Monday, June 11, 2018


Προς εβραίαν κυρία Ιρίτ Μπεν-Άμπα επιστολήν το ανάγνωσμα πρόσχωμεν.

      Αξιότιμη πρέσβυς του Ισραήλ στην Ελλάδα:

Υποκλίνοντας υποβάλλω ευλαβώς τα σέβη μου ο ελάχιστος εγώ, Βασίλης Καρβέλης. Δια της παρούσης μου και με γνώμονα των αρχαίων προγόνων μου το ρητό: «Σοφόν το σαφές , ου το μη σαφές» έρχομαι να μιλήσω ενώπιόν σας ελεύθερα, ειλικρινά και ευθέως. Η δε συζήτηση δεν θα είναι ανταγωνιστική ρητορική, αλλά κίνητρο που θα ενεργοποιήσει το λόγο της αληθείας και με μοναδική του φροντίδα να υψώσει και τους δυό μας σε άξιους ερευνητάς της των Μαντείων των Δελφών μου θεϊκής εντολής: «γνώθι σαυτόν»  της Ιερουσαλήμ. Το ερώτημα δεν είναι το τι ξέρει για την Ιερουσαλήμ ο κάθε Καρβέλης, αλλά το τι πραγματικά λένε οι αρχαίες ιστορικές πηγές για αυτή την περιβόητη Πόλιν. Το πρώτο βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης, η Γένεσις γράφει: «יח וּמַלְכִּי-צֶדֶק מֶלֶךְ שָׁלֵם, הוֹצִיא לֶחֶם וָיָיִן; וְהוּא כֹהֵן, לְאֵל עֶלְיוֹן. 18 (Κεφάλαιον 14)». Η κλασσική μετάφραση στα ελληνικά από τους Ο΄ του παραπάνω κειμένου είναι η ακόλουθη: 18. «καὶ Μελχισεδέκ βασιλεὺς Σαλήμ ἐξήνεγκεν ἄρτους καὶ οἶνον ἦν δὲ ἱερεὺς τοῦ θεοῦ τοῦ ὑψίστου (Genesis Chapter 14)». Ποιός ήταν ο Μελχισεδέκ βασιλεὺς Σαλήμ μας το εξηγεί στον Τομ. β, σελ.7 ο Επίσκοπος Αλεξανδρείας Αθανάσιος γράφοντας τα εξης: «Εν τω καιρώ εκείνω, ην τις βασίλισσα Σαλήμ, κατά το όνομα της πόλεως· εγέννησε δε Σαλαάδ· Σαλαάδ δε εγέννησε Μελχί,  Μελχί δε έσχε γυναίκα και το όνομα αυτής Σαλήμ· έτεκε δύο υιούς, ένα καλούμενον Μελχί, και έτερον τον Μελχισεδέκ·». Άρα λοιπόν ο Μελχισεδέκ ήταν βασιλεὺς της Αρχαίας Πόλις Σαλήμ, η οποία σύμφωνα με τα βιβλία του Ιησού του Ναυή και των Κρητών, όπου περιγράφονται γεγονότα που συνέβησαν πριν από την κατάκτηση της πόλης από τον Δαβίδ, η τοποθεσία ονομάζεται συχνά Ιερουσαλήμ. (Ιη 10:1, 3, 5, 23 – 12:10 – 15:8, 63 – 18:23 – Κρ 1:7, 8, 21 – 19:10).  Οι δε πινακίδες της Τελλ ελ Αμάρνα μαρτυρούν ότι κατά τον ΙΕ΄ αιώνα π.Χ. η Ιερουσαλήμ ήταν σπουδαία πόλη της Παλαιστίνης, που την κατοικούσαν απο τις αρχές της 2ης χιλιετηρίδας π.Χ. οι Ιεβουσαίοι, φιλή Χαναναία. Επίσης στους Ψαλμούς και στα ποιητική-διδακτικά βιβλια η Ιερουσαλήμ της Παλαιστίνης αναφέρεται ως Σιών. Ο Ηρόδοτος μας λέει «Όταν τα παιδιά της Ευρώπης, ο Σαρπηδών και ο Μίνως, μάλωσαν για την βασιλεία και επικράτησε ο Μίνωας, ο Σαρπηδών έφυγε μαζί με τους συντρόφους του. Οι εξόριστοι έφθασαν υπο τη βασιλεία του  Σαρπηδών στην Μιλυάδα της Ασίας, όπου σήμερα κατοικούν οι Λύκιοι. Τότε λέγονταν Μιλυάδα και οι Μιλύες λέγονταν Σόλυμοι (Κλειώ, 173)». Αργότερα οι Σόλυμοι (Κρήτες) εποίκησαν την χώρα της Παλαιστίνης, όπου ίδρυσαν την πόλη τους Σιών (Ιεροσόλυμα) στους πρόποδες του όρους Σιών (Θεός στη Δωρική). Στην κορυφή του όρους αυτού, έκτισαν τον Ναό του μεγίστου θεού των Έλλήνων με το όνομα «Διός Σολυμέως», ως πολιούχο Θεό της πόλεως αυτών. Μεταξύ των αρχαίων ελληνικών νομισμάτων που εκτίθενται στο Εβραϊκό Μουσείο των Ιεροσολύμων (Ιερουσαλήμ), συγκαταλέγονται και νομίσματα στα οποία εικονίζεται το σύμβολο του Ιερού Ναού των Σολύμων και αναγράφονται οι λέξεις «ΙΕΡΟ – ΣΟΛΥΜΩΝ» στην ελληνική γλώσσα φυσικά. Επίσης ο Εβραίος ιστορικός Ιώσηπος Φλάβιος (Γιοσέφ μπεν-Μαθιά) μας πληροφορεί στην «Ιουδαϊκή Αρχαιολογία (Ζ,3,10-25)» του ότι: «Επειδή επί της εποχής του Αβραάμ του προγόνου μας, η πόλη λεγόταν Σόλυμα. Πολλοί λένε ότι και ο Όμηρος τα αποκαλεί Σόλυμα. Την δε προσωνυμία “Ιερό” οι Εβραίοι έβαλαν αργότερα. Ήταν κατά την εποχή που με την στρατιά του Ιησού κατά των Χαναναίων και του πολέμου, κατά τον οποίο οι Χαναναίοι κράτησαν (την πόλη), που (ο Ιησούς) κατένειμε στους Εβραίους, οι οποίοι όμως δεν κατάφεραν να διώξουν (τους Χαναναίους), από τα Ιεροσόλυμα, μέχρι που την πολιόρκησε ο Δαυίδ...». Είναι βέβαιον οτι Οι Αιγύπτιοι εξόριστοι (Εβραίοι) υπο την Βασιλεία του Δαυίδ υπέταξαν την Παλαιστίνη = Φιλισταία = Φαλαστίν = Γη των Φιλισταίων = Νεγέβ των Χερεθί = Νότος των Κρητών εφαρμόζοντας του Θεού των την ρατσιστική μισαλλοδοξιά: «διὰ τοῦτο τάδε λέγει Κύριος· ἰδοὺ ἐγὼ ἐκτείνω τὴν χεῖρά μου ἐπὶ τοὺς ἀλλοφύλους καὶ ἐξολοθρεύσω Κρῆτας καὶ ἀπολῶ τοὺς καταλοίπους τοὺς κατοικοῦντας τὴν παραλίαν (Ιεζ. 25,16). Οπότε με τις εγκληματικές βιαιοπραγίες των υιών του Πατριάρχη Ιακώβ = Ισραήλ εκπληρώνεται του Κυρίου ο όρκος: «Καὶ ἔσται ὅταν εἰσαγάγῃ σε Κύριος ὁ Θεός σου εἰς τὴν γῆν, ἣν ὤμοσε τοῖς πατράσι σου, τῷ Ἁβραὰμ καὶ τῷ Ἰσαὰκ καὶ τῷ Ἰακὼβ δοῦναί σοι, πόλεις μεγάλας καὶ καλάς, ἃς οὐκ ᾠκοδόμησας, οἰκίας πλήρεις πάντων ἀγαθῶν ἃς οὐκ ἐνέπλησας, λάκκους λελατομημένους, οὓς οὐκ ἐξελατόμησας, ἀμπελῶνας καὶ ἐλαιῶνας, οὓς οὐ κατεφύτευσας, καὶ φαγὼν καὶ ἐμπλησθεὶς (Δευτερ. 6, 10-11)». Βλέπουμε οτι ο ανεπιθύμητος λαός του Φαραώ, ως περιούσιος λαός του Γιαχβέ (γενοκτόνος των Κρητών), χρησιμοποιόντας την βία του Κυρίου του κατέκτησε τη γη της επαγγελίας του Μινωϊκού Πολιτισμού στη Παλαιστίνη, και έτσι ελυτρώθηκε απο τις επι 40 έτη περιπλανήσεις του και τα γιδοπρόβατά του στην έρημο. Δηλαδή, από τη μία μέρα στην άλλη βρέθηκε απο τις εν τη ερήμω σκηνές του, στους πολυτελούς οικισμούς της Κρητικής Πολεωδομίας χωρίς κόπο και μόχθο. Το μονο που κατόρθωσαν οι δώδεκα φυλές (απόγονοι των γιών του Ιακώβ) του Εβραϊκού Λαού να καταφέρουν, κάτω απο τον οίκο του Δαυίδ, ήταν το να εκτελέσουν του Κυρίου την σκληρότητα: «τούς βωμοὺς αὐτῶν καθελεῖτε καὶ τάς στήλας αὐτῶν συντρίψετε καὶ τὰ γλυπτὰ τῶν θεῶν αὐτῶν (Δίας Σολυμέως) κατακαύσετε ἐν πυρί (Εοδ. ΛΔ΄ 13). Έτσι δεν άφησαν όρθιο ούτε ένα έργο της
