότερο να λαφραίνει και να την παίρνουνε σαν φτερά οι ψηλότεροι ουρανοί! Ανάμεσα Θανάτου καὶ Ζωής, πέρ’ από τη Γή και πέρ’ απὸ τον Ήλιο, καρφιά, λοχίσματα, φτυσίματα, βλαστήμιες δεν φτάνανε την ψυχή μου, που έφευγε και δεν γυρνούσε. Όλα γινόνταν ήσκιος και πνοή γύρω απο τὸν ήσκιο μου και τη στερνή πνοή μου!... Ποιά τώρα με ξυπνάει φωνή κι απο ποιό λαρύγγι βραχνό και ραγισμένο; Πούθε βρίσκει τόση δύναμη να ξαναδένει την ψυχή μου με το σώμα και να με ξαναφέρνει πίσω στη φθορά και στον πόνο; Προμηθέας: Χρόνους ζω με το θάνατο αγκαλιά κι αυτή μας η αγάπη δεν έχει τελειωμό. Τόσο μοιάζουνε το σήμερα με το χτές και το χτές με το αύριο, όσο κι αυτή η φωνή αλαλαγμού, που τώρα με ξυπνάει, με το τότε «άρον, άρον αλυσόδεστον». Τι άραγες να τρέχει σήμερα με το γιό του Έρωτα και της Αφροδίτης, τον Σελλό – Ελλό - Έλληνα; Για να πάρει την απάντηση από τον Μώμο: Πεθαίνει ο Θεός τους! Προμηθέας: Πάλι εσύ; Πούθε μου ξεφύτρωσες; Μώμος: Αυτή είναι η δουλειά μου. Να ξεφυτρώνω ακάλεστος – κι ανεπιθύμητος! Προμηθέας: Πεθαίνει, λές, ο Θεός τους; Ο Δίας τάχα; Μώμος: Όχι. Ο ένας Θεός. Προμηθέας: Καλά ο ένας. Μα ποιός απ’ όλους; Μώμος: Ο Ένας και ο Αληθινός Θεός. Προμηθέας: Αληθινὸς και να πεθαίνει; Μώμος: Αφού είναι παντοδύναμος! Προμηθέας: Ο θάνατος, αδυναμία των ανθρώπων. Όχι δύναμη των Θεών. Μώμος: Μα δεν πεθαίνει ο ίδιος. Είναι πνεύμα. Πεθαίνει το σώμα του και μετά θα βγεί από τον τάφο του και θα ξαναπάει στους ουρανούς απ’ όπου ήρθε. Προμηθέας: Το πνεύμα του ή το σώμα του; Μώμος: Ρώτα τον ίδιονε. Προμηθέας: Πως τόν λένε; Μώμος: Ευρώ-Χρηστό! Προμηθέας: Πως τον είπες; Μώμος: Χρηστό! Προμηθέας: Χρηστό!.. Χρηστό!... Περίεργο. Εγώ τους ξέρω όλους τους Θεούς των Ελλήνων. Έναν ένανε, μεγάλους και μικρούς, ημίθεους και ηρώους με όλα τους τα σόγια, τις γυναίκες, τα παιδιά, τις ερωμένες και τα παρασπόρια. Τέτοιο όνομα δεν υπάρχει πουθενά! Μώμος: Μα δεν είναι Έλληνας! Προμηθέας: Μα δεν είναι Έλληνας; Μα τότε τι μπορεί να είναι! Μώμος: Εβρόος! Προμηθέας: Εβρόος; Και δε μου το έλεγες από την αρχή να μην πονοκεφαλάω; Ένας αλλόγλωσσος! Άρα ψεύτικος Θεός! Μώμος: Το ίδιο λέει κι αυτός για τους Έλληνες Θεούς: Οβολός, Τάλαντο, Γλαύκα, Μνά και για σένα τη Δραχμή! Πως είναι ψεύτικοι και βάρβαροι. Προμηθέας: Ο Δίας ναί! Οι υπόλοιποι όμως είμαστε αληθινοί! Μώμος: Τώρα, μας φώτησες. Προμηθέας: Χρηστό Εβρόο τον είπες; Καλά λές. Τώρα θυμάμαι. Μου μίλησε γι’ αυτόν, εδώ και λίγον καιρό, ὁ Μορφονιός Ερμής. Έρχεται μιά δυό φορές το χρόνο και με βλέπει. Τόν στέλνει ο Δίας των Βρυξελλών –Μάαστριχτ- να δοκιμάζει τα καρφιά μου, αν βαστούνε. Και μου διηγείται όλες τις βρωμιές, που γίνονται στον Όλυμπο της ΕΕ –Εβροοζώνη- κι όπου αλλού ανταμωθούνε θεές με θεούς ή θεός με άνθρωπο. Είναι κουτσομπόλης, μα με γούστο πολύ. Αί, σύ! Μ’ ακούς; Μώμος: Ακούω και παρακούω. Προμηθέας: Πως τον λένε τον δικό σου; Μώμος: Χρηστό. Αλλά το Χρη με ήτα και όχι γιώτα (ι)! Προμηθέας: Χρηστέ! Χρηστέ! Κλαίς; Ντροπή σου! Χρηστός: Είμαι καρφωμένος σαν και σένα. Βαθιά στο μέτωπο και στα μελίγγια μου είναι χωμένα τρομερά τ’ αγκάθια. Κι απὸ τα πόδια μου και τις απαλάμες – κι απο την τρυπημένη μου καρδιά βγαίνει νερό μονάχα. Και κάτωθέ μου αστράφτουνε, βροντολογάνε και με σουβλίζουνε λάμες αμέτρητες. Και γλώσσες αμέτρητες με βλαστημάνε και με φτύνουνε. Κι