Monday, June 2, 2014


Aνοικτή επιστολή μου προς τον Αρχιεπίσκοπο Αμερικής κ. Τρακατέλη.

Ο ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΣΜΟΣ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΠΟ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΑΠΑΔΕΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ.

Αγαπητέ αδελφέ εν τω Χριστώ Δημήτριε και ελέω Θεού Αρχιεπίσκοπε Αμερικής, υπέρτιμε και έξαρχε Ωκεανών, Ατλαντικού τε και Ειρηνικού, κ. Τρακατέλη, εν τω καιρώ τούτω ελαύνω, από το 1998, επί του Σταθακείου, γή Ελληνικής (Hellenic not Greek) Ομοσπονδίας και εμβαίνω εις τας Πανομογενειακάς Συναγωγάς αυτού, ίνα οι οφθαλμοί μου ατενίσαι Υμάς. Αλλά Ραββί Δημήτριον ουδείς εώρακεν πώποτε (Ιωαν.1:18). Ούτον γενέσθαι κάθ’ εκάστην Πανομογενειακήν (για την Παρέλασην της 25ης Μαρτίου στην 5η Λεωφόρο της NYC), ένθα ο ελάχιστος εγώ, Βασίλης βαπτισθείς εν τω Χριστώ και Καρβέλης αναγνωρισθείς εν τω Λαώ, αποπυνθάνομαι λέγων βοώντας, ως ούτως και ο υιός Τιμαίου Βαρτιμαίος της ευαγγελικής περικοπής του τυφλού της Ιεριχούς (Μαρκ.10:46), «Πότε ούν όψομαι εν τη Συναγωγή ταύτην τον Κύριον της ψυχής μου, το Φώς μου το αληθινόν, την Πνευματική μου πατρότητα, τον ραββουνί Δημήτριον;». Και ο πολύς όχλος ο ελθών εις την Συναγωγήν επετίμων εμέ ίνα σιγήσω (Λουκ.18:39). Εγώ δε πολλώ μάλλον κράζω: «Υιόν Αβραάμ και Ισαάκ Δημήτριον θέλω, ίνα ελέησόν με από την πνευματική μου τύφλωση του «Έν οίδα ότι ουδέν οίδα». Διότι Δέσποτα «Υμείς εσμέν το φως του κόσμου· ο ακολουθών Υμάς ου μή περιπατήσει εν τη σκοτία, αλλ΄έξει το φώς της ζωής (Ιωαν.8:12)».  Αφού «Εις κρίμα Υμείς εις τον κόσμον τούτον ήλθον, ίνα οι μη βλέποντες βλέπωσι και οι βλέποντες τυφλοί γένωνται (Iω.9:39)». Ουαί εμοί Κύριέ μου Δημήτριε! Μη εισερχόμενος δια της θύρας του Σταθακείου, ως ποιμήν της Ομογένειας στις Πανομογενειακές αυτής, τα ορθόδοξα πρόβατά της ούκ ακούωσι της φωνής Υμών (Ιωα.10:3) και εμέ τον ίδιον ούκ φωνήται κατ’ όνομά μου: Βασίλειε, τι σοί θέλεις ποιήσω (Λουκ.18:41);  Ίνα ομιλήσω ώδε: Χαρίστε μου το πνευματικό Σας φώς στην εξής απορία μου. Πώς είναι δυνατόν τα κοράκια (Σπυρίδωνος ρήση για τους κληρικούς) της Ορθόδοξης Εκκλησίας να παρελαύουν στην 5η Λεωφόρο της Νέας Υόρκης μαζί με τους Έλληνες. Τους οποίους πριν, στην Κυριακή της Ορθοδοξίας, καταριόντε και εκφράζουν την επιθυμία τους να πάθουν κακό με το να απαγγέλλουν, κατά την περιφορά των Εικόνων, τριπλάκις τη φράση «ανάθεμα στους Έλληνες» και μάλιστα επτά (07) φορές. Βέβαια, οι αναθεμασμοί αυτοί ψάλλονται μέσα στον Οίκον Αγάπης του Χριστού, από τα Άγια στόματα των Αποστόλων Αυτού, εδώ και 1227 χρόνια προς του Έλληνες, οι οποίοι όταν πήγαν για να ιδούν τον Ιησούν Χριστόν Βασιλέα των Ιουδαίων, ο Κύριος Υμών τους δέχθηκε εξυμνώντας τους με τα εξής λόγια: «Ελήλυθεν η ώρα ίνα δοξασθεί ο Υιός του Ανθρώπου. Ελλάς γαρ μόνη ανθρωπογονεί, φυτόν ουράνιον και Βλάστημα θείον ηκριβωμένον, λογισμόν αποτίκτουσα οικειούμενον επιστήμην (χειρόγραφον Ευσεβίου του Παμφίλου, επισκόπου Καισαρείας, 265 μ.