ελληνικής τέχνης στην αρχαία ιερά πόλη (Ιερουσαλήμ) της Παλεστίνης. Ακόμη και τους ιερούς ναούς καταστρέψανε και δεν κράτησαν ούτε έναν για να προσκυνάνε τον Γιαχβέ τους, και συνεχίζανε να τον λατρεύουν μέσα σε σκηνή μέχρι το 955 π.Χ. Όταν ο δεύτερος γιός του Δαυίδ απο την Βηθσαβεέ, σύζυγο του αξιωματικού αυτού  Ουρία Χειτταίου (Βασιλεων Β΄11, 2-5), ο Σολομών, συνεργαζόμενος με τους Φοίνικες και με τον πεθερό του τον Φαραώ (νυμφεύθηκε την κόρη του που για τον γάμο της πήρε ως προίκα τις πόλεις Γαζέρ και Μεργάβ, που είχε καταλάβει ο Φαραώ παλιότερα από τους Χαναναίους (Ιησούς του Ναυή 16,10) έκτησε τον πρώτο Ναό των Εβραίων στην Ιεροσαλήμ της Παλεστίνης. Έτσι εκπληρώθηκε του Κυρίου του το πρόσταγμα: «συ θέλεις οικοδομήσει εις εμέ οίκον, διά να κατοικώ Διότι δεν κατώκησα εν οίκω, αφ ης ημέρας ανεβίβασα τους υιούς Ισραήλ εξ Αιγύπτου μέχρι της ημέρας ταύτης, αλλά περιηρχόμην εντός σκηνής και παραπετασμάτων». Αλλά η κορύφωση αυτής της επιτυχίας ήταν βραχεία. Διότι μετά τον θάνατο του Σολομώντος  όλες οι φυλές του Ισραήλ συγκεντρώθηκαν όχι στην Ιερουσαλήμ, αλλά στην αρχαία πόλη της Βορείου Παλαιστίνης, την Συχέμ, όπου κατοικούσαν οι αρχαίοι Ευαίοι, για να εκλέξουν νέο βασιλέα. Εκεί εκλήθει και ο Ιεροβοάμ από την Αίγυπτο που είχε διαφύγει κυνηγημένος από τον Σολομώντα. Οι 10 φυλές του Ισραήλ εξέλεξαν στη Συχέμ ως βασιλέα τους τον Ιεροβοάμ. Ο Ιεροβοάμ οχύρωσε κατόπιν την Συχέμ και την έκανε έδρα του βασιλείου του. Στη συνέχεια έκτισε δύο ειδωλολατρικά θυσιαστήρια και τοποθέτησε εκεί δύο χρυσά αγάλματα μοσχαριών  και είπε στον λαό του: «Αρκετό χρόνο ανεβαίνατε μέχρι τώρα στην Ιερουσαλήμ για λατρεία. Ιδού οι θεοί σου ισραηλιτικέ λαέ, οι οποίοι σε έβγαλαν από την Αίγυπτο». Όμοιος λόγος προς τον υπό του Ααρών προφερθέντα  όταν παρουσίασε τον χρυσό μόσχο στους ισραηλίτες. (Εξοδ. 32,4). Ο δε Ροβοάμ (17 χρόνια  διάδοχος του Σολομώντα) έμεινε βασιλέας μόνον μεταξύ των 2 φυλών Ιούδα και Βενιαμίμ. Έτσι το βασίλειο των Εβραίων χωρίστηκε σε δυο βασίλεια, που το ένα με τον Ιεροβοάμ ονομάστηκε βασίλειο του Ισραήλ, και το άλλο με τον Ροβοάμ ονομάστηκε βασίλειο του Ιούδα με πρωτεύουσα την Ιερουσαλήμ. Μετά απο την ολέθρια αυτή διάσπαση του πρώτου ενιαίου βασιλείου του Ισραήλ σε Βόρειο ειδωλολατρικό και σε Νότιο μονοθεϊστικό Βασίλειο και τις εμφύλιες θρησκευτικές συγκρούσεις μεταξυ των ιερέων λευίτων του Κυρίου και των μη λευίτων ιερέων των χρυσών Μοσχαριών είχε εξαντληθεί και η προστασία της Ιερουσαλήμ. Έτσι Ο βασιλιάς της Βαβυλώνας Ναβουχοδονόσορ βρήκε την ευκαιρία και «Στρατοπέδευσε εναντίον της πόλης του Ιούδα και την πολιορκουσε 2 χρονια, όπου τη δεύτερη ημέρα του μήνα Αδάρ (Άνοιξη 597 π.Χ) κατέλαβε και έκαψε την πόλη Ιερουσαλήμ, αιχμαλώτισε το βασιλιά της, Ιωαχίν. Πήρε τον υπέρογκο φόρο υποτελείας και τον έφερε στη Βαβυλώνα και  πολυάριθμοι αιχμάλωτοι Εβραίοι οδηγήθηκαν σε εξορία στη Βαβυλώνα (Ασσυριακά και Βαβυλωνιακά Χρονικά, του Α. Κ. Γκρέισον, 1975, σ. 102, Τόμ. 2, σ. 326)». Έτσι ξεπαστρεύτηκε το Έθνος Ισραήλ και οι Εβραίοι υπό την κατοχήν των Βαβυλωνίων υιοθέτησαν δια της βιας τον Αιγυπτιακό πολιτισμό. Tο 538 π.Χ, ο πέρσης βασιλιάς Κύρος Β΄επέτρεψε στους Εβραίους να επιστρέψουν στην Αγία Πόλη και να ξαναχτίσουν μονο τον Ναό, όχι ομως το Βασίλειό τους. Αυτοί ομως τον γράψανε κανονικά και αρχίσανε τις εξεγέρσεις τους. Η μεγάλη εβραϊκή εξέγερση έγινε το 66 μ.Χ. Η αφορμή δόθηκε, όταν ο Γέσσιος Φλώρος θέλησε να παρακρατήσει 17 τάλαντα από τον θησαυρό του Ναού (με πρόφαση την καθυστέρηση της καταβολής φόρου στην Ρώμη). Την άνοιξη του 67 μ.Χ. ο Νέρων ανέθεσε την ηγεσία των ρωμαϊκών στρατευμάτων στον στρατιωτικό, Τίτο Φλάβιο Βεσπασιανό, που είχε γίνει διάσημος με την κατάκτηση της Βρετανίας (το 55 προ Χριστού ο Ιούλιος Καίσαρας) για να καταστείλει την εξέγερση. Ο Τίτος περικύκλωσε, τον Απρίλιο του 70 μ.Χ., την Ιερουσαλήμ με τη Λεγεώνα V Macedonica και ισοπέδωσε την πόλη και τον δεύτερο Ναό της.  Η Ιουδαία μεταβλήθηκε σε ρωμαϊκή επαρχία με έδρα την Καισάρεια, οι δε Εβραίοι της Ιερουσαλήμ που επέζησαν του πολέμου πωλήθηκαν στα σκλαβοπάζαρα ή εκδιώχθηκαν με τη βία από την περιοχή, η οποία ανακηρύχθηκε απαγορευμένη, επί ποινή θανάτου αν επιχειρούσαν να επισκευθούν τα ερείπια. Είναι αξιοσημείωτο οτι οι Ρωμαίοι πολεμούσαν δύο χρόνια για να κυριεύσουν του Σολομώντα την Ιερουσαλήμ. Την οποία το Ισραήλ ανέκτησε με «Πόλεμο των Έξι Ημερών» το 1967. Εκτός εάν φυσικά επαληθεύουν οι διαψευσμένες γνώμες του BBC δημοσιογράφο, Jeremy Bowen, στη σελίδα 89 του βιβλίου του «SIX DAYS». Ταύτα λέγων φωνώ: «O έχων ώτα ακούειν ακουέτω (Λουκ. ΙΒ΄ 16-21)». Ο δε νοών νοείτω και ουαί τω ανοήτω. Για του λόγου το αληθές, κλείνω με τη φράση του Παλαιστίνιου ηγέτη, Γιασέρ Αραφάτ, που είχε δηλώσει στην Αθήνα: 15 Δεκεμβρίου 1981: «Εμείς οι Παλαιστίνιοι καταγόμαστε από την Κρήτη. Φύγαμε από την Κρήτη και πήγαμε στην Παλαιστίνη. Ξαναγυρίσαμε στην Κρήτη και ξαναφύγαμε από την Κρήτη και ξαναπήγαμε και εγκατασταθήκαμε μονίμως στην Παλαιστίνη…». Μεθ' υπολήψεως. Καρβας.