αργώ να πεθάνω. Προμηθέας: Δεν σου καρφώσανε, υποθέτω, και τη γλώσσα σου! Βλαστήμα τους και σύ και φτύνε τους. Έτσι θα τους δείξεις, πὼς είσαι άντρας και δεν τους φοβάσαι. Δεν μπορούνε να σου κάνουνε τίποτα παραπάνω. Χρηστός: Πάτερ συγχώρεσον τοις μισούσιν και αγαπώσιν ημάς. Είναι αθώοι! Δεν ξέρουν τι κάνουν και τι λένε. Προμηθέας: Ποιοί μωρέ, δεν ξέρουνε τι λένε και τι κάνουνε; Εμείς; Μώμος: Οι Εβρώοι. Αυτοί, που τον έχουνε σταυρώσει. Προμηθέας: Τι; Άνθρωποι σε σταυρώσανε; Τι Θεός είσαι μωρέ! Εμένα με καρφώσανε Θεοί. Πολλοί Θεοί μαζί. Πως το δέχτηκες μοναχά και να σ’ αγγίξουν αὐτὰ τὰ ζωντόβολα; Κατέβα γρήγορα απο κεί! Ντροπιάζεις το σόι μας! Χρηστός: Μπορώ εύκολα να κατέβω από το σταυρό μου. Μα δε θέλω. Ήρθα στον κόσμο επίτηδες για να πεθάνω… Προμηθέας: Για ποιόν λόγο να πεθάνεις; Χρηστός: Για να τόνε σώσω! Προμηθέας: Τους Εβρώους! Χαρά στο πράμα! Άμ τους ξέρω τους Εβρώους! Λωβιασμένοι και ψεύτες, πατριώτες και θρήσκοι, πουλάνε πατρίδα και θεό για λίγα Εβρώλια. Μώμος: Οι Έλληνες είναι καλύτεροι; Προμηθέας: Οι Έλληνες Θεοί, αυτοί είναι καλύτεροι! Πιο όμορφοι, πιο ξύπνοι, πιο μάγκες. Και φαγάδες και γυναικάδες, όσο δεν παίρνει. Μώμος: Της Εβροοζώνης ο Χρηστός-Ευρώ θα σώσει και τους Έλληνες θνητούς. Όχι μόνο τους Έλληνες Θεούς. Προμηθέας: Τότε σώθηκε! Μώμος: Βεβαίως και θα σωθεί, αφού Θα σώσει όλους τους ανθρώπους. Προμηθέας: Τους έσωσα κι εγώ μια φορά και πρόκοψα! Έκλεψα τον πλούτο από τον Όλυμπο τη φωτιά και τους τον έδωσα. Τους έδωσα έτσι τα αγαθά να αντιμετωπίσουν την Πενία. Τους πρόσφερα την «αόρατον χείρ» και ανέβηκαν ψηλά, ίσαμε τους θεούς. Κι αυτοί με προδώσανε. Και τι τους γύρεψα γι’ αντάλλαγμα; Να με βοηθήσουνε κι αυτοί ενάντια στον Ευρω-Δια για να του πάρω την εξουσία του Κόσμου. Και να με τιμάνε πιότερο απο τον Ευρω-Δια – γιατί, θαρρώ, το αξίζω! Αι, λοιπόν! Σαν τους ρώτηξε ο Ευρω-Διας αστράφτοντας απάνω ως κάτω απο το θυμό: «ποιός σας έδωσε τον ουράνιο πλούτο μου;». « Ο Προμηθέας! Ο Προμηθέας!» φώναξαν ούλοι μαζί, και χιλιάδες δάχτυλα βουτηγμένα στο φαρμάκι με δείχνανε στον Τύραννο. Να ‘τος! Αυτοί με χέρια και με δόντια βοηθήσανε το Κράτος και τη Βία να με πιάσουνε και να με αλυσοδέσουν. Κι όντας οι ανελέητοι μπράβοι του Ευρω-Δια με καρφώνανε εδώ ψηλά, ετούτα τα ζαγάρια ξελαρυγγιζόντανε απο κάτω: « Έτσι και χειρότερα… Άνομε!...». Έννοια τους. Δὲ θάρθω μιὰ μέρα στὰ πράματα; Μώμος: Δε φταίνε αυτοί. Προμηθέας: Ποιός φταίει δηλαδή; Ο Ευρω-Διας; Μώμος: Εσύ! Προμηθέας: Εγώ; Μώμος: Ναι! Εσύ ως «Δραχμή» ! Που νικήθηκες. Αν νικούσες τον Θεό της Εβροοζώνης, τότες όλοι θα ‘τανε μαζί σου. Και θεοί κι ανθρώποι. Και το Κράτος και η Βία θα σε παραστεκότανε μπράβοι δικοί σου. Και θα τον καρφώνανε κατά δική σου προσταγή στο ίδιο μέρος με τα ίδια καρφιά. Κι ως τώρα θα τον είχαν ούλοι ξεχάσει, όπως ξεχάσανε και σένα. Δεν το ξέρεις; Πάντα οι νικημένοι έχουνε το άδικο. Και τ’ άβουλο πλήθος πάει ταχτικά με τους νικητές. Ως τώρα η ιστορία του Κόσμου είναι ιστορία των Νικητών. Προμηθέας: Κι όμως εγώ, ως «Δραχμή», θέλησα να τους λευτερώσω... Μώμος: Αυτά να μην τα λὲς σε μένα! Για να τους υποτάξεις στην τυραννία τη δικιά σου. Τους γέλασες, πως θα πολεμούσανε για το δικό τους το συμφέρο: της δικαιοσύνης την δίκαια φτώχια, που πάει κοντά στην αγιότητα. Την σίγουρη ευτυχία σε