Χ). Είναι γεγονός ότι στο επίσημο βιβλίο οδηγιών, προς τους ιερείς της Εκκλησίας Σας, μεταξύ άλλων υπάρχει και η προτροπή «κάθε ελληνικό να μισείται». Γιαυτό το Ορθόδοξο παπαδαριό Σας, κατά τον εορτασμό του  της νίκης των Εικονολατρών επί των Εικονομάχων, έχει γράψει στα παλιά του παπούτσια τις εντολές του Χριστού : «Ευλογείτε και μη καταράσθε», «Αγαπάτε τους εχθρούς υμών», «Ευλογείτε τους καταρωμένους υμάς» κλπ. Και δεν γιορτάζει την... ονομαστική εορτή της Εκκλησίας του. Την Ορθόδοξη! Αλλά εορτάζει με πάσα επισημότητα την Μισαλλοδοξία της αναστήλωσης των εικόνων! Δηλαδή, της Χριστιανοσύνης τον εμφύλιο πόλεμο που διήρκεσε σχεδόν 120 χρόνια στο εσωτερικό του Βυζαντίου (από το 726 έως το 843). Την εμφύλια διαμάχη κατά την οποίαν χύθηκαν ποτάμια χριστιανικού αίματος των αδελφών εν τω Χριστώ. Την παρατεταμένη βία μεταξή οργανομένων Χριστιανικών φατριών που τελικώς κατέληξε με τη νίκη των εικονολατρών και στη γιορτή αυτής, «την Κυριακή της Ορθοδοξίας», μακαρίζονται όσοι συνέβαλαν σε αυτή τη νίκη της Ορθόδοξης και όχι Χριστιανικής Πίστης. Ενώ οι αναθεματισμοί αφορούσαν τους εικονομάχους, μονοφυσίτες, μονοθελίτες, αρειανιστές και άλλους «αιρετικούς», τελικά κατέληξαν να αναφέρονται, στην Ονομαστική εορτή της Ορθοδοξίας, αποκλειστικά στους Έλληνες! Το τραγελαφικό της υπόθεσης, Δέσποτα, είναι ότι η νίκη των Εικονολατρών θεωρήθηκε, από Εσάς τους Έλληνες ρασοφόρους –τη συμφορά του ελληνικού Έθνους- και ως νίκη έναντι των Ελλήνων, που χριστιανικά κατηγορούνταν ως Ειδωλολάτρες. Ασχέτως που οι πραγματικοί Ειδωλολάτρες ήταν και είναι Εσείς, οι Άγιοι Πατέρες της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, που λατρεύετε άψυχες εικόνες, στις οποίες αποδίδετε μάλιστα θαυματουργικές ιδιότητες. Ο τσαρλατανισμός Σας σ’ όλο του το μεγαλείο, αφού στο 20ον κεφάλαιον του δευτέρου βιβλίου της Παλαιάς Διαθήκης του Χριστού αναφέρεται: «3- Ουκ έσονταί σοι θεοί έτεροι πλην εμού. 4- Ου ποιήσεις σεαυτώ είδωλον, ουδέ παντός ομοίωμα, όσα εν τω ουρανώ άνω και όσα εν τη γη κάτω και όσα εν τοις ύδασιν υποκάτω της γής. 5- Ου προσκυνήσεις αυτοίς, ουδέ μη λατρεύσεις αυτοίς. Εγώ γαρ ειμί Κύριος ο Θεός». Ο Λέων Γ΄, σέβοντας αυτόν τον Ιερόν Κανώνα της Χριστιανοσύνης, διέταξε το 726 έναν αξιωματικό του να απομακρύνει την εικόνα του Χριστού, που ήταν αναρτημένη στη Χαλκή πύλη των ανακτόρων, και να αναρτήσει στη θέση της τον «τρισόλβιο τύπο του σταυρού» καθώς και εγχάρακτο εξάστιχο επίγραμμα.  Το δε 754 έγινε η Εικονομαχική Σύνοδος όπου υποστηρίχτηκε εξ αρχής το αδύνατο της απεικονίσεως του Χριστού και με τη χρήση χωρίων από την Αγία Γραφή (όπως των ανωτέρω) και την Πατερική Γραμματεία κατέληξαν στην καταδίκη των ιερών εικόνων και της λατρείας τους με το ακόλουθο σκεπτικό: είναι ανάξιο για τα ιερά πρόσωπα να απεικονίζεται η μορφή τους σε ευτελή ύλη. Η μορφή του Χριστού δεν είναι δυνατό να απεικονισθεί, εφόσον οι δύο φύσεις του είναι αμέριστες και ασύγχυτες· επειδή υπάρχει κίνδυνος να θεωρηθεί η προσκύνηση των εικόνων αναβίωση της ειδωλολατρίας, γι’ αυτό πρέπει να αποκλεισθεί. Έτσι λοιπόν επιβλήθηκε η ολοσχερής καταστροφή των εικόνων, αναθεματίστηκαν οι οπαδοί της εικονόφιλης παράταξης, όπως ήταν ο πατριάρχης Γερμανός, ο Ιωάννης Δαμασκηνός και άλλοι, ενώ εξυμνούνταν ο αυτοκράτορας ως Ισαπόστολος. Αυτή, όμως, η ηθηκή χρηστιανική συμβίωση με τους θεσμοθετημένους κανόνες της Αγίας Γραφής καταπατείται από το 787 με την Πατριαρχική εκτροπή των πασίγνωστων αναθεματισμών (εβραϊκή λέξη που σημαίνει