Thursday, May 3, 2018


H αιματερή Πρωτομαγιά του 1944.

    Απορώ και εξίσταμαι ποιά ηθική, ποιό δίκιο, ποιά λογική λέει πως όταν δυο Στρατοί πολεμούν εκείνος που χάνει στη μάχη έχει το δικαίωμα να σκοτώνει ανθρώπους που κάθουνται χιλιόμετρα μακριά απο το πεδίο συγκρούσεως των δύο αντιπάλων. Επίσης να τουφεκίζει κρατούμενους που όντως ήταν τα θύματα της βασιλομεταξικής Δικτατορίας της 4ης Αυγούστου και βρίσκονται φυλακή από το 1936 κι επομένως δεν μπορούσαν να είχαν καμιά σχέση με την οργάνωση των μαχών. Όσο και αν ακούγεται απίστευτο, εντούτοις είναι αληθινό. Δυστυχώς αυτή την απάνθρωπη αγριότητα της κτηνωδείας την διέπραξαν το 1944 στην Καισαριανη οι της Βασιλείας και Εκκλησίας τότε σύμμαχοι SS = Schutzstaffel (Ες Ες, η προσωπική  Μοίρα Ασφάλειας του Χίτλερ). Ήταν Δευτέρα. Η 1η του Μάη (Πρωτομαγιά). Το ρολόι της ζωής για 200 παλικάρια Έλληνες είχε αρχίσει την αντίστροφη μέτρηση. Ηταν 200 αντιφασίστες. Δεσμώτες όλοι της Ακροναυπλίας κι εξόριστοι της Ανάφης, που η Μεταξική Δικτατορία τους είχε παραδώσει στους Χιτλερικούς. Μια τραγωδία με 200 πρωταγωνιστές του μηνύματος «Οταν ο άνθρωπος δίνει τη ζωή του για ανώτερα ιδανικά, δεν πεθαίνει ποτές.». Η πρώτη πράξη του τραγικού Δράματος για τον Ναπολέοντα Σουκατζίδη ως τον νεολαίο τον Σοφή  γράφτηκε χαράματα, στο Χαϊδάρι. Κι η άλλη, όλο το πρωινό, στην αδούλωτη γειτονιά της Καισαριανής: Το Σκοπευτήριο. Στο προσκλητήριο του θανάτου στα μυστικόφωτα αττικά χαράματα στο Στρατόπεδο του Χαϊδαρίου, που μετά την συνθηκολόγηση της Ιταλίας με τους συμμάχους (8/9/43) πέρασε στα χέρια των Γερμανών ως παράρτημα των φυλακών Αβέρωφ. Ακούγεται το όνομα Ναπολέων Σουκατζίδης, με αριθμό 71 στον κατάλογο των μελλοθανάτων. Τότε επεμβαίνει ο Γερμανοτσολιάς διοικητής του Στρατοπέδου λέγοντας: «Οχι εσύ! Οχι εσύ Ναπολέων! Οχι εσύ!». Για να πάρει την απάντηση της Ελληνικής αυτοθυσίας και του ηρωϊσμού της Ελευθερίας: Δέχομαι, κύριε διοικητά, τη ζωή, με τον όρο πως δεν πρόκειται να την πάρω από άλλο κρατούμενο. Μόνο όταν η θέση μου μείνει κενή!». Έτσι ο Ν. Σουκατζίδης είχε μείνει στην τελευταία ομάδα εκτελέσεως για να μεταφράζει την τελευταία επιθυμία των θανατοποινιτών. Των οποίων τα αθώα κορμιά τους μάτωσαν το χώμα του Σκοπευτηρίου. Τέτοιο δράμα, τέτοια μέρα η Καισαριανή δεν την ξανάζησε. Αφού μετά απο την ανακοίνωση της θανατικής ποινής στους 200 κρατούμενους Έλληνες πατριώτες οι Γερμανοτσολιάδες (Έλληνες συνεργάτες των Γερμανών) της γερμανικής κατοχής στην Αθήνα τους είχαν χωρίσει σε 10 εικοσάδες και τους μετέφερναν στην Καισαριανή για να τουφεκιστούν από τους Γερμανοτσολιάδες του εκτελεστικού αποσπάσματος στο Σκοπευτηρίον. Όταν οι πρώτοι 20 στήθηκαν στον τοίχο, ο Γερμανός αξιωματικός ρώτησε εάν είχαν κάτι να πουν. Με μια φωνή οι μελλοθάνατοι είπαν τις τελευταίες τους κουβέντες: Ζήτω η Ελλάδα. Ζήτω το ΚΚΕ. Ζήτω η λευτεριά. Έτσι διέκρινες μια ομάδα να σηκώνει τα χέρια ψηλά με τ' άσπρα πουκάμισα και να καρφώνεται στη μνήμη η κραυγή και μια ριπή: Αδέλφια Γειά σας. Και με το Γειά σας η ριπή. Κι αμέσως μετά οι χαριστικές βολές. Ακούστηκε 10 φορές η ομοβροντία της εκπυρσοκρότησης των οπλοπολυβόλων και άλλες τόσες φορές το σφυροκόπημα των χαριστικών βολών, που τις διέκοπταν τα τραγούδια κι οι ζητωκραυγές των μελλοθάνατων. Οι αυτόπτες μάρτυρες διηγήθηκαν, ότι το χώμα δεν προλάβαινε να ρουφήξει το αίμα των αθώων Ελλήνων. Τα πτώματά των νεκρών πολιτικών κρατουμένων μεταφέρονταν σε φορτηγά στο Γ΄ Νεκροταφείο και τάφηκαν σε ατομικούς τάφους. Στο πέρασμα των νεκρών κομμουνιστών από την οδό Σκοπευτηρίου (όπου κύλησε το αίμα τους και γιαυτό μετονομάστηκε σε «ΟΔΟ ΗΡΩΩΝ») οι άντρες έβγαζαν τα καπέλα τους και οι γυναίκες τους έραναν με λουλούδια. Όλοι υποκλίνονταν στο μεγαλείο τους. Το εφιαλτικό δρομολόγιο επαναλαμβάνονταν μέχρι να δολοφονηθούν όλοι. Λίγο μετά τις 10 το πρωί, οι Γερμανοτσολιάδες των Γερμανών, είχαν ολοκληρώσει το έργο τους, απέναντι σε αθώους πατριώτες, που ως κρατούμενοι από την εποχή του Μεταξά, δεν τους είχαν πολεμήσει ποτέ. Το στήσιμο των 200 αθώων Ελλήνων στο τοίχο δεν ήταν στην ουσία αντίποινα για τη δράση του ΕΛΑΣ στη μάχη στους Μολάους Λακωνίας. Όπου στόχος του Γερμανού στρατηγού Φράντς Κρεχ (Franz Krech) ήταν να ανακαταλάβει το αεροδρόμιο των Μολάων, που βρίσκονταν στα χέρια των ανταρτών. Στη μάχη που ακολούθησε σκοτώθηκε ο στρατηγός και αποδεκατίστηκαν οι δυνάμεις του. Αυτό ήταν μια απλή δικαιολογία για την φρικώδη και πρωτάκουστη τρομοκρατία που εξασκούσε στην Ελλάδα ο της Βασιλείας συμμαχος Γερμανός καταχτητής με τη βοήθεια των ντόπιων γερμανοτσολιάδων του Ράλλη. Ώστε να τρομοκρατηθεί ο λαός και να σταματήσει την αντίστασή του, για να πραγματοποιήσουν ανενόχλητοι οι καταχτητές την επιστράτευση και τη ληστεία του τόπου της Ελλάδας. Όμως η γερμανική μπότα δεν το κατάφερε. Διότι οι 200 πολιτικοί στο Σκοπευτηρίου της Καισαριανής «....Δεν ήρθαν μελλοθάνατοι με κλάμα και λαχτάρα, / μόν' ήρθαν μελλόγαμπροι με χορό και τραγούδι.». Και με εναύσματα πορείας προς τον ηρωϊκό θάνατο, όπως του Νίκου Μαριακάκη, «Καλύτερα να πεθάνει κανείς στον αγώνα για τη λευτεριά παρά να ζει σκλάβος» διώξαν τον Οκτώβριο του 1944, από την Ελλάδα, τους της Εκκλησίας σύμμαχους Ναζί. Οι οποίοι όμως άφησαν παρακαταθήκη τους Έλληνες συνεργάτες του Τσολάκογλου, για να καταδιώκουν τους Έλληνες που πολέμησαν για την πατρίδα τους. Οι απόγονοι αυτών, όπως οι σημερινοί πρωθυπουργοί Παπανδρέου, Παπαδήμος, Σαμαράς, Βενιζέλος, Κουβέλης, Πικραμένος και Τσίπρας συνεχίζουν να συνεργάζονται και να προσφέρουν υπηρεσίες στους Γερμανούς Κατακτητές. Με αποτέλεσμα ο Έλληνας να πεθαίνει στη λιτότητα της κάθε Τρόϊκας. Λησμονόντας ότι το Σκοπευτήριο της Καισαριανής μεταβλήθηκε από εκείνη την Πρωτομαγιά του '44 σε μνημείο θυσίας και ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Τελικά διερωτώμαι!!!  Μήπως ήλθε πια ο καιρός ο κατάλληλος για να βγάλουμε το τσιρότο από το στόμα; Για να λυθεί η σιωπή των αμνών και ν' ακούσουμε επιτέλους τη φωνή τους και όχι τα συνήθη βελάσματά τους. Καρβας