αυτή τη Γή, που να είναι δυνατόν όλοι οι άνθρωποι να είναι ολοκληρωτικά ευτυχισμένοι και μακάριοι και όχι μόνο λίγοι. Αυτά τα ίδια που κάνανε και κάνουνε οι αφέντες και τυράννοι της Γής: Αγγλικό Δολλάριο των ΗΠΑ, η χρυσή Λίρα της Αγγλίας, το γαλλικό Φράγγο, το τούρκικο Γρόσι, το βενέτικο Φλωρί, ο βυζαντινός Σόλιδος, το ρωμαϊκό Δηνάριο, η αλεξανδρινή Δραχμή και η αθηναϊκή Γλαύκα (δραχμή). Προμηθέας: Γιὲ του Ήλιου και της Νύχτας. Παραείσαι, μου φαίνεται, σοφιστής. Πιότερο βαστάς από τη μαμά σου, παρά από τον μπαμπά σου. Πάντα μου χαλάς το κανονικό περπάτημα της σκέψης μου: τον αιώνιο ρυθμό του Κόσμου. Δεν ήτανε δύσκολο να είχες και συ μια τσίμα λογικό – αφού έχουν ακόμα και οι άνθρωποι! Για σταμάτα να μου την μπαίνεις με κόκκινο και πές μου από τι θα σώσει ο Χρηστός Εβρόος της Μέρκελ τους ανθρώπους; Μώμος: Από την αμαρτία της σπατάλης. Προμηθέας: Κι αυτό το λέει σωτηρία; Μα η αμαρτία είναι όλη η ευτυχία και η λευτεριά των Θεών. Μώμος: Και των κυρίων της Γής. Για τους απλούς έχει μόνο λιτότητα. Προμηθέας: Αν θυμάμαι τώρα κάτι και ζηλεύω – ύστερα από τόσα χρόνια κάρφωμα – είναι οι αμαρτίες που έχω κάνει. Και για να μπορέσω να ξανακάνω πάλι, μου χρειάζεται η εξουσία. Να γιατί δεν υποτάσομαι. Αν ήθελε της Μέρκελ ο Εβρόος Χρηστός να σώσει τους ανθρώπους, θάπρεπε να τους έδινε τη λευτεριά να κάνουν αμαρτίες. Μα λευτεριά θα πεί δύναμη. Και εμείς οι Έληνες Θεοί δεν θα αφήναμε σε κανένα να μας πάρει τη δυναμή μας. Μώμος: Όπως δεν αφήνουν και οι δυνατοί του Κόσμου σαν την Μέρκελ των Χρηματικών Οίκων! Για αυτό δεν πρόκειται να σωθούν οι ψυχές από την λιτότητα, όσο παραμένει όξω τους η αιτία του Κακού. Προμηθέας: Και ποιά είναι αυτή η αιτία του Κακού; Μώμος: Η Ανισότητα. Προμηθέας: Τώρα με σκότισες! Πάψε τις σαχλαμάρες και πές μου για να καταλάβω, πως, για να σωθούν οι λαοί της Εβρ(οο)ωζώνης από την αμαρτία της χλιδής, πρέπει ο Χρηστός τους Εβρόο(ω) να παιθάνει! Μώμος: Θα σωθούν, άμα τον πιστέψουνε γι’ αληθινό θεό. Και για να τον πιστέψουνε, θα κάνει το θαύμα ν’ αναστηθεί. Για να αναστηθεί, πρέπει, όμως, να πεθάνει πρώτα. Για αυτό συχωρνάει τους σταβρωτήδες του, Τρισιέ, Μέρκελ, Μπαρόζο και πάει λέγοντας το σινάφι τους. Αφού δεν ξέρουν ακόμα πως είναι Θεός. Προμηθέας: Αυτά είναι πράγματα πολύ ανατολίτικα και Δυτικά! Και ποιά η ανάγκη να σωθούνε οι ανθρώποι; Εμείς οι Έλληνες Θεοί δε δίνουμε ένα όβολο για δαύτους. Όχι να πεθάνουμε κιόλας! Και στο κάτω της γραφής, αν ήθελε να τον πιστέψουνε για Θεό, μπορούσε να τους έκανε κανένα μεγάλο κακό, για να τον φοβηθούνε. Να τους έκαιγε με τα αστροπελέκια της χρεοκοπίας κι αυτουνοὺς και τα χωριά τους. Να τους ζεμάτιζε με το βραστό νερό της λιτότητας. Να τους έστελνε πανούκλα, σεισμούς και καταποντισμούς… Μώμος: Αυτά ξεχνιούνται γρήγορα, όπως οι δύο Παγκόσμιοι Πόλεμοι. Προμηθέας: Μα είναι πασίγνωστο, πως, άμα τον πιστέψουν, αυτός θα σωθεί κι όχι εκείνοι! Μώμος: Μα δεν τους ζητάει, όπως εσείς οι Έλληνες Θεοί, σφαχτάρια και γυναίκες! Για τον εαυτό του δεν ζητάει τίποτα. Παραδίνει όμως τα κοπάδια των σκλάβων εργατών, ψυχικά δεμένα, στους κυρίους της Γής. Προμηθέας: Ξέχασα να ρωτήσω. Θα τον ιδούν οι Εβρώοι να ανασταίνεται; Μώμος: Κανένας. Μονάχα μετά την ανάστασή του θα παρουσιαστεί στους μαθητάδες του στις Βρυξέλλες. Σαν όραμα. Προμηθέας: Δηλαδή