αφιέρωμα στον Σατανά = καταδίκη, κατάρα και εκδίκηση της Εκκλησίας κατά των διαφωνούντων)  του Συνοδικού (=Πρακτικών αποφάσεων) και συγκεκριμένα των αναφερθέντων στο «Τριώδιον». Που συντάχθηκαν κατά την Ζ’ Οικουμενική Σύνοδο η οποία έγινε στη Νίκαια της Βιθυνίας κατά την οποία προέδρευσε ο Κωνσταντίνος ο ΣΤ’ και η μάνα του Ειρήνη η Αθηναία (η οποία δολοφόνησε τον άνδρα της και τον γιό της), όπου παρευρέθηκαν επίσης και 367 Συνοδικοί Επίσκοποι. Έτσι την Κυριακή της Ορθοδοξίας, γνωστή και ως Κυριακή των Νηστειών, η Άγια Εκκλησία του Χριστού παραβαίνει, αφέντη μου Δημήτριε, του Κυρίου Ιησού τον συγκεκριμένο κανόνα της χριστιανικής συμπεριφοράς και καταδικάζει αυτούς που ισχυρίζονταν ότι βάσει της Βίβλου η προσκύνηση των ιερών Εικόνων είναι Ειδωλολατρία και οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί είναι Ειδωλολάτρες. Σε αυτή την Άγια Ημέρα της λιτάνευσης των Ιερών Εικόνων εντός και εκτός Ναού, Εσείς οι Ιερότατοι Πατέρες της Ορθοδοξίας, που δηλώνετε Εικονολάτρες, πανηγυρίζετε τον θρίαμβο της Ορθοδοξίας Σας, της μισαλλοδοξίας την νίκη, ασχέτως εάν η νίκη αυτή είναι κάθετα αντίθετη με την Αγία Γραφή που απογορεύει τις απεικονίσεις. Το μέγα παράδοξον αυτής της Άγιας εχθρότητας είναι ότι αντί τα αναθέματα, αυτά του Συνοδικού, να αφορούν τις Οικομενικές Συνόδους πριν της Ζ΄, δηλαδή την ΣΤ΄, Ε΄και Δ΄, και τους Πατριάρχες, Επισκόπους, Μοναχούς, Βασιλείς, και άλλους που θεωρούνται εχθροί της ορθής Πίστης της χριστιανικής Ορθοδοξίας. Γίνονται όμως, οχετός ύβρεων κατά των Ελλήνων που ψάλλονται στο Οίκο του Χριστου, όπου αναθεματίζονται και αποβάλλονται από αυτήν ως άρρωστα και σεσηπότα μέλη Της. Αλήθεια!!! Αιδεσιμολογιώτατε κ. Τρακατέλη, αναρωτηθήκατε ποτέ πόσο αυτή η τύφλωση από το μίσος επαληθεύει του Αποστόλου Παύλου τα λόγια: «Εγώ γαρ οίδα τούτο, ότι εισελεύσονται μετά την αφιξίν μου λύκοι βαρείς εις υμάς μη φειδόμενοι του ποιμνίου, και εξ υμών αυτών αναστήσονται άνδρες λαλούντες διεστραμμένα του αποσπάν τους μαθητάς οπίσω αυτών (Πραξ. 20, 29-30)». Αφού σε όλο το κεμενο του «Συνοδικου της Ορθοδοξας» φαίνεται καθαρά ότι καταδικάζεται του Ελληνικού Πολιτισμού η Φιλοσοφία τόσο όσο και ο τρόπος που χρησιμοποιεί αυτή για να μιλήσει και να παρουσιάσει τον θεό (Χριστόν), και τα συμπεράσματα στα οποία καταλήγει. Ο τρόπος ζωής μας είναι, Μακαριώτατε, αντανάκλαση του τρόπου σκέψεώς μας. Οπότε για την ελληνική πολιτισμική παρακμή μας δεν είμαστε άμοιροι των ευθυνών μας. Γιαυτό δεν παύουν οι κατάρες, που κηρύτει δημοσίως η Ορθοδοξία Σας, κατά του Ελληνικού Έθνους να είναι μισαλλόδοξες και κατά συνέπεια παράνομοι με τη σημερινή αντίληψη του δικαίου, καθώς επίσης και αντίθετοι με το «Αγαπήσωμεν αλλήλους, ίνα ομονοία ομολογήσωμεν». Την αιτία που οι σκοταδιστές ρασοφόροι της Ορθοδοξίας μισούν θανάσιμα την Ελλάδα και τον πολιτισμό της, την περιγράφει ο Φρειδερίκος Νίτσε στο βιβλίο του «Η Γέννηση της Τραγωδίας» ως εξής.  «Αποδεδειγμένα σε κάθε περίοδο της εξέλιξής του ο δυτικο-Ευρωπαϊκός πολιτισμός (της Ορθοδοξίας του) προσπάθησε να απελευθερώσει τον εαυτόν του από τους Έλληνες. Η προσπάθεια αυτή είναι διαποτισμένη με βαθύτατη δυσαρέσκεια, διότι οτιδήποτε και αν δημιουργούσαν, φαινομενικά πρωτότυπο και άξιο θαυμασμού, έχανε χρώμα και ζωή στη σύγκρισή του με το ελληνικό μοντέλο, συρρικνωνότανε, κατέληγε να μοιάζει με φθηνό αντίγραφο, με καρικατούρα. Έτσι ξανά και ξανά μια οργή ποτισμένη με μίσος ξεσπάει εναντίον των Ελλήνων, εναντίον αυτού του μικρού και αλαζονικού  Έθνους, που είχε το νεύρο να ονομάσει βαρβαρικά ότι δεν είχε δημιουργηθεί στο έδαφός του. Κανένας από τους επανεμφανιζόμενους εχθρούς του δεν είχε την τύχη να ανακαλύψει το κώνειο, με το οποίο θα μπορούσαμε μια για πάντα να απαλλαγούμε απ’ αυτούς. Όλα τα δηλητήρια του φθόνου, της ύβρεως, του μίσους έχουν αποδειχθεί ανεπαρκή να διαταράξουν την υπέροχη ομορφιά τους. Έτσι, οι άνθρωποι συνεχίζουν να νιώθουν ντροπή και φόβο απέναντι στους Έλληνες». Πριν τον Νίτσε όμως, ο Φρειδερίκος Σίλερ, ποιητής και συγγραφέας γεννημένος στη Βυτεμβέργη της Γερμανίας το 1759, έπιασε το ίδιο θέμα με το δικό του τρόπο. «Καταραμένε Έλληνα! Όπου και αν γυρίσω τη σκέψη μου, όπου και να στρέψω τη ψυχή μου, μπροστά μου σε βλέπω, σε βρίσκω. Τέχνη λαχταρώ, Ποίηση, Θέατρο, Αρχιτεκτονική, εσύ μπροστά πρώτος και αξεπέραστος. Επιστήμη αναζητώ, Μαθηματικά, Φιλοσοφία, Ιατρική, κορυφαίος και ανυπέρβλητος. Για Δημοκρατία διψώ, Ισονομία και Ισότητα εσύ μπροστά μου ασυναγώνιστος και ανεπισκίαστος. Καταραμένε Έλληνα, καταραμένη γνώση. Γιατί να σε αγγίξω; Για να αισθανθώ πόσο μικρός είμαι, ασήμαντος, μηδαμινός; Γιατί δε με αφήνει στη δυστυχία μου και στην ανεμελιά μου;». Ο καθένας μας μπορεί, Παναγιότατε Αρχιεπίσκοπε, να τους κρίνει και να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα. Πάντως η ύπαρξη της Ορθόδοξης Εκκλήσίας οφείλει να είναι ενωτική αλλά πρωτίστως να σέβεται τις Ενορίες των Ελλήνων στις οποίες λειτουργεί. Ώστε να πάψετε Εσεις τα Κοράκια  της Ελληνικής Ορθοδοξίας να κυνηγάτε φαντάσματα και να αρχίσετε να ασχολήσθε  με προβλήματα που αφορούν το σήμερα και όχι το 800 μ.Χ. Τα οποία έχουν την αισιόδοξη προοπτική για ένα καλύτερο αγαπητό μέλλον, που υπογραμμίσατε στο πασχαλινό Σας μήνυμα της 15/4/2014. Ώστε να γιορτάζουμε στην Ανάσταση του Χριστού την οριστική νίκη Του επί του κακού των αναθεματισμών της Ορθοδοξίας και του θανάτου εξ αυτού. Την δε επίθεση του κακού, που αναφέρετε ότι υπέστει ο Χριστός, δεν την είδαμε πουθενά γιατί από όσα γνωρίζουμε καλοπερνούσε χωρίς να δουλεύει. Επίσης τον χειρότερο θάνατο, σεβαστέ μου Παπούλη, δεν τον έζησε ο Χριστούλης Σας, αλλά ο κάθε Οδυσσέας Ανδρούτσος που μαχόταν για τα δίκαια του Ελληνισμού και ήταν ανασκολοπισμένος τέσσερις ημέρες. Καθώς επίσης και όλοι οι Ήρωες του ’21 που υπέστησαν τα δεινά του αφορισμού από τον εν Χριστώ αδελφό και Ελέω Θεού Αρχιεπισκόπον Κων/πόλεως Γρηγορίου Ε΄. Ο δε εμπιστευτικός-προσωπικός χαρακτήρας της τρίτης αφοριστικής εγκυκλίου, που έστειλε στους Μητροπολίτες Του, αποδεικνύει ότι ο Γρηγόριος ο Ε΄ δεν εξαναγκάσθηκε ποτέ από τους Τούρκους να αφορίσει την Επανάσταση. Πόσο ορθή λοιπόν, στέκει του Πλάτωνα η διδαχή «Ο χειρότερος ορισμός της αδικίας είναι, το να πιστεύει κάποιος ότι είναι δίκαιος ενώ δεν είναι». Γιαυτό έξαρχε Ωκεανών, Ατλαντικού τε και Ειρηνικού μην ξεχνάτε του Μενάδρου τον γνώμονα: «Σοφία γάρ εστί καί μαθείν ά μη νοείς».
Ο ελάχιστος εγώ και Ορθόδοξα αναθεματισμένος Έλληνας  Βασίλης Καρβέλης.

Thursday, May 1, 2014


Ο ΚΑΥΚΑΣΟΣ ΤΟΥ ΕΥΡΩ.   