Thursday, April 12, 2018


Το άγιο παλούκωμα αρνιών στο Πάσχα Ιερόν.
Ωδή α΄: «Ἀναστάσεως ἡμέρα, λαμπρυνθῶμεν Λαοί. Πάσχα Κυρίου!». Πάσχα βεβαίως ως εθνική εορτή του μύθου (σύμφωνα με τη δήλωση του αρχαιολόγου Ζάχι Χαβάς) «απελευθέρωσης» των Εβραίων από τη δουλεία του δυνάστη Φαραώ της Αιγύπτου. Ασφαλώς αν είχαν σταυρώσει τον Ιησού άλλη εποχή του χρόνου, δεν θα ξέραμε καν την λέξη Πάσχα (פסח –pesakh = πέρασμα). Κι αν ο Ιησούς ζούσε σε άλλο μέρος, το Ισραήλ δεν θα είχε σχεδόν καμμία από την δύναμη που έχει σήμερα στον κόσμο. Έτσι λοιπόν βρήκαμε ξανά την πρόφαση να νηστέψουμε (απ' όλα;) πενθήσουμε, συμπάσχομε με τον Ιησού στο Δράμα Του, δείχνοντας πόσο ενάρετοι Χριστιανοί είμαστε, και τώρα ήρθε η ώρα να ανταμειφθούμε με τη βάρβαρη γενοκτονία των αμνοεριφίων. Παρότι που για όλα τα ζώα ισχύει ο κανόνας πως τα τρώμε όταν είναι ώριμα, όχι σε μικρή ηλικία, εντούτοις στη γιορτή της πλημμύρας της Θείας Αγάπης (Πάσχα πανσεβάσμιον, - Ήχος πλ.α΄, Στιχ.δ΄-) καὶ ἐν αγαλλιάσει ψυχῆς διαπράττωμε το βάρβαρο και εγκληματικό έθιμο σφάζοντας και σουβλίζοντας τα άκακα αρνάκια γάλακτος (βρέφη αθωότητος). Αυτή την ημέρα, που με την «Ωδή ζ΄» εορτάζουμε τη νέκρωση του θανάτου, τη συντριβή του Άδη, την αρχή μιας άλλης ζωής αιώνιας (εκτός στους αμνούς του Θεού), όλοι λησμονούμε την ορθόδοξη καταβολή της Ωδής ε΄ «Ας σηκωθούμε στα βαθιά χαράματα και αντί για μύρα, ύμνο ας προσφέρουμε στον Κύριο και θα δούμε τον Ήλιο της δικαιοσύνης να φέρει σ’ όλους μας ζωή (φυσικά και στα αθώα αρνάκια)». Και ευθέως μετά τη θετική απάντησή μας στη θεία έκκληση «Δεύτε λάβετε φως εκ του ανεσπέρου φωτός Αγάπης», που πρέπει να την προσφέρουμε (τουλάχιστον το Πάσχα)  σε όλον τον ζωϊκόν κόσμο  του Θεού χωρίς καμία απολύτως διάκριση φυλής, χρώματος, θρησκείας, γλώσσας ή κοινωνικής θέσης, τρέχουμε πριν ακόμα τελειώσει το ευαγγελικό μύνημα της θείας Αναστάσεως των ψυχών μας, στο τραπέζι της κουζίνας. Όπου με εωσφορική αδιαντροπιά καταβροχθίζουμε, σαν αγροίκοι μη λαμπριάτικης μύησης, τα σπλάχνα (μαγερίτσα) του ολοκαυτώματος των αμνών του Κυρίου. Αυτή την απογυμνωμένη (απο την κατάνυξη του Πάσχα) διάθεσή μας, που μας κατατάσσει σε μέλη πρωτόγονης αφρικανικής φυλής, την συνεχίζουμε όλη την Κυριακή της πασχαλινής Αγάπης περιφερόμενοι με πιρούνα και μάχαιρα (μάχαιραν έδωσες μάχαιραν λάβεις -Ματθ. 26, 52-) γύρωθεν της βάρβαρης σούβλας (= ανασκολοπισμού = οθωμανικής μεθόδου εκτέλεσης του Αθανάσιου Διάκου) για να απολαύσουμε το θέαμα της θανάσιμης θυσίας των αρνιών στα αναμένα κάρβουνα. Και όχι να αφουκραστούμε τον θρύνο του αμνού την ώρα που του μαθαίνουμε στροφλιές στο γύρο του θανάτου της σούβλας επάνω στη πασχαλινή θράκα του Πάσχα Ιερού και Πάσχα το τας πύλας ημιν του παραδείσου ανοίξαν. Ναι επάνω στο βωμό του Πάσχα του τερπνού, όπου απολούνται οι αμαρτωλοί (τα αρνιά γάλακτος) από προσώπου Θεού και οι δίκαιοι (χριστιανοί) ευφρανθήτωσαν (πεντηκοσταριον στιχ. γ΄). Εδώ είναι που το σαιξπηρικό δίλημμα «Να ζει το αρνί ή να μη ζει;» πλανάται  πάνω απο το ελληνικό πασχαλινό τραπέζι της Θείας Αγάπης. «Αγάπη θέλω και όχι θυσίες, γνώση του Θεού και όχι ολοκαυτώματα (Π.Δ. Ωσηέ κεφ 6,6)» είπεν ο Χριστός. Είναι ορθόν λοιπόν ότι ως πρώτον στάδιο στις μεταρρυθμήσεις σχετικές με το Ορθόδοξον Πάσχα των Ελλήνων να αφαιρεθεί το εβραϊκό-θρησκευτικό-τυπολατρικό στοιχείο του «Θύσατε ἀμνὸν ἄρσεν, ἐνιαύσιον ὀπτὰ πυρὶ· Πάσχα ἐστὶ Κυρίῳ τούτον (Εξ. 12,5)» που αφορα την «έξοδο» των Εβραίων. Κάτι που δεν εχει σχέση με τον ελληνικό μας πολιτισμό, άλλωστε η ίδια η Παλαιά Διαθήκη απαγορεύει να γιορτάζει άλλος λαός το δικό τους Πάσχα. Ένα Πάσχα προς τιμήν της Αγάπης του Θεού, ο οποίος δέχεται να τον τιμούν με τόσο πόνο αθώων και άκακων πλασμάτων του. Μια γιορτή της Ανάστασης, στις ανθρώπινες ψυχές, του Θεού που ανέχεται γδαρμένα ζώα να κρέμονται σε θέα αποκρουστική από το τσιγκέλι του χασάπη, αφού το καθένα τους έχει βιώσει προηγουμένως τη βασανιστική αναμονή σαν τον αιχμάλωτο που εκτίθεται σε πλειστηριασμό στο σκλαβοπάζαρο ή τον ετοιμοθάνατο που περιμένει το δήμιο. Τι θεός είναι αυτός που δεν νιώθει την αγωνία των αρνιών και τα θέλει σφαγμένα στην ποδιά του, μέσα από μια μαρτυρική διαδικασία του πύρινου παλουκώματος, που θα αυξήσει τον πόνο τους. Σεβόμαστε το Πάσχα των Εβραίων, το πέρασμα από την Αίγυπτο και την δουλεία, προς την ελευθερία. Αλλά σήμερα ο Εβραίος=עברי= Ιβρεϊ= περάτης (Γέν. 14,13), βάσει το ιστορικό υλικό που μας δίνει η Πεντάτευχος, έχει αφομοιωθεί με τους «Αιγυπτίους» (Γέν. 43, 31), κι όλοι εμείς οι άλλοι λαοί είμαστε οι δούλοι του «Ἰησοῦ του Ναζωραῖου του βασιλέως τῶν Ἰουδαίων (Ιωαν 19:19)» Γιαυτό πρέπει κάποτε και εμείς οι Έλληνες να κάνουμε «Ελληνικό Πάσχα». Δεν θέλουμε αρνί, ας είναι μόνο άζυμο ψωμί και πικρά λάχανα. Αρκεί να γιορτάζουμε κάθε Λαμπρή την άνοιξη, τη χαρά, την αγάπη, τον έρωτα. Δηλαδή τα Αδώνια των προγόνων μας της Αρχαιότητος, που απο τον 7ον αιώνα π.Χ. εορταζόταν κατά την πρώτη πανσέληνο μετά την εαρινή ισημερία. Καιρός πια να επελευθερώσουμε τον εαυτό μας απο την ορθόδοξη «θρησκευτικότητα», που ο χριστιανισμός την θεωρεί διαβατήριο για τη «βασιλεία των ουρανών». Σαν να πρόκειται για κάτι το έμφυτο, το φυσικό και αυτονόητο και όχι σαν να μας επιβάλλεται σκόπιμα, μεθοδικά, οργανωμένα και βίαια ερήμην μας και μάλιστα σε ηλικία που δεν μπορούμε να αντιδράσουμε, από τους θεσμούς και τους μηχανισμούς της κυρίαρχης θρησκευτικής τάξης των πραγμάτων. Γιαυτό ακόμα και τα παιδιά του σχολείου που τα σέρνουν, δάσκαλοι και γονείς, στους βαρετούς εκκλησιασμούς, στα κατηχητικά, στους προσκόπους και στα μοναστήρια, δεν εκφράζουν κανένα ενδιαφέρον για μεταφυσικούς μύθους και συνεπώς καμιά θρησκευτικότητα, αλλά μια γνήσια περιέργεια που επιζητεί να γίνει γνώση μέσα από πραγματικές εμπειρίες και λογικές απαντήσεις, που να ανταποκρίνονται στο επίπεδο των προβληματισμών και των αναγκών τους. Αν πραγματικά ο ορθόδοξος θεός είναι «αγάπη», όπως τόσο υποκριτικά και μηχανικά χιλιοαναμασούν οι ρασοφόροι στο παθητικό τους ακροαήριο, τότε έχουν ευτελίσει τη λέξη. Αφού, αν με τη λέξη «Θεός» εννοεί κανείς το σύνολο των φυσικών νόμων που διέπουν το Σύμπαν, τότε, ολοφάνερα, υπάρχει τέτοιος Θεός. Αυτός όμως ο θεός δεν ικανοποιεί συναισθηματικές ανάγκες και συνεπώς δεν έχει και πολύ νόημα να προσευχηθεί κανείς στο νόμο της βαρύτητας. Η μόνη πίστη που χρειάζεται ο άνθρωπος είναι η πίστη στον Άνθρωπο. Καρβας.