σε κείνους, που τόν πιστέψανε και πριν πεθάνει! Μα τότες ήτανε ολότελα περιττό να πεθάνει. Να παρουσιαστεί στους σταβρωτήδες του! Σε κείνους που δεν τόν πιστεύουνε. Μέρα μεσημέρι στην Αγορά! Κι ολόσωμος! Εδώ σε θέλω κάβουρα να περπατάς στα κάρβουνα. Εξόν αν φοβάται! Μώμος: Δεν είσαι με τα καλά σου! Άμα τόν βλέπανε, τότες ίσα ίσα δεν θα τόν πίστευε κανένας. Θα μαθευτεί όμως από στόμα σε στόμα, πως αναστήθηκε. Και τότες όλοι θα πιστέψουνε. Δεν ξέρεις καημένε τη λαϊκή ψυχή. Οι λαοί πιστεύουνε πιότερο τα αυτιά τους παρά τα μάτια τους. Πιότερο το μύθο παρά τα γεγονότα. Πιότερο τη φαντασιά τους παρά την κρίση τους. Μόνο εμείς οι Μωμόγεροι θα σας φανερώσουμε στους λαούς. Έτσι μονάχα θα πάψουνε να σας πιστεύουνε. Προμηθέας: Μώμο μη μου κάνεις, είπα, τον εξυπνάκια! Χρηστέεεε. Χρηστέεεε. Αυτά δεν είναι λογικά πράματα! Χρηστός: Τὸ λογικὸ δεν οφελεί σε τίποτα. Μήπως οι φιλόσοφοι ξέρουνε περισσότερα απο τα πουλιά του ουρανού και από τα σκουλήκια και τα λούλουδα της Γής; Μώμος: Γιαυτό όλες οι θρησκείες φαίνονται στους αμαθείς θεϊκές, στους πολιτικούς χρήσιμες και στους φιλοσόφους γελοίες. Χρηστός: Τι κρίμα που δεν καταλαβαίνεις πως όσο πιό πλουτίζει η σκέψη, τόσο ψωμολυσάει η καρδιά. Και ο άνθρωπος χάνεται από την βασιλεία των ουρανών, που είναι η βασιλεία της καρδιάς. Γιαυτό εγώ ο βασιλιάς των Ουρανών και Θησαυρός των Αγαθών θυσιάστηκα για τους ανθρώπους, δίδοντας με τη χούφτα τα λεφτά για να χορτάσω τις καρδιές των. Έτσι θα μάθουνε και οι βασιλιάδες της Γής να θυσιάζονται για τους σκλάβους τους και να τους αγαπάνε. Ώστε να μην υπάρχει ψευτιά και αδικία. Προμηθέας: Το μυαλό σου και μιά λύρα. Έτσι αί; Να ξοδιάζουνε το πνέμα τους, να χαραμίζουνε τη δύναμή τους οι άξιοι για τους τιποτένιους! Για να τους μοιάσουνε! Αυτό δεν ξανακούστηκε ποτέ! Είμαι παλιότερος από σένα. Μάθε λοιπόν από μένα. Είναι κανείς δυνατός, γιατί αγαπάει μονάχα τον εαυτό του και μπορεί να θυσιάζει τους αλλουνούς για την πάρτη του. Ο δυνατός έχει χρέος να πληθαίνει τη δύναμή του κι όχι να τήνε λιγοστεύει. Και η περισσότερη δύναμη δεν χαρίζεται. Παίρνεται. Παίρνεται με τη βία από τους άλλους δυνατούς. Αυτό δεν είναι νόμος, που τόνε φκιάσαμε εμείς οι Θεοί του Ολύμπου. Υπάρχει πριν από μας. Είναι Ανάγκη. Μώμος: Σεις οι δυνατοί – πρώτα της Γής και ύστερα του Ουρανού – δεν μπορείτε να υπάρχετε χωρίς τους αδύνατους. Την δύναμή σας την κλέβετε από δαύτους. Και ύστερα πολεμάτε συναμεταξύ σας ποιός θα μπορέσει να την κάνει ολάκερη δικιά του. Προμηθέας: Μώμε, σταμάτα να ανακατεύεσαι! Χρηστέεεε. Χρηστέεε. Μπας και σου πέρασε η ιδέα – επειδή με βλέπεις καρφωμένον εδώ – πως τάχατε θυσιάστηκα κι εγώ για τους ανθρώπους; Δεν θυσιάστηκα για κανένανε. Την έπαθα – για λογαριασμό μου. Δεν πρέπει να στοχάζεται κανείς με τα μάτια. Πρέπει να πηγαίνει πέρα από τα φαινόμενα. Μώμος: Μα και δεν πρέπει να στοχάζεται κανείς με τα αυτιά του και δίχως μάτια. Πρέπει να πηγαίνει πέρα από τα λεγόμενα. Προμηθέα, μην ακούς λοιπόν, τι λέει. Ένια σου! Ο Εβρόος Χρηστός δεν ήρθε να καταλύσει την Δύναμη. Ήρθε να την στεριώσει πιό πολύ. Είσαι λιγάκι πρωτόγονος και χοντροκομμένος. Τα λες όξω από τα δόντια σου. Ο νέος Θεός, ο Ευρω-Χρηστός, και όποιος θα μιλάει για λογαριασμό του, είναι πιό επιτήδειος, πιό διπλωμάτης. Ξέρει τη δουλειά του καλύτερα. Η