     Σήμερα μαύρος Ουρανός, σήμερα μαύρη μέρα, σήμερα όλοι θλίβουνται και τα βουνά λυπούνται. Σήμερα μεγάλο και βαθύ πένθος βουλιάζει τον καλοκαιρινό ουρανό της Παρθένου Ευρωζώνης, με τον Χρηστό Της το «Ευρώ εν τάφω», για τα αργύρια του κουμπαρά «Ιούδα» των φοροδιαφυγάδων της λίστας Λαγκάρντ. Την σήμερον ήμέρα αι «γενεαί πάσαι» της ΕΕ αναζητούν το «γλυκύ τους έαρ», το «γλυκύτατό τους Ευρώ», «που έδυ το κάλλος του» μέσα στου Διεθνούς Νομησματικού Ταμείου (των ΗΠΑ) τη συγνεφιασμένη Κηριακή και έχει πάντα συννεφιά η καρδιά τους. Διότι μέρα σαν κι αυτή χάσανε με τον Χρηστό τους το «Ευρώ» και τη χαρά τους. Και όταν την βλέπουν να είναι συνέχεια βροχερή, στιγμή δεν ησυχάζουν και βαριαναστενάζουν. Πνιχτά ανασαίνουν, σήμερα, στην ανηφόρα του Γολγοθά της Γης Επαγγελείας του ΔΝΤ και τα σπλάχνα της ελληνικής Γής, όπως ο Θεός του γέλιου και της σάτιρας, ο Γιός της Νύχτας και του Ήλιου, ο Έλληνας του ύψους ή του βάθους, ο Μώμος. Που κανείς από τους ισχυρούς της υφηλίου δεν τον συμπαθεί καθώς τους θυμίζει πως το μεγαλείο δεν απέχει ούτε βήμα απ' το γελοίο. Γιαυτό τους πολίτες της ΕΕ τους θαμπώσανε με τη λάμψη της Εβρωζώνης και μέσα σε αυτή τη παραζάλη ο Μώμος Έλληνας, για να προετοιμάσει το θρίαμβο της αλήθειας «Ματαιότης ματαιοτήτων τα πάντα ματαιότης», έδιωξε την δραχμή των προγόνων του και άδραξε το καινούργιο Ευρώ της Εβροο(ω)ζώνης, ξέροντας οτι ο ίδιος δεν έχει απολύτως τίποτα άλλο να χάσει ως έκπτωτος (πεσμένος). Αυτός ο ασήμαντος Έλληνας Θεός, ο Μώμος, που τον έδιωξαν από τον Όλυμπο και εγκαταστάθηκε ανάμεσα στους θνητούς ανθρώπους, διότι έκανε κριτική ακόμη και στο Δία, διαδίδοντας την απάτη «Μνημόνιο της Τρόϊκας» έφερε τα τέκνα της Ψωροκώστινας μπροστά στον σκοτεινιασμένο ουρανό της ύφεσης. Όπου με βούρκωμα στα μάτια τους αναρωτιόνται: «Χρηστέ μας Ευρώ, γιατί φόρεσες αυτό το μακρύ πένθιμο φουστάνι κι αυτά τ' αγκάθια στο κεφάλι σου; Χάθηκαν τα λουλούδια; Ή τάχατε, αν φορούσες παπαρούνες πάνω στα αχτένιστα μαλλιά δε θα πετούσες ψηλά στον ουρανό; Μη χαμογελάς που έχουμε κ' εμείς δεμένο το κεφάλι. Είναι που γλιστρήσαμε μέσα στα βάτα κυνηγώντας πεταλούδες της δραχμής, που ήταν κάποτε η καλή μας ζωή μέσα στον απόηχο του τραγουδιού «μιάς δραχμής τα γιασεμιά». Άσχετα, που πριν χρόνια πετάξαμε και καρφώσαμε, για την χάρη σου, στα βράχια και κάτω από τον ανάλαμπο και κρύο ήλιου του Καυκάσου τον Προμηθέα μας «Δραχμή». Αντιλαλούν, λοιπόν, σαν σήμαντρα, οι κλαυθμοί τους, οι οδυρμοί τους και οι αναστεναγμοί τους, από τις λαβωματιές και τις μαχαιριές της «ελληνικής κρίσης χρέους» στον μαύρον ουρανόν της Ενωμένης (για τα μάτια) Ευρώπης. Και φθάνοντας σαν επιθανάτιος βρόγχος στον ορίζοντα του Καυκάσου, τα ακούει και αναρωτιέται η Δραχμή-Προμηθέας: Ὤ! Ὠώ! Τί μέγα βάρος σήμερα βουλιάζει τον ουρανό! Ανάλαμπος καὶ κρύος ο δίσκος τού ήλιου Εβρόο(ω). Σαν από ξερό πηλό, θαρρείς, όπου και να ‘ναι, θα πέσει επάνω στ’ αντικρινά τα βράχια καὶ θα γίνει θρούψαλα. Αλήθεια πόσο αποπνικτικά θα αναπνέει ο ελληνικός λαός, που κάποτε με ξεπετάξανε στον ανοιξιάτικον αέρα μ’ έναν χαρούμενο σπασμό! Ακούω από δίπλα μου ένα κλάμα σφαγερό. Ποιός νά είναι; Κατά σένα, όπου και νά ‘σαι, άγνωστε αδερφέ, δε μ’ αφήνουνε τα καρφιά μου να στραφώ. Λιγάκι να σαλέψω, με δαγκάνουν αγριεμένα σαν τα φίδια, που τα πατάει κανείς, την ώρα που κοιμούνται. Όμως επάνω από τις άβυσσες και