Tuesday, April 3, 2018

 
Το χριστιανικό «παράδοξο»: Μία χριστιανοσύνη με δύο Πάσχα = Αναστάσεις Χριστου!!!

Πάσχα, ως προερχόμενο από το ελληνικό ρήμα πάσχω, στερείται σοβαρότητας. Η λέξη Πάσχα είναι εξελληνισμός του εβραϊκού ρήματος  pāsah (πασάχ). Που σημαίνει περνώ από πάνω = προσπερνώ και αναφέρεται στο πέρασμα τού Αγγέλου, που θανάτωσε τα πρωτότοκα παιδιά των Αιγυπτίων. Προσπερνώντας φυσικά τα σπίτια των Εβραίων τα οποία είχαν βαφεί με το αίμα του αρνιού που εσφάξανε οι Εβραίοι και αποτελεί βασικό στοιχείο του εβραϊκού πασχαλινού τραπεζιού. «Θύσατε ἀμνὸν ἄρσεν, ἐνιαύσιον ὀπτὰ πυρὶ· Πάσχα ἐστὶ Κυρίῳ τούτον (Εξ. 12,5)». Ο λεγόμενος Μυστικός Δείπνος ήταν το πασχαλινό τραπέζι για τον εορτασμό του εβραϊκού Πάσχα από τον Ιησού και τους μαθητές του. Βάσει του Ευαγγελίου του Λουκά (22,8) ο Ιησούς απέστειλε τον Πέτρο και τον Ιωάννη λέγοντας: «Πηγαίνετε να ετοιμάσετε να φάμε (και οχι να προδοθεί ο Χριστος) για το Πάσχα». Το οποιον το γιόρταζαν οι Εβραίοι πάντα στην πρώτη πανσέληνο μετά της 1ης  του  Νισάν, που ήταν η Εαρινή Ισημερία. Οπότε ο Ιησούς αναστήθηκε την πρώτη ημέρα μετά το Εβραϊκό Πάσχα. Έτσι ο γιορτασμός του χριστιανικού Πάσχα ήταν ακίνητη γιορτη και κοινός με το εβραϊκό Πεσάχ, εως τον 4ο αιώνα μ.Χ. Άρα η ονομασία τής χριστιανικής γιορτής και η σύνδεσή της με την πρώτη πανσέληνο μετά την εαρινή ισημερία δεικνύει την εβραϊκή (όχι ελληνική) προέλευση και σημασία του Πάσχα. Όμως οι Χριστιανοί και Εβραίοι διαχωρίστηκαν απόλυτα, σε σχέση με τη γιορτή του Πάσχα, μετά την Α' Οικουμενική Σύνοδ, που έγινε στην Νίκαια της Βιθυνίας. Η Α' Οικουμενική Σύνοδος, που συνεκλήθη από τον Μέγα Κωνσταντίνο το 325 μ.Χ., αποφάσισε ότι το Πάσχα θα πρέπει να εορτάζεται την πρώτη Κυριακή, μετά την πρώτη πανσέληνο της άνοιξης και αν η πανσέληνος συμβεί Κυριακή, τότε να εορτάζεται την αμέσως επόμενη Κυριακή. Κατ' αυτό τον τρόπο, το χριστιανικό Πάσχα δεν θα συνέπιπτε ποτέ με το εβραϊκό, αφού ο εορτασμός του χριστιανικού Πάσχα συνδέθηκε επίσημα με ένα αστρονομικό φαινόμενο, την εαρινή ισημερία και την πρώτη πανσέληνο της άνοιξης (τη λεγόμενη «Πασχαλινή πανσέληνο»). Το ημερολόγιο που ίσχυε την εποχή της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου, ήταν το Ιουλιανό που είχε θεσπίσει ο Ιούλιος Καίσαρας το 45 π.Χ., με τη βοήθεια του αλεξανδρινού αστρονόμου Σωσιγένη. Όμως, το Ιουλιανό Ημερολόγιο είχε μια μικρή απόκλιση, καθώς η διάρκεια του ηλιακού έτους στην πραγματικότητα είναι 365,242199 ημέρες. Ανά τετραετία το μικρό αυτό σφάλμα φθάνει περίπου τα 45 λεπτά, ενώ κάθε 129 χρόνια φθάνει την μία ημέρα, με αποτέλεσμα η εαρινή ισημερία την εποχή του Χριστού που συνέβη στις 23 Μαρτίου, είχε φτάσει, το 1582 μ.Χ., να συμβαίνει στις 11 Μαρτίου. Έτσι το Πάσχα του Χριστού από ακίνητη εκκλησιαστική εορτή, που ήταν, έγινε κινητή και κουνιστή σαν μπαλαρίνα. Εκείνο το έτος, ο πάπας Γρηγόριος ΙΓ' ανέθεσε στους αστρονόμους Χριστόφορο Κλάβιους και Λουίτζι Λίλιο να προωθήσουν μία ημερολογιακή μεταρρύθμιση. Όπου η 5η Οκτωβρίου 1582 μετονομάστηκε 15η Οκτωβρίου, προκειμένου να διορθωθεί το λάθος των δέκα ημερών, που είχαν συσσωρευθεί τους προηγούμενους 11 αιώνες, έτσι ώστε η εαρινή ισημερία να επιστρέψει στην 21η Μαρτίου, όπως είχε συμβεί κατά την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο. Το Νέο ή Γρηγοριανό Ημερολόγιο υιοθετήθηκε από τα καθολικά κράτη της Ευρώπης μέσα στα επόμενα πέντε χρόνια. Η Ορθόδοξες Εκκλησίες αντέδρασαν  στο Γρηγοριανό Ημερολόγιο, κυρίως από μίσος στον πάπα, με συνέπεια το Ιουλιανό Ημερολόγιο να παραμείνει σε ισχύ σε όλα τα Ορθόδοξα κράτη. Παρότι για τον άναρχο, αιώνιο και ατελεύτητο Θεό ημέρες, μήνες και έτη δεν υπάρχουν. Χίλια έτη για τον Θεό είναι σαν την χθεσινή ημέρα που πέρασε. (Ψαλμ. 89, 4). Εντούτοις έχει δημιουργηθεί σχίσμα στην Εκκλησία για ενα αστρονομικό θέμα που είναι απλό, ασήμαντο και αδιάφορο θρησκευτικώς, αφου στην πραγματικότητα δεν έχουμε δύο ημερολόγια. Απλά αφήσαμε το εσφαλμένο Ιουλιανό, που επιβραδύνει την αρχή του έτους με ρυθμό 1 ημερα σε 128 χρόνια. Και ακολουθήσαμε το διορθωμένο Γρηγοριανό που ειναι τελειότερο, αφού επιβραδύνει την αρχή του έτους με ρυθμό 1 ημέρα σε 3.320 χρόνια. Με βασιλικό διάταγμα η Ελληνική Πολιτεία εφάρμοσε το Γρηγοριανό ημερολόγιο το 1923, ονομάζοντας τη 16η Φεβρουαρίου, 1η Μαρτίου. Έτσι, η εθνική εορτή τής 25ης Mαρτίου 1923 εορτάστηκε ξεχωριστά από τον Eυαγγελισμό της Θεοτόκου. Τότε έγινε σαφές ότι η συνύπαρξη δύο ημερολογίων προκάλεσε πόλεμο μεταξύ Πολιτεάς και Οροδοξιας. Η τότε Κρατική εξουσία του Παγκάλου προσπάθησε να επιβάλλει σε όλο τον Ελληνικό χώρο το Νέο ημερολόγιο, με αποτέλεσμα να βαθύνει ο διχασμός καί μάλιστα ανεπανόρθωτα. Κάτω από αυτήν την πίεση η Εκκλησία της Ελλάδος δέχτηκε στις 10 Μαρτίου 1924 (23 Μαρτίου με το Γρηγοριανό) την προσαρμογή του εορτολογίου της με το Γρηγοριανό (νεο ημερολόγιο), αλλά χωρίς μετακίνηση του Πάσχα και των κινητών εορτών που εξακολουθούν να εξαρτώνται από το παλαιό ημερολόγιο. Έτσι για τον καθορισμό του ορθόδοξου Πάσχα η εαρινή ισημερία υπολογίζεται με βάση το παλαιό ημερολόγιο, οπότε οι παλαιοημερολογίτες και οι νεοημερολογίτες γιορτάζουν το Πάσχα την ίδια μέρα. Αντίθετα, οι ρωμαιοκαθολικοί και οι προτεστάντες καθορίζουν την εαρινή ισημερία με βάση το νέο ημερολόγιο και γι' αυτό γιορτάζουν συνήθως το Πάσχα μια βδομάδα νωρίτερα από τους Ορθόδοξους. Παρακολουθώντας κανείς όλη αυτή τήν αναστάτωση πού προέκυψε από μία αστρονομική βελτίωση  έρχεται σέ εύλογη απορία γιά το αν η αλλαγή αυτή αξίζει μία δηλητηρίαση καί αιρετικοποίηση της χριστιανικής πίστης με ακύρωση της σωτηρίας των ψυχών των πιστών της. Ας ελπίσουμε, προσευχόμενοι πάντα στόν Χριστό, νά υπάρξει ταπείνωση, μετάνοια, καί συνδιαλλαγή, αμφοτέρων τών πλευρών ( Καθολική και Ορθόδοξη Εκκλησια). Καί ας έλθουμε σε συνδιαλλαγή,  πρίν φθάσουν ξανά τά  μεγάλα δεινά της Ιεράς Εξέτασης και των Σταυροφοριών, που θα μας αλωνίσουν όλους, καί  θα συνταράξουν την ανθρωπότητα ξανά.   Καρβας.