μέθοδο η δική σου (των Ελλήνων δηλαδή) είναι η μέθοδο του «έτσι θέλω εγώ ο αφέντης!». Η μέθοδο η δική του, είναι η μέθοδο του «έτσι θέλει ο θεός, έτσι θέλουνε κι οι σκλάβοι του». Είναι η χριστιανική μέθοδο του πολιτισμένου. Χάρη σε αυτήν θα μπεί ρυθμὸς και τάξη στο μυαλό και στη ψυχή των αδικημένων. Θα ζητάνε μοναχοί τους να αδικούνται – για το καλό τους βέβαια. Μα θα με ρωτήξεις: «που είναι τελοσπάντων αυτή η θυσία των δυνατών;». Μα λίγο το έχεις να κοπιάζουνε, να κυβερνάνε και να αδικούνε το βρωμολαό για καλό του; Προμηθέας: Δεν πολυκαταλαβαίνω. Για κάντα μου πιό λιανά. Μώμος: Ήρθε λέει, ο Εβρω-Χρηστός, να σώσει όλους τους ανθρώπους … μετά θάνατον βέβαια. Αλλά θα σώσει μοναχά τους αφέντες εδώ στη Ζωή. Αυτουνούς που κατέχουν όλα τα αγαθά και όλη τη δύναμη. Τους σωσμένους δηλαδή. Μα εκείνους, ποὺ έχουν ανάγκη να σωθούνε και εκεινούς, που τα στερούνται όλα, τους απαγορεύει να επιθυμούνε τα αγαθά των αλλονών και να αντιστέκονται στη δύναμή τους. Αυτοί θα πλουτίσουνε και θα λευτερωθούνε, αφού πεθάνουνε πρώτα. Εις αιώνα τον άπαντα. Διδάσκει, καθώς βλέπεις, την αγιότητα της Σκλαβιάς και της Πείνας. Δηλαδὴ το δίκιο της Δύναμης και της Βίας απ την ανάποδη. Οι θεωρίες σας διαφέρουνε μονάχα στη διατύπωση. Κατά βάθως είναι οι ίδιες κι απαράλλαχτες. Προμηθέας: Κατάλαβα… Μώμος: Αν δεν ήμουν εγώ να σου εξηγώ, δεν θα καταλάβαινες και σπουδαία πράματα. Κι ας καμαρώνεις πως είσαι τάχατες ο Θεός της Λογικής. Έχει δίκιο να σου λέει ο Ευρω-Χρηστός, πως το λογικό δε φελά σε τίποτα. Προμηθέας: Σπουδαία πράματα μου ξηγάς! Σπουδαία πράματα καταλαβαίνω! Ας λείπανε! Χρηστός: «Μακάριοι οι πεινώντες και διψώντες… Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι… ότι αυτών έστιν η βασιλεία των ουρανών». Μώμος: Σιγά! Μη σε ακούσουν οι χορτάτοι και οι έξυπνοι και ζηλέψουνε τους πεινασμένους και κουτούς! Χρηστός: «Η πίστη σου σέσωκέ σε!» Όποιος πιστεύει στον αληθινό Θεό σώζεται. Και ο πλούσιος και ο έξυπνος. Μώμος: Περισσότερο από όλους θα σε πιστέψουν οι πλούσιοι. Γιατί είναι έξυπνοι. Υπάρχει αληθινότερος Θεός από κείνον, που τους επιτρέπει να είναι πλούσιοι, δηλαδή να κλέβουνε τους φτωχούς; Προμηθέας: Χρηστέεεε. Δε σε βλέπω. Χρηστός: Εγώ όμως σε βλέπω. Προμηθέας: Θα είσαι νέος πολύ. Έτσι δείχνουν οι κουβέντες σου. Μώμος: Εικουσιένα χρονών. Γεννήθηκε μαζί με την υπογραφή της Συνθήκης του Μάαστριχτ το 1992. Προμηθέας: Καλὰ το νόμιζα! Παιδί! Και οι στοχασμοί του παιδιάστικοι. Και για ποιάν αφορμή σε σταβρώσαν, ρε Χρηστέ; Χρηστός: Εδίδαξα... Προμηθέας: Καμμιάν επανάσταση βέβαια! Μάταια πράματα. Όλοι στην ηλικία σου έχουν αυτή τη λόξα. Με τα χρόνια τους περνάει – όπως και εμένα! Χρηστός: Απαγόρεψα κάθε επανάσταση. Δίδαξα την υποταγή στο Νόμο της Συνθήκης του Μάαστριχτ. Προμηθέας: Μα τότε πως σε θανάτωσε ο Νόμος; Εσὺ δεν πήγες κόντρα. Τόν θεοποίησες καθώς βλέπω. Χρηστός: Με θανάτωσε γιατί είμουν κουβαρδάς στον δανισμό αργυρίων στον λαοτσίκο των PIGS της Εβροο(ω)ζώνης , οι οποίοι μη δουλεύοντας πολύ δεν τήρησαν την Συνθήκη του Μάαστριχτ. Προμηθέας: Περίεργο! Μώμος: Έταζε και ξανέταζε πως θα έδινε τάχα στους φτωχούς του Νότου της Ευρωζώνης τη «βασιλεία των ουρανών» του Ευρω-Βορρά. Μα τούτοι οι κακομοίρηδες ακούγανε μοναχά το «βασιλεία» δεν ακούγανε το «ουρανῶν!». Και πήρανε τα μυαλά τους αέρα. Γιατί