δώθε απὸ τα μάκρη, σε νιώθουνε πολύ ζεστά, κατάσαρκα οἱ πληγές μου… Τον διακόπτουν όμως, οι αναμνήσεις του Γολγοθά των Οίκων Αξιολόγησης Moody’s, S&P και Fitch που κάνει το Ευρώ-Χρηστός. Τὶ γλυκά, πού γλαρώνανε τα μάτια μου γεμάτα αστραφτερό σκοτάδι! Κι όπως αδειάζανε στάλα τη στάλα οι φλέβες κ’ η καρδιά μου, ένιωθα την ψυχή μου όλο και πιότερο να λαφραίνει και να την παίρνουνε σαν φτερά οι ψηλότεροι ουρανοί! Ανάμεσα Θανάτου καὶ Ζωής, πέρ’ από τη Γή και πέρ’ απὸ τον Ήλιο, καρφιά, λοχίσματα, φτυσίματα, βλαστήμιες δεν φτάνανε την ψυχή μου, που έφευγε και δεν γυρνούσε. Όλα γινόνταν ήσκιος και πνοή γύρω απο τὸν ήσκιο μου και τη στερνή πνοή μου!... Ποιά τώρα με ξυπνάει φωνή κι απο ποιό λαρύγγι βραχνό και ραγισμένο; Πούθε βρίσκει τόση δύναμη να ξαναδένει την ψυχή μου με το σώμα και να με ξαναφέρνει πίσω στη φθορά και στον πόνο; Προμηθέας: Χρόνους ζω με το θάνατο αγκαλιά κι αυτή μας η αγάπη δεν έχει τελειωμό. Τόσο μοιάζουνε το σήμερα με το χτές και το χτές με το αύριο, όσο κι αυτή η φωνή αλαλαγμού, που τώρα με ξυπνάει, με το τότε «άρον, άρον αλυσόδεστον». Τι άραγες να τρέχει σήμερα με το γιό του Έρωτα και της Αφροδίτης, τον Σελλό – Ελλό - Έλληνα; Για να πάρει την απάντηση από τον Μώμο: Πεθαίνει ο Θεός τους! Προμηθέας: Πάλι εσύ; Πούθε μου ξεφύτρωσες; Μώμος: Αυτή είναι η δουλειά μου. Να ξεφυτρώνω ακάλεστος – κι ανεπιθύμητος! Προμηθέας: Πεθαίνει, λές, ο Θεός τους; Ο Δίας τάχα; Μώμος: Όχι. Ο ένας Θεός. Προμηθέας: Καλά ο ένας. Μα ποιός απ’ όλους; Μώμος: Ο Ένας και ο Αληθινός Θεός. Προμηθέας: Αληθινὸς και να πεθαίνει; Μώμος: Αφού είναι παντοδύναμος! Προμηθέας: Ο θάνατος, αδυναμία των ανθρώπων. Όχι δύναμη των Θεών. Μώμος: Μα δεν πεθαίνει ο ίδιος. Είναι πνεύμα. Πεθαίνει το σώμα του και μετά θα βγεί από τον τάφο του και θα ξαναπάει στους ουρανούς απ’ όπου ήρθε. Προμηθέας: Το πνεύμα του ή το σώμα του; Μώμος: Ρώτα τον ίδιονε. Προμηθέας: Πως τόν λένε; Μώμος: Ευρώ-Χρηστό! Προμηθέας: Πως τον είπες; Μώμος: Χρηστό! Προμηθέας: Χρηστό!.. Χρηστό!... Περίεργο. Εγώ τους ξέρω όλους τους Θεούς των Ελλήνων. Έναν ένανε, μεγάλους και μικρούς, ημίθεους και ηρώους με όλα τους τα σόγια, τις γυναίκες, τα παιδιά, τις ερωμένες και τα παρασπόρια. Τέτοιο όνομα δεν υπάρχει πουθενά! Μώμος: Μα δεν είναι Έλληνας! Προμηθέας: Μα δεν είναι Έλληνας; Μα τότε τι μπορεί να είναι! Μώμος: Εβρόος! Προμηθέας: Εβρόος; Και δε μου το έλεγες από την αρχή να μην πονοκεφαλάω; Ένας αλλόγλωσσος! Άρα ψεύτικος Θεός! Μώμος: Το ίδιο λέει κι αυτός για τους Έλληνες Θεούς: Οβολός, Τάλαντο, Γλαύκα, Μνά και για σένα τη Δραχμή! Πως είναι ψεύτικοι και βάρβαροι. Προμηθέας: Ο Δίας ναί! Οι υπόλοιποι όμως είμαστε αληθινοί! Μώμος: Τώρα, μας φώτησες. Προμηθέας: Χρηστό Εβρόο τον είπες; Καλά λές. Τώρα θυμάμαι. Μου μίλησε γι’ αυτόν, εδώ και λίγον καιρό, ὁ Μορφονιός Ερμής. Έρχεται μιά δυό φορές το χρόνο και με βλέπει. Τόν στέλνει ο Δίας των Βρυξελλών –Μάαστριχτ- να δοκιμάζει τα καρφιά μου, αν βαστούνε. Και μου διηγείται όλες τις βρωμιές, που γίνονται στον Όλυμπο της ΕΕ –Εβροοζώνη- κι όπου αλλού ανταμωθούνε θεές με θεούς ή θεός με άνθρωπο. Είναι κουτσομπόλης, μα με γούστο πολύ. Αί, σύ! Μ’ ακούς; Μώμος: Ακούω και παρακούω. Προμηθέας: Πως τον λένε τον δικό σου; Μώμος: Χρηστό. Αλλά το Χρη με ήτα και όχι γιώτα (ι)! Προμηθέας: Χρηστέ! Χρηστέ! Κλαίς; Ντροπή σου! Χρηστός: Είμαι καρφωμένος σαν και σένα. Βαθιά στο μέτωπο