 

Sunday, February 25, 2018


Πρόταση για σύνθημα της Παρέλασης του 2018 στην 5η Λεωφόρο της Νέας Υόρκης.

    Αξιότιμη πρόεδρε της Παρελάσεως Ομοσπονδίας Νέας Υόρκης και προσφιλής κυρία Νάνσυ Παπαϊωάννου υποκλινόμενος ο ελάχιστος εγώ Βασίλης βαπτισθείς εν τω Χριστώ και Καρβέλης γνωστός εν τω Λαώ, υποβάλλω ευλαβώς τα σέβη μου και εύχομαι η Θεία Χάρις να διαφυλάττει πάντας υμάς υγιείς για μιά «Καλή Παρέλαση». Ως Hellene (και όχι Greek), που βρίσκεται πιστός στις επάλξεις των Πανομογενειακών αγώνων για το «αιέν αριστεύειν» στην Hellenic (και όχι Greek) Parade, η οποία μου μεταδίδει λογικούς συνειρμούς και μου διεγείρει συναισθήματα όπως το «Ελεύθειν έρα» = «Ελεύθερα» = «Πηγαίνω όπου αγαπώ» = «Ελευθερία», έχω να προτείνω βασικό σύνθημα της φετινής Παρέλασής μας το εξής. Την εναντίωση των ΗΠΑ στις βλέψεις του Στρατάρχη Τίτου για την στοιχείωση κληρονομιάς του την περιοχή της Σερβίας που πριν τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο καλείτο Vardar Banovina και την μετονόμασε αρχικώς σε «Λαϊκή Δημοκρατία της Μακεδονίας» και στη συνέχεια σε «Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας». Ανήγγειλε, μάλιστα, δημοσίως (τον Δεκέμβριο 1944) ότι στόχος του (που διαρκώς καλλιεργούσε) ήταν να επανενώσει όλα τα τμήματα της Μακεδονίας που διασπάστηκαν το 1912 και 13 σε ένα χωριστό και διακριτό Κράτος στο οποίο θα υπαγόταν ως λαός το «Μακεδονικό Έθνος»!
Η Διοίκηση των ΗΠΑ έλαβε, τον Δεκέμβριο του 1944, δημοσίως θέση με τηλεγράφημα του State Department προς αμερικανικές Αρχές, με υπογραφή του τότε αμερικανού Υπουργού Εξωτερικών Stettinius, που έγραφε, μεταξύ άλλων, ότι: «Η Αμερικανική Κυβέρνηση θεωρεί ότι αναφορές του τύπου Μακεδονικό «Έθνος», Μακεδονική «Μητέρα Πατρίδα» ή Μακεδονική «Εθνική Συνείδηση» αποτελούν αδικαιολόγητη δημαγωγία που δεν αντικατοπτρίζει καμία πολιτική πραγματικότητα και βλέπει σε αυτές την αναγέννηση ενός πιθανού μανδύα που θα υποκρύπτει επιθετικές βλέψεις εναντίον της Ελλάδας».
Δυστυχως στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι, στις 3 Απριλίου 2008, ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Τζορτζ Μπους (ο νεωτερος) περιφρόνησε τον ΟΗΕ και το State Department και αναγνώρισε τα Σκοπια ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Με ψευτιές έκλεψε τις ψήφους των Ελληνοαμερικανών. Και λίγες ώρες μετά την επανεκλογή του, αφού δεν είχε πλέον ανάγκη τις ψήφους της ομογένειας, μας έστειλε ως δώρο τη πισώπλατη μαχαιριά, την αιφνιδιαστική αναγνώριση των Σκοπίων σε «Μακεδονία». Γιαυτό στο συλλαλητήριο της 18ης Μαρτίου η Ομογένεια πρέπει να ενώσει τις φωνές της και να στείλει, σε κάθε γωνιά του πλανήτη, το δικό της μήνυμα: «Μακεδόνια απο Σκόπια βγαίνει, Σκόπια στο ΝΑΤΟ μπαίνει». Αλλιώς θα επικρατήση το δικαίωμα της αρνησικυρίας της Ελλάδας και της ΕΕ, όπως εγινε και με την άρνηση του Σαρλ ντε Γκωλ να δεχθεί την είσοδο του Ηνωμένου Βασιλείου στην ΕΟΚ ως «Μεγάλη Βρετανία», ώστε να μην είναι σε βάρος της ονομασίας της γαλλικής Βρετάνης εντός τής τότε ΕΟΚ. Πρέπει να καταλάβουν οι Σκοπιανοί και ο πρέσβης στα Σκόπια Χόιτ Μπράιαν Γι, που μιλά και καλά ελληνικά, ότι μερικά πράγματα στον ελληνικό εθνικό χαρακτήρα δεν αλλάζουν ποτέ. Και ποτέ δεν θα δεχτούμε οι Έλληνες να ξεπουλήσουμε την Ιστορία και το όνομα της Μακεδονίας - γιατί, αν το κάνουμε, δεν θα είμαστε πια Έλληνες.     To τηλεγράφημα του State Department στα Αγγλικά εχει ως εξής:
This Government considers talk of “Macedonian nation”, “Macedonia Fatherland”, or “Macedonian national consciousness” to be unjustified demagoguery representing no ethnic or political reality, and sees in its present revival a possible cloak for aggressive intentions against Greece.
     Με εκτιμηση,  ο Βασίλης Καρβέλης.
      Μέλος της Επιτροπής Παρελάσεως.

 

Wednesday, January 31, 2018


«ΤΡΕΙΣ ΙΕΡΑΡΧΕΣ»: Μια γιορτή όνειδος για την Ελληνική Παιδεία μου.