νομίζανε, πως θα έδιωχνε το Γερμανικό Ράιχ της Βορειογερ-μανικής Ομοσπονδίας, στην οποίαν κυριαρχούσε η Πρωσία ως μεγαλύτερη δύναμη από το 1871. Και θα συνέχιζε να δίνει σε αυτούς τη βασιλεία της οικονομικής ενίσχυσης του σχεδίου Μάρσαλ, που ήταν αποκύημα του Αγγλικού Δικαίου των ΗΠΑ. Μα οι ντόπιοι πλούσιοι Φαρισαίοι και μεγαλοπαπάδες του Εβροο(ω)-Βορρά φοβηθήκανε πως, άμα χάνανε την προστασία της Siemens, θα τους παίρναν οι κουρελήδες του Νότου τα πλούτια τους και τα εισοδήματά τους. Γι’ αυτό κάνανε συμβούλιο και τον κατηγορήσανε από τη μιά μεριά στη γερμανική εξουσία της Μέρκελ για οχτρό τού Νόμου της Συνθήκης Μάαστριχτ, και από την άλλη στὸν λαὸ της Εβροο(ω)ζώνης για οχτρό του Θεού. Τότες ο λαός των κουρελήδων, που είναι θρήσκος (όλα κι όλα!) αγρίεψε, ξεσηκώθηκε, και ζήτησε, υπό την κειδεμονία του αμερικανόπαιδου GAPαπανδρέου, τον θάνατόν του δια Δημοψηφίσματος. Και έτσι ο Εβροο(ω)-Χρηστός παραδώθηκε στη Τρόϊκα του Μνημονίου και στον λαό του και αυτοί τόν σταβρώσανε μετά χαράς. Χρηστός: Αυτό ήθελα. Έπρεπε να με σκοτώσουνε για να συχωρεθούνε… Προμηθέας: Πάλι τα ίδια; Μώμος: Οι Φαρισαίοι και οι παπάδες όλου του κόσμου ύστερα από τρία χρόνια, που θα αναστηθείς μετά τις εκλογές των Γερμανών, τον Σεπτέμβρη του 2013, θα σε κάνουνε Θεό. Όστις ελθέ και σκήνωσειν εν τας ψυχάς ημών ως Κυρίαρχο Νόμισμα, κρεμίζοντας φυσικά την Κυριαρχία του αμερικανικού Θεού «Dollar». Και οι ίδιοι τότε θα σου χτίζουνε μεγαλοπρεπές Εκκλησιές και θα σε προσκυνάνε ντυμένοι στο μάλαμα. Και θα καίνε ζωντανόν όποιον αρνιέται εσένα τον Θεό της Ψυχής και Σωτήρα της Κοιλιάς των. Για αυτουνούς απόθανες. Αντίς να φέρεις τη βασιλεία των Ουρανών, θεμέλιωσες τη βασιλεία του Πλούτου. Θα έπρεπε να αφάνιζες τους Φαρισαίους και τους μεγαλοπαπάδες, αν ήθελες να σώσεις τα μιλλιούνια των σκλάβων εργατών. Μα τότε δε θα γινόσουνα Θεός! Χρηστός: Κάθε εγκόσμια εξουσία είναι προσωρινή. Τις άφησα όλες να υπάρχουνε, γιατί χρειάζονται. Αλλιώς οι ανθρώποι θα γινόντανε χειρότεροι και η δυστυχία τους μεγαλύτερη. Η μεγάλη και ακατάλυτη εξουσία στον κάτω κόσμο είναι ο Θάνατος. Αυτόνε τον κατάργησα. Προμηθέας: Πως; Έκανες τους ανθρώπους αθάνατους; Μώμος: Μετά θάνατον! Σου το ξανάπα μα δεν πρόσεξες. Μετά θάνατον θα τους αναστήσει όλους στον Ουρανό. Χρηστός: Εκεί ο καθένας θα κριθεί κατά τα έργα του. Αυτή είναι η Αλήθεια μου. Προμηθέας: Φαίνεται, πως από τότες, που καρφώθηκα πολύ ψηλά, εγώ ο πνευματικός Λύχνος του Κόσμου, το σκοτάδι πήχτωσε μέσα στο μυαλό και των Θεών και των ανθρώπων! Χρηστέεε κι άμα τράνεψες τι δουλειά έκανες; Χρηστός: Δεν έκανα καμιά δουλειά. Προμηθέας: Παιδί του λαού και να μὴ δουλεύεις; Τότε ποιός θα δουλεύει; Τέτοιο παράδειγμα έδωσες στούς φτωχούς; Ο φτωχός, που είναι ακαμάτης, καταντάει στην κρεμάλα. Καλὰ λοιπόν είσαι εκεί, που βρίσκεσαι! Χρήστος: Δεν είχα ανάγκη από τίποτα. Μοναχά σκεφτόμουνα: πρωί, μεσημέρι, βράδυ – κι όοολη τὴ νύχτα… Προμηθέας: Όποιος δουλεύει δεν σκέφτεται. Γι’ αυτό είναι χαρούμενος. Μώμος: Καλά τα λές! Όταν δουλεύει ο άλλος για μας, εμείς καθόμαστε και είμαστε χαρούμενοι. Ενώ ο σκλάβος εργάτης με την κούραση της δουλειάς και με το μεροκάματο που του κλέβουνε, δεν έχει καιρό και δύναμη να σκεφτεί. Δεν γνωρίζει την αθλιότητα της ψυχής όταν είσαι πεινασμένος και την ευδαιμονία της κοιλιάς όταν είσαι χορτασμένος. Όπως γνωρίζουν οι αφέντες της Οικομένης. Δηλαδή οι δικοί σας άρχοντες. Μα θα έρθει και αυτωνών η ώρα να σταυρωθούνε. Όταν τους βάλει ο λαός με το ζόρι να δουλεύουνε. Προμηθέας: Τὶ λὲς μωρέ! Γίνονται αὐτὰ τὰ πράματα; Κρίμα ποὺ σὲ είχα για έξυπνο! Ούτε όλοι μπορεί να είναι αφέντες - τότε ποιός θα δουλεύει; - ούτε όλοι φτωχοί – τότε δε χρειάζεται η δουλειά, γιατί η δουλειά πλουταίνει. Έτσι είναι κανονισμένο από την αρχή του κόσμου: οι φτωχοί που δουλεύουνε, δε θα μπορούσανε να σταθούνε ούτε μια στιγμή χωρίς τους αφέντες, που τους δίνουνε δουλειά. Μώμος: Για αυτό εμείς, οι Μωμο-Έλληνες, θα ξαναφκιάσουμε τον κόσμο άλλη μια φορά… από την αρχή. Χρηστός: «Τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ» Μώμος: Γελιέσαι! Όσο το σώμα θα ανήκει στον Καίσαρα, θαν του ανήκει μαζί και ο νούς και η ψυχή. Αυτά δεν χωρίζονται. Τα χρέη στο Θεό και τα χρέη στον Καίσαρα είναι το ίδιο πράμα. Δεν θέλουμε Καίσαρες! Σαν και εσένα ρε Χρηστέ, που έδινες στους πεινασμένους τα Εβρόο(ω)πουλα με την χούφτα για να κάνουν τους πέντε άρτους σε πέντε χιλιάδες ψωμιά, τόξερες όμως, ότι θα τους τά παίρναν όλα οι δυνατοί της λίστας Λαγκάρντ. Και αφού δεν τους ξεπάστρεψες αυτουνούς τους Φοροφυγάδες, ας έδινες σε κάθε σκλάβο του, αντίς την αθανασία, ένα στυλέτο τουλάχιστον. Χρηστός: Ένα στιλέτο; Τι να το κάνανε; Μώμος: Για να δίνανε το γρηγορότερο στους Δυνατούς σου τη «Βασιλεία των Ουρανών». Χρηστός: Ω Πατέρα μου, πόσο τον λυπάμαι! Είναι καταδικασμένος για πάντα ο καημένος. Προμηθέας: Βρέ Μώμο, γιατί με γέλασες πως είναι ο μόνος Θεός; Να! Που έχει και Πατέρα! Μώμος: Δεν σε γέλασα. Ο ίδιος είναι Πατέρας του εαυτού του. Ο ίδιος γέννησε τον εαυτό του. Προμηθέας: Θα έχεις φαίνεται πυρετό! Σε έπιασε το παραμιλητό του θανάτου! Ο κόσμος γεννήθηκε από το Χάος. Και εγώ έπλασα τους ανθρώπους με λάσπη. Κι τους έδωσα και ψυχή από λάσπη. Η λάσπη αυτή μένει πάντα ογρή και βρώμικη μέσα τους. Χρηστός: Ο Πατέρας μου έπλασε τους ανθρώπους με λάσπη. Και τους εδωσε για ψυχὴ την πνοή του την ίδια! Άρα ψυχήν αθάνατη. Προμηθέας: Ούτε ο ήσκιος της λάσπης δεν μένει μετά το θάνατο. Τίποτα. Όταν υπόσχεσαι μεταθανάτια ζωή στούς απλοϊκούς, τους λές ψέματα! Μώμος: Και οι δυό σας δεν λέτε την αλήθεια. Ο κόσμος δεν έχει αρχή. Δεν τον έκανε ούτε Θεός και ούτε άνθρωπος. Είναι και θα είναι πάντα φωτιά αειφόρος, που ανάβει με μέτρο και σβήνει με μέτρο. Άρα γίνεται πάντα μοναχός του. Όσο για τον άνθρωπο, τον έπλασε… η μαϊμού! Και εσάς οι ανθρώποι. Σας πλάσαν οι αφέντες της Γής «κατά εικόνα και ομοίωσή τους». Δουλειά σας είναι να διατηρείτε την Ανισότητα και να προστατεύετε την Αδικία. Και μετά θάνατον; Αέρας φρέσκος! Όξω από το συμφέρον των Κροίσων (με κορώνα και δίχως κορώνα) και όξω από την φαντασία των φοβισμένων και των ανίδεων, δεν υπάρχετε πουθενά. Διότι είτε δεν υπάρχει Αδικία στον κόσμο. Είτε δεν υπάρχει Θεός σε αυτόν τον άδικο κόσμο. Προμηθέας: Γιέ της Νύχτας! Σου απαγορεύω να παίζεις μαζί μου! Απαιτώ να με σέβεσαι! Μώμος: Χά! Χά! Χά!... Προμηθέας. Τι γελάς, ρε ξετσίπωτε; Χρηστός: Ποιός γελάει έτσι; Μώμος: Εγώ ο Μώμος! Ένας από τους πολλούς Μωμο-Έλληνες! Και δεν γελάω που θυμώνετε, αλλά που θυμώνετε δίχως να υπάρχετε! Και σας κουβεντιάζω, ενώ ξέρω, πως δεν υπάρχετε! Αφού όμως όλοι οι άνθρωποι σας πιστεύουνε και σας βλέπουνε, μπορώ και εγώ να μη σας βλέπω και να μη σας κουβεντιάζω; Τι Μώμος θα ήμουνα! Εξόν αυτό, δεν θα σας ρίξω εγω μοναχός μου. Θα σας ρίξουνε οι σκλάβοι σας, σαν ξυπνήσουνε μια μέρα. Προμηθέας: Για να γίνουνε αυτοί θεοί! Μώμος: Όχι! Αλλά για να γίνουν ανθρώποι. Τι να την κάνουνε τη θεοσύνη σας! Τι να την κάνουνε την εξουσία της Πρόληψης και του Μύθου; Και ούτε κάν θα κοπιάσουνε, για να σας ρίξουνε. Θα πέσετε μοναχοί σας, χωρίς να μεταχειριστούν ενάντιά σας ούτε σαγίτες ούτε σφεντόνες ούτε αστροπελέκια. Αυτά θα τα μεταχειριστούν ενάντια στους αφέντες της Γής! Άμα ρίξουν αυτουνούς, θα πέσετε και σείς ο επουράνιος ήσκιος τους. Προμηθέας: Αν είχα τόση δύναμη στα χέρια, όσο μίσος έχω μέσα στα σπλάχνα μου, θα μπορούσα με ένα τράνταγμά μου να ξεριζώσω τον Καύκασο από τα θεμέλιά του και να τον πετάξω πάνω από την Ασία και την Ασπροθάλασσα, κατάκορφα στον Όλυμπο της ΕΕ την Εβροο(ω)ζώνη. Θα έλυωνα το κακομοιριασμένον Εβρώ-Θεο την ώρα, που τσακώνονται, μαλλιοτραβιόνται και γρατσουνίζονται σαν ένα τσούρμο μαϊμούδες για ένα καρύδι. Θα έλυωνα και τους ανθρώπους! Μώμος: Άσε τους ανθρώπους. Τον Καύκασο τον κουβαλάνε στη ράχη τους περισσότερους αιώνες απο όσο σε κουβαλάει εσένα η ράχη του Καύκασου! Προμηθέας: Αχ ρε μάνα μου Γής! Να μπορούσα και εγώ να κοιμηθώ μιά στιγμή στην απεραντοσύνη της ύλης σου! Μου φαίνεται, πως έχω καρφωθεί και ριζώσει επάνω στο Χρόνο. Φέγω και ξανάρχομαι ακατάπαυστα μαζί του, χωρίς να κουνιέμαι από τη θέση μου. Μώμος: Αυτό δεν γίνεται. Η μάνα Γής θέλει να φύγετε όλοι εσείς από πάνω της. Διότι γεννά, καρπίζει και λουλουδίζει για όλα τα παιδιά της. Μα την χαίρονται λίγοι. Εσείς οι Θεοί, που την κατέχετε. Μακάρι να μπορέσει να ανοίξει τα σπλάχνα της και να σας καταπιεί όλους σας, για να γλιτώσουν αυτή και τα παιδιά της από τη φάρα σας. Εως τότε όμως η ζωή θα τραβάει την ανηφόρα με θεϊκές τιμές και ανθρώπους με ταμπούρλα. Αφού είναι ένα το χελιδόνι και η άνοιξη ακριβή / και να γυρίσει ο ήλιος της θέλει δουλειά πολλή. Θέλει νεκροί χιλιάδες να είναι στους δικούς της τροχούς. Θέλει και οι ζωτανοί να δίνουν το αίμα στους Θεούς. Ώστε να μας βρίσκει το πρωί, / όπως πάντα, / στην παρέα την αυτή, / που ήτανε και οι αφεντάδες μας μαζί. Όλοι έτσι θα ζήσουμε, αυτοί με τα πολλά και εμείς με τα λίγα. Πάντα εμείς δεν θα έχουμε το χαρτί και αυτοί θα έχουνε τον ρήγα. Αν και μεγαλοπιάστηκαν, δεν θα χαθούν από την πιάτσια. Εκεί στα στέκια τα παλιά / θα σνομπάρουν εμάς την εργατιά, τα παιδιά, τα φτωχαδάκια τα καλά και δεν θα μας δίνουν σημασία καμιά. Στη δουλιειά και στον αγώνα, / άλλος στο λιμάνι κι άλλος στο γιαπί / κόντρα πάμε στο χειμώνα, / να καρπίσει η ημέρα το ψωμί. Έτσι εμείς οι μικροί θα ζούμε πάντα ως φουκαράδες και μπατίρηδες στη ζωή και όσα βγάζουμε εάν δεν τα γλεντήσουμε σε τούτον τον ψεύτικο ντουνιά, όταν πεθάνουμε θα μας τα φάνε οι Ταγοί του Έθνους και οι Δεσποτάδες των Θεών. Σε τούτον τον παλιόκοσμο και την παλιοκοινωνία / ούτε στιγμή δεν έζησα με δίχως αγωνία. Με αχ περνούν οι μέρες, με βαχ περνούν τα βράδια / και οι μαχαιριές τους αν κλείσουνε θα μείνουν τα σημάδια. Βρε ζωή φαρμάκια στάζεις, / σε βαρέθηκα. Κι αν χρυσά παλάτια τάζεις, / είναι ψεύτικα.
Ο κουβαλών στη ράχη τον Καύκασο με τον Προμηθέα στη ράχη του Καυκάσου. Mώμος Καρβας