και στα μελίγγια μου είναι χωμένα τρομερά τ’ αγκάθια. Κι απὸ τα πόδια μου και τις απαλάμες – κι απο την τρυπημένη μου καρδιά βγαίνει νερό μονάχα. Και κάτωθέ μου αστράφτουνε, βροντολογάνε και με σουβλίζουνε λάμες αμέτρητες. Και γλώσσες αμέτρητες με βλαστημάνε και με φτύνουνε. Κι αργώ να πεθάνω. Προμηθέας: Δεν σου καρφώσανε, υποθέτω, και τη γλώσσα σου! Βλαστήμα τους και σύ και φτύνε τους. Έτσι θα τους δείξεις, πὼς είσαι άντρας και δεν τους φοβάσαι. Δεν μπορούνε να σου κάνουνε τίποτα παραπάνω. Χρηστός: Πάτερ συγχώρεσον τοις μισούσιν και αγαπώσιν ημάς. Είναι αθώοι! Δεν ξέρουν τι κάνουν και τι λένε. Προμηθέας: Ποιοί μωρέ, δεν ξέρουνε τι λένε και τι κάνουνε; Εμείς; Μώμος: Οι Εβρώοι. Αυτοί, που τον έχουνε σταυρώσει. Προμηθέας: Τι; Άνθρωποι σε σταυρώσανε; Τι Θεός είσαι μωρέ! Εμένα με καρφώσανε Θεοί. Πολλοί Θεοί μαζί. Πως το δέχτηκες μοναχά και να σ’ αγγίξουν αὐτὰ τὰ ζωντόβολα; Κατέβα γρήγορα απο κεί! Ντροπιάζεις το σόι μας! Χρηστός: Μπορώ εύκολα να κατέβω από το σταυρό μου. Μα δε θέλω. Ήρθα στον κόσμο επίτηδες για να πεθάνω… Προμηθέας: Για ποιόν λόγο να πεθάνεις; Χρηστός: Για να τόνε σώσω! Προμηθέας: Τους Εβρώους! Χαρά στο πράμα! Άμ τους ξέρω τους Εβρώους! Λωβιασμένοι και ψεύτες, πατριώτες και θρήσκοι, πουλάνε πατρίδα και θεό για λίγα Εβρώλια. Μώμος: Οι Έλληνες είναι καλύτεροι; Προμηθέας: Οι Έλληνες Θεοί, αυτοί είναι καλύτεροι! Πιο όμορφοι, πιο ξύπνοι, πιο μάγκες. Και φαγάδες και γυναικάδες, όσο δεν παίρνει. Μώμος: Της Εβροοζώνης ο Χρηστός-Ευρώ θα σώσει και τους Έλληνες θνητούς. Όχι μόνο τους Έλληνες Θεούς. Προμηθέας: Τότε σώθηκε! Μώμος: Βεβαίως και θα σωθεί, αφού Θα σώσει όλους τους ανθρώπους. Προμηθέας: Τους έσωσα κι εγώ μια φορά και πρόκοψα! Έκλεψα τον πλούτο από τον Όλυμπο τη φωτιά και τους τον έδωσα. Τους έδωσα έτσι τα αγαθά να αντιμετωπίσουν την Πενία. Τους πρόσφερα την «αόρατον χείρ» και ανέβηκαν ψηλά, ίσαμε τους θεούς. Κι αυτοί με προδώσανε. Και τι τους γύρεψα γι’ αντάλλαγμα; Να με βοηθήσουνε κι αυτοί ενάντια στον Ευρω-Δια για να του πάρω την εξουσία του Κόσμου. Και να με τιμάνε πιότερο απο τον Ευρω-Δια – γιατί, θαρρώ, το αξίζω! Αι, λοιπόν! Σαν τους ρώτηξε ο Ευρω-Διας αστράφτοντας απάνω ως κάτω απο το θυμό: «ποιός σας έδωσε τον ουράνιο πλούτο μου;». « Ο Προμηθέας! Ο Προμηθέας!» φώναξαν ούλοι μαζί, και χιλιάδες δάχτυλα βουτηγμένα στο φαρμάκι με δείχνανε στον Τύραννο. Να ‘τος! Αυτοί με χέρια και με δόντια βοηθήσανε το Κράτος και τη Βία να με πιάσουνε και να με αλυσοδέσουν. Κι όντας οι ανελέητοι μπράβοι του Ευρω-Δια με καρφώνανε εδώ ψηλά, ετούτα τα ζαγάρια ξελαρυγγιζόντανε απο κάτω: « Έτσι και χειρότερα… Άνομε!...». Έννοια τους. Δὲ θάρθω μιὰ μέρα στὰ πράματα; Μώμος: Δε φταίνε αυτοί. Προμηθέας: Ποιός φταίει δηλαδή; Ο Ευρω-Διας; Μώμος: Εσύ! Προμηθέας: Εγώ; Μώμος: Ναι! Εσύ ως «Δραχμή» ! Που νικήθηκες. Αν νικούσες τον Θεό της Εβροοζώνης, τότες όλοι θα ‘τανε μαζί σου. Και θεοί κι ανθρώποι. Και το Κράτος και η Βία θα σε παραστεκότανε μπράβοι δικοί σου. Και θα τον καρφώνανε κατά δική σου προσταγή στο ίδιο μέρος με τα ίδια καρφιά. Κι ως τώρα θα τον είχαν ούλοι ξεχάσει, όπως ξεχάσανε και σένα. Δεν το ξέρεις; Πάντα οι νικημένοι έχουνε το άδικο. Και τ’ άβουλο πλήθος πάει ταχτικά με τους νικητές. Ως τώρα η ιστορία του Κόσμου είναι ιστορία των Νικητών. Προμηθέας: Κι όμως εγώ, ως «Δραχμή», θέλησα να τους λευτερώσω... Μώμος: Αυτά να μην τα λὲς σε μένα! Για να τους υποτάξεις στην τυραννία τη δικιά σου. Τους γέλασες, πως θα πολεμούσανε για το δικό τους το συμφέρο: της δικαιοσύνης την δίκαια φτώχια, που πάει κοντά στην αγιότητα. Την σίγουρη ευτυχία σε αυτή τη Γή, που να είναι δυνατόν όλοι οι άνθρωποι να είναι ολοκληρωτικά ευτυχισμένοι και μακάριοι και όχι μόνο λίγοι. Αυτά τα ίδια που κάνανε και κάνουνε οι αφέντες και τυράννοι της Γής: Αγγλικό Δολλάριο των ΗΠΑ, η χρυσή Λίρα της Αγγλίας, το γαλλικό Φράγγο, το τούρκικο Γρόσι, το βενέτικο Φλωρί, ο βυζαντινός Σόλιδος, το ρωμαϊκό Δηνάριο, η αλεξανδρινή Δραχμή και η αθηναϊκή Γλαύκα (δραχμή). Προμηθέας: Γιὲ του Ήλιου και της Νύχτας. Παραείσαι, μου φαίνεται, σοφιστής. Πιότερο βαστάς από τη μαμά σου, παρά από τον μπαμπά σου. Πάντα μου χαλάς το κανονικό περπάτημα της σκέψης μου: τον αιώνιο ρυθμό του Κόσμου. Δεν ήτανε δύσκολο να είχες και συ μια τσίμα λογικό – αφού έχουν ακόμα και οι άνθρωποι! Για σταμάτα να μου την μπαίνεις με κόκκινο και πές μου από τι θα σώσει ο Χρηστός Εβρόος της Μέρκελ τους ανθρώπους; Μώμος: Από την αμαρτία της σπατάλης. Προμηθέας: Κι αυτό το λέει σωτηρία; Μα η αμαρτία είναι όλη η ευτυχία και η λευτεριά των Θεών. Μώμος: Και των κυρίων της Γής. Για τους απλούς έχει μόνο λιτότητα. Προμηθέας: Αν θυμάμαι τώρα κάτι και ζηλεύω – ύστερα από τόσα χρόνια κάρφωμα – είναι οι αμαρτίες που έχω κάνει. Και για να μπορέσω να ξανακάνω πάλι, μου χρειάζεται η εξουσία. Να γιατί δεν υποτάσομαι. Αν ήθελε της Μέρκελ ο Εβρόος Χρηστός να σώσει τους ανθρώπους, θάπρεπε να τους έδινε τη λευτεριά να κάνουν αμαρτίες. Μα λευτεριά θα πεί δύναμη. Και εμείς οι Έληνες Θεοί δεν θα αφήναμε σε κανένα να μας πάρει τη δυναμή μας. Μώμος: Όπως δεν αφήνουν και οι δυνατοί του Κόσμου σαν την Μέρκελ των Χρηματικών Οίκων! Για αυτό δεν πρόκειται να σωθούν οι ψυχές από την λιτότητα, όσο παραμένει όξω τους η αιτία του Κακού. Προμηθέας: Και ποιά είναι αυτή η αιτία του Κακού; Μώμος: Η Ανισότητα. Προμηθέας: Τώρα με σκότισες! Πάψε τις σαχλαμάρες και πές μου για να καταλάβω, πως, για να σωθούν οι λαοί της Εβρ(οο)ωζώνης από την αμαρτία της χλιδής, πρέπει ο Χρηστός τους Εβρόο(ω) να παιθάνει! Μώμος: Θα σωθούν, άμα τον πιστέψουνε γι’ αληθινό θεό. Και για να τον πιστέψουνε, θα κάνει το θαύμα ν’ αναστηθεί. Για να αναστηθεί, πρέπει, όμως, να πεθάνει πρώτα. Για αυτό συχωρνάει τους σταβρωτήδες του, Τρισιέ, Μέρκελ, Μπαρόζο και πάει λέγοντας το σινάφι τους. Αφού δεν ξέρουν ακόμα πως είναι Θεός. Προμηθέας: Αυτά είναι πράγματα πολύ ανατολίτικα και Δυτικά! Και ποιά η ανάγκη να σωθούνε οι ανθρώποι; Εμείς οι Έλληνες Θεοί δε δίνουμε ένα όβολο για δαύτους. Όχι να πεθάνουμε κιόλας! Και στο κάτω της γραφής, αν ήθελε να τον πιστέψουνε για Θεό, μπορούσε να τους έκανε κανένα μεγάλο κακό, για να τον φοβηθούνε. Να τους έκαιγε με τα αστροπελέκια της χρεοκοπίας κι αυτουνοὺς και τα χωριά τους. Να τους ζεμάτιζε με το βραστό νερό της λιτότητας. Να τους έστελνε πανούκλα, σεισμούς και καταποντισμούς… Μώμος: Αυτά ξεχνιούνται γρήγορα, όπως οι δύο Παγκόσμιοι Πόλεμοι. Προμηθέας: Μα είναι πασίγνωστο, πως, άμα τον πιστέψουν, αυτός θα σωθεί κι όχι εκείνοι! Μώμος: Μα δεν τους ζητάει, όπως εσείς οι Έλληνες Θεοί, σφαχτάρια και γυναίκες! Για τον εαυτό του δεν ζητάει τίποτα. Παραδίνει όμως τα κοπάδια των σκλάβων εργατών, ψυχικά δεμένα, στους κυρίους της Γής. Προμηθέας: Ξέχασα να ρωτήσω. Θα τον ιδούν οι