           Ένα από τα πικρότερα αισθήματα που απόκτησα στη ζωή μου από την χριστιανοσύνη της ελληνικής Εκκλησίας, ώς τέκνον προερχόμενο από τους μακαρίους και ανδρείους του χρυσού γένους της ανθρωπότητας –τους  Σελλούς = Ελλούς = Έλληνες, είναι η αφή του συναισθήματος «ντροπή». Τι όνειδος και ασέβεια προς το φώς της αιώνιας πνευματικότητας της ανθρωπότητος, τα Ελλνικά Γράμματα, το θράσος και η αναίδεια του Αρχιτσοπάνου της  Ορθοδοξίας κ. Βαρθολομαίου, από τη μια μεριά να δηλώνει στην εφημερίδα το Βήμα ότι «Η Ορθόδοξος Εκκλησία κατά το ανθρώπινον και ιστορικόν στοιχείον οφείλει πολλά εις τον ελληνισμό, αλλά δεν ταυτίζεται προς αυτόν». Και από την άλλη να επίβάλλει στους Εβραιοχριστιανούς Έλληνες να δοξάζουν στις 30 του διπροσώπου (αλήθεια+ψεύδος) Θεού Ιανού (Ιανουαρίου), μέσα στο Ναό της αληθείας, τους τρεις Καππαδόκες (και όχι έλληνες) ως Φωστήρες της Ηλιότητας και επινοητάς του πρώτου στο κόσμο φωνιτικού αλφαβήτου που εδημιούργησε το 1.000 πΧ η των Αρχαίων Ελλήνων (Σελλών) πνευματική αφοσίωση προς την ζωήν και φύσην. Ειλικρινά ομολογώ πως ντρέπομαι να λέγομαι Έλληνας με τον εξευτελισμό που έχουν φέρει στην ελληνική οντότητα οι ρασοφόροι του ελληνικού κλήρου, όταν με τα άγια στόματά τους κηρύττουν, χωρίς καν να κοκκηνίζουν, πως ο δημιουργός και φορέας του υψηλού στοχασμού είναι οι τρεις θεολόγοι του 341μΧ, που τσακωνόνταν με το ποιός την εχει πιο μεγάλη την ...πνευματικότητα του Χριστού. Αφού γνωρίζουν ότι η ανωτέρα  γλωσσική μόρφωση των τριών Καππαδόκων της ρωμαϊκής Εκκλησίας οφείλεται στον εμπλουτισμό του λεξιλογίου των με λέξεις της ελληνικής  αυτής Γραμματείας. Και σαν πατέρες της Εκκλησίας είχαν βαθειά γνώση της ελληνικής φιλοσοφίας και επιστράτευαν την αρχαία σκέψη μόνον για την καλύτερη θωράκιση της χριστιανικής ιδεολογίας και οχι δια την διάσωση των Ελληνικών Γραμμάτων, που πραπαγαντίζει η Ορθόδοξη Ελληνική Εκκλησια. Είναι γεγονός απο τους ισχυρισμούς τους για τη Ελληνική Παιδεία ότι την δαιμονοποίησαν με βαρβαρική επιδρομή τους σε μεθόδους που μόνο ο Ναζισμός μεταχειρίστηκε. Ανθελληνική εντύπωση προκαλούν η δηλώσεις των με τις οποίες καυτηριάζουν τα Ελληνικα Γράμματα. Όπως το: «Είναι εχθροί οι Έλληνες, διότι διασκεδάζουν καταβροχθίζoντας με ορθάνοιχτο στόμα τον Ισραήλ. (Βασίλειος Καισαρείας, εις Προφήτην Ησαϊα 9.230.8». Επίσης και του Γρηγορίου Νανζιαζηνού το: «Η μητέρα μου πρόσεχε να μη φιλήσουν τα χείλη μου Ελληνικά χείλη, να μην αγγίξουν τα χέρια μου Ελληνικά χέρια και ούτε Ελληνικά τραγούδια να μολύνουν τα αυτιά και την γλώσσα μου». Και ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος γράφει στην ομιλία του εις Άγιον Ιωάννην τον Ευαγγελιστήν: «Αν κοιτάξεις στα ενδότερα των ελληνικών σκέψεων θα δεις, τέφρα και σκόνη και τίποτε υγιές, αλλά τάφος ανοιγμένος είναι ο λάρυγγας των Ελλήνων φιλοσόφων, όλα δε είναι γεμάτα ακαθαρσίες και πύον, και πάντα τα δόγματά τους βρίθουν από σκουλίκια... Αυτά γέννησαν και αύξησαν οι Έλληνες, παίρνοντας από τους φιλοσόφους τους... Εμείς όμως, δεν παραιτούμαστε από την μάχη εναντίον τους». Ο δε Γεννάδιος Σχολάριος (ο κατοπινός πρώτος πατριάρχης της Οθωμανοκρατίας), όταν ρωτήθηκε, τρία χρόνια πριν απ' την Άλωση, αν είναι Έλλην, απάντησε με αποστροφή: «... αν με ρωτήσει κανείς τι είμαι απαντώ, Χριστιανός είμαι». Οι Τρεις τιμώμενοι «άγιοι»  αποκαλύπτονται μέσα από τα γραπτά τους, όχι μόνο δεν είχαν γνήσιο ενδιαφέρον για τη μελέτη της ελληνικής γραμματείας, αλλα και ως κήρυκες μίσους αυτής. Γιαυτο και κλείνουν   το 529 με πρόσταξιν του ορθοδόξου Αυτοκράτορα  Ιουστιανού της σχολές της Αθήνας. Αυτός ο χριστιανικός διωγμός του ελληνικού πνεύματος παρατηρήται και στην εγκύκλιο του Αρχιεπισκόπου κ. Τρακατέλη,  που εξαπέλυσε την 26/1/07 για την εορτή των Γραμμάτων. Αναφέρει ανάμεσα στ’ άλλα πως οι Τρείς Ιεράρχες δεν αποσκοπούσαν στην (ελληνική) αυτοπροβολή των, αλλά εργάσθηκαν για να προάγουν την ευαγγελλική και φιλανθρωπική αποστολή της Εκκλησίας. Επίσης γράφει ότι «η γνώση και εμπειρία του Αγίου Πνεύματος, η οποία είναι έκδηλη στα γραπτά των Τριών Ιεραρχών, βασιζόταν πρωτίστως στη διδασκαλία του Χριστού και της Αγίας Γραφής (και όχι στα Ελληνικά Γράμματα διευκρηνίζω εγώ)». Και συνεχίζει πως ο Μ. Βασίλειος παραθέτει εκτεταμένα αποσπάσματα από τα Ευαγγέλια και τις επιστολές του Αποστόλου Παύλου, επιβεβαιώνοντας τον ρόλο, στην τελείωσή μας, του Αγίου Πνεύματος (και όχι του Ελληνικού Πνεύματος των Ελλήνων φιλοσόφων Λιβάνιο, Αμμώνιο, Σακκά και άλλων στους οποίους έτρεχαν οι Πατέρες της Ορθοδοξίας για να αποκτήσουν τη θεία γνωση της Ορθοδοξίας). Ποιό κάτω δε διαβάζεται πως «Ο Μ. Βασίλειος λέγει ότι όπως ακριβώς μια δέσμη ηλιακού φωτός φωτίζει λαμπερά και διάφανα σώματα και τα ίδια αυτά μεταβάλλονται σε απαστράπτοντα κέντρα... έτσι και οι ψυχές εντός των οποίων κατοικεί το Άγιο Πνεύμα (όχι τα έργα της ελληνικής γραμματείας  και κυρίως αυτά των Πυθαγορείων και Πλατωνικών)... γίνονται πνευματικές και ακτινοβολούν την χάρη των στους άλλους». Ουδεμία λοιπόν, γραπτή αναφορά στο φιρμάνι του καβαλάρη της ελληνικής μας  Αρχιεπισκοπής των ΗΠΑ για την προσφορά των τριών Ιεραρχών στα Γράμματα της ευαγγελικής γλώσσας του Χριστού. Αλλά συνεορτάζει με τα πρόβατά του  –Έλληνες-  διατυμπανίζοντας προφορικώς ότι η γιορτή των Ιεραρχών είναι αφιερωμένη στην ημέρα της Ελληνικής Γλώσσας μας. Χλευάζοντας με τόση θρασύτητα την ελληνική ποίμνη του μας διαβεβαιώνει πως και αυτός είναι δυνάστης της ελληνικής διανόησης όπως και ο μακαρίτης Ιάκωβος. Ο οποίος μας διαβεβαιώνει το 1982 στο “Daily News” πως «σύντομα η ελληνική γλώσσα θα καταργηθεί απο τη Θεία Λειτουργία (βλέπε Πρακτορικά ΕΚ 3/1/82)». Το 1968 μας λέγει στο “Bulletin” το «Ελπίζω και εύχομαι εντός 10ετίας να υπάρχει μία μόνον Εκκλησία, η Αμερικανική Ορθόδοξος, με μιά μόνο γλώσσα την Αγγλικήν». Και στις 25/9/67 μας δηλώνει σε συνέντευξή του στο “NY Times” ότι: «Εκφραζόμεθα ευμενώς δια τον αφελληνισμό της Χριστιανοσύνης». Με Δεσποτάδες της αυτής νοοτροποίας και με αποφάσεις σαν της 20ης κληρικολαϊκής, δια της οποίας επιβάλλονται τα Αγγλικά στη Θεία Λειτουργία, είναι φυσικόν στις ΗΠΑ να ομιλούνται 104 γλώσες και μεταξύ αυτών που παρακμάζουν να πρωτεύει η ελληνική διαμαντόπετρα στης Γής το δακτυλίδι, που είναι η ψυχή της νόησης και λέγεται «Ελληνικά Γράμματα». Δυστυχώς, οι κληρικοί της Ομογένειάς μας στηρούνται τον μεγάλο άνδρα τού Φαναρίου, Μελίτων, πού θα τούς καλούσε να μην παίζουν στα ζάρια τον ομφάλιο λώρο ανάμεσα στην Ορθοδοξία κι Ομογένεια. Αφού η γήινη σύνθεση Θεού και ανθρώπου, ζωής και Φύσης, πολιτισμού και επιστήμης είναι τα ελληνικά μας Γράμματα. Ευχαριστώ για την προσοχή σας. Καρβας

Tuesday, January 23, 2018


               http://www.theinternationalchronicles.com/wp-content/themes/cubic/img/logo_tic.png                                                            The International Chronicles
Interactive Forum of poli 

China Is About to Castrate the US Dollar.

When China, Russia, and others trade oil for yuan, it’s a significant blow to the petrodollar. But if Saudi Arabia switched to yuan, it would take out the petrodollar… and cause an immediate financial panic in the US. By Nick Giambruno for International Man (January 2, 2018).

The prime directive of any organism—whether it’s an amoeba or a person or a corporation or a government—is to survive. That’s why the US government protects the petrodollar so zealously. It needs the system to survive. World leaders who have challenged the petrodollar recently have ended up dead…

why Everyone Uses the US Dollar… for Now

In the 1970s, the US government struck a series of deals with Saudi Arabia, creating the petrodollar system. The US promised to coddle and protect the Saudi kingdom. And, in exchange, Saudi Arabia would use its dominant position in OPEC to ensure that all oil transactions happened in US dollars.Until recently, virtually anyone who wanted to import oil from any country needed US dollars to pay for it. The dollar is just a middleman here. But countries and businesses use it in countless transactions amounting to trillions of dollars that have nothing to do with US products or services. Plus, if foreign countries are already using dollars for oil, it’s just easier to use the dollar for other international trade. That’s why, in addition to oil sales, the US dollar is used for about 80% of all international transactions. Take Saddam Hussein and Muammar Gaddafi, for example. Each led a large oil-producing country—Iraq and Libya, respectively. And both tried to sell their oil for something other than US dollars, before US military interventions led to their deaths. In October 2000, Saddam had started to sell Iraqi oil for euros only. Iraq said it would no longer accept dollars for oil because it did not want to deal “in the currency of the enemy.” A little over two years later, the US invaded. Immediately after Baghdad fell to US forces, all Iraqi oil sales were switched back to dollars. Thanks to WikiLeaks’ release of Hillary Clinton’s emails, we know that protecting the petrodollar—not humanitarian concerns—was a primary reason for overthrowing Libya’s Gaddafi. According to her leaked emails, the US (and France) feared that Gaddafi would use Libya’s vast gold reserves to back a pan-African currency. This gold-backed currency would have been used to buy and sell oil in global markets. Also, it would have likely displaced a version of the French franc that’s used in Central and Western Africa. The US and France backed a rebellion, both militarily and financially, that overthrew Gaddafi in 2011. After Gaddafi’s death, plans for the gold-backed currency—along with Libya’s 4.6 million ounces of gold—vanished. Of course there were other reasons the US toppled Saddam and Gaddafi. But protecting the petrodollar was a serious consideration, at the very least.

Putin Is a Tougher Adversary

The dollar’s special status gives Uncle Sam tremendous leverage. So it’s no surprise that Russia wants to undermine the petrodollar system. Russian President Vladimir Putin summed it up this way: «Russia shares the BRICS countries’ concerns over the unfairness of the global financial and economic architecture, which does not give due regard to the growing weight of the emerging economies. We are ready to work together with our partners to promote international financial regulation reforms and to overcome the excessive domination of the limited number of reserve currencies». Essentially, Putin is saying they all want to ditch the dollar.That’s largely because the US uses the dollar as a political weapon. For example, the US tried to sanction Russia for its actions in Crimea and Ukraine. These sanctions made it harder for Russia to access the US dollar–based financial system. So of course Russia is going to push for an alternative. Shortly after the sanctions, Russia struck a massive deal to sell oil and gas to China for yuan. The deal totally bypassed the US financial system… and any sanctions.

China’s Permanent Bypass Around the US Dollar

Russia is the world’s largest energy producer. China is the world’s largest energy importer. Normally, they would trade with each other exclusively in US dollars. But, as I’ve told you in recent weeks, China is now introducing a more permanent way around that.I call it China’s “Golden Alternative” to the petrodollar. It’s a streamlined way for Russia and everyone else to sell oil to China for yuan—or effectively gold.

China’s «Golden Alternative» to the Petrodollar

China is launching a practical and attractive alternative to the petrodollar system. It will allow anyone in the world to trade oil for gold. It will also totally bypass the US dollar. Here’s how it will work The Shanghai International Energy Exchange (INE) is introducing a crude oil futures contract denominated in Chinese yuan. It will allow oil producers to sell their oil for yuan. Of course, China knows most oil producers don’t want a large reserve of yuan. So producers will be able to efficiently convert it into physical gold through gold exchanges in Shanghai and Hong Kong. Bottom line, two of the biggest players in the global energy market are totally bypassing the petrodollar system. Informed observers say Russia is already converting a large portion of its yuan earnings to gold. Of course, other countries are interested in sidestepping the US financial system and US sanctions, too. China’s Golden Alternative will give anyone the option to do just that.   This will make the US dollar a much less effective political weapon.

Other countries on Washington’s naughty list are enthusiastically signing up. Iran, another major oil producer, is accepting yuan as payment. So is Venezuela, which has the world’s largest oil reserves. I think others will soon follow. From the perspective of an oil producer, it’s a no-brainer. With China’s Golden Alternative, an oil producer can participate in the world’s largest market and try to capture more market share. It can also easily convert and repatriate its proceeds into gold, an international form of money with no political risk. But this doesn’t apply to one critical holdout… Saudi Arabia.

Twisting the Saudis’ Arm

Saudi Arabia is the world’s largest oil exporter. A lot of that oil goes to China, the world’s largest importer. Beijing still reluctantly pays for Saudi crude in US dollars. The Saudis won’t have it any other way, at least for now. This bothers China. It can only import Saudi crude by obtaining and then using US dollars. And that, of course, means it has to stay in Washington’s good graces. Trump’s Treasury secretary really drove this point home recently. He threatened to kick China out of the US dollar system if it didn’t crack down on North Korea. China would rather not depend on an adversary like this. This is one of the main reasons it’s launching the Golden Alternative. Saudi Arabia, however, refuses to participate. It won’t sell its oil in anything but US dollars because that would break its longstanding petrodollar agreement with the US. When China, Russia, and others trade oil for yuan, it’s a significant blow to the petrodollar. But if Saudi Arabia switched to yuan, it would take out the petrodollar… and cause an immediate financial panic in the US.

The truth is selling oil for yuan would cost Saudi Arabia a whole lot.

It would immediately lose American diplomatic and military protection. Then the media and think tanks would quickly start pounding the table for the US military to force democracy on Riyadh. Last year Trump said, «If Saudi Arabia was without the cloak of American protection, I don’t think it would be around». He’s absolutely correct. Of course, the Saudis know all of this. So they’ve been on a short leash… until recently. In a surprise move, Saudi King Salman recently became the first sitting Saudi monarch to ever visit Russia. Until recently, the visit would have been unthinkable. Saudi Arabia has been one of the US’ closest allies since the petrodollar system started in the 1970s. Meanwhile, Russia and Saudi Arabia have been enemies for decades. Most recently, the Saudis and Russians have been on opposite sides of the Syrian Civil War. That’s why King Salman’s historic visit to Moscow is so remarkable. The Saudis are clearly hedging their bets against the US and the petrodollar system.

Saudi Arabia is now drifting closer to Russia.

The Saudis have committed to invest up to $10 billion in various Russian sectors. But, even more significantly, they’ve agreed to buy the S-400 missile system, Russia’s top line air defense system, as part of a $3 billion weapons purchase. This deal signals a geopolitical earthquake. The Saudis have never bought Russian military equipment before. Ever since the birth of the petrodollar, the Saudis have depended on American military protection. After all, it’s what they get in return for pricing their oil in dollars. The S-400 system deal suggests the Saudis are hedging their bets. First, they’re not buying an American system. Second, they’re buying a Russian system that’s capable of deterring an American attack. Saudi Arabia is making significant moves to give itself alternatives to American protection.

At the same time, China is cutting back on Saudi crude.

A few years ago, Saudi oil made up over 25% of Chinese oil imports. They were Beijing’s No. 1 supplier. Today, the Saudis’ market share has dropped below 15%. In other words, the Saudis are losing massive market share and getting pushed out of the biggest oil market in the world. This is mainly because they refuse to sell oil to China in yuan. China has made itself clear. It’s willing to expand business with anyone who will accept yuan as payment. Today, Russia has overtaken Saudi Arabia as China’s top supplier. Its share of the lucrative Chinese market has grown from 5% to over 15%. Russia’s enthusiastic acceptance of yuan as payment is the main reason for this shift. In the meantime, Angola, an African oil producer, has also come on board. The country now accepts yuan as payment for its oil exports to China. It even made the Chinese yuan its second legal currency in 2015. Chinese imports from Angola have shot up since. It’s now China’s No. 2 supplier, after Russia.

None of this bodes well for the petrodollar system.

The Saudis have two choices… rip up the petrodollar or get shut out of the world’s most lucrative oil market. One way or another—and probably soon—the Chinese will find a way to compel the Saudis to accept yuan. The sheer size of the Chinese market makes it impossible for Saudi Arabia to ignore China’s demands indefinitely.

What to Watch For…

China might not convince the Saudis to ditch the petrodollar system tomorrow. But it’s making significant progress.

A few months ago, Saudi Arabia announced it was willing to issue Panda bonds to finance its government spending deficit. (Panda bonds are yuan-denominated bonds from non-Chinese issuers that are sold in China.) This is remarkable. The Saudis’ currency is pegged to the US dollar. Up until this point, they’ve exclusively used US dollars for all of their major financial initiatives. Issuing debt in yuan—instead of US dollars—is a significant move. It means Saudi Arabia is drifting closer to China. Also, the Saudis recently inaugurated the massive Yasref refinery in the Saudi city of Yanbu. The refinery is an $8.5 billion joint venture between Saudi Aramco and China’s Sinopec. These are noticeable steps. But the Saudis still haven’t given China what it really wants—oil for yuan. However, it could happen soon…

The Largest IPO in History

In the coming months, the Saudis plan to float a 5% stake in Saudi Aramco, the state oil company. Saudi Aramco is the most valuable company in the world. It will likely be the biggest equity offering ever. It could triple, or even quadruple, Alibaba’s current record initial public offering (IPO) of $25 billion. The IPO’s success will depend on Saudi Arabia recruiting big cornerstone investors. But so far, Western investors haven’t shown a lot of enthusiasm.

For China, however, it could be the perfect opportunity to buy political influence in Saudi Arabia.

If China bought a large stake in the Aramco IPO, it would help cement its relationship with Saudi Arabia. It would also put more distance between the Saudis and the Americans. And critically, it would give the Chinese more leverage to compel the Saudis to accept yuan for oil. China is in the process of negotiating not just a 5% stake, but potentially a larger one. Bottom line…the Saudis haven’t made a clean break with the US yet. However, they are drifting toward China financially and Russia militarily.

The Saudis are clearly setting up the option to dump the petrodollar.

If the Saudis sell oil to China in yuan, it would kill the petrodollar overnight. However, short of that, things still look very dire for the petrodollar. The petrodollar system is facing serious erosion, thanks in large part to China’s Golden Alternative. That’s already baked into the cake. And with that, severe inflation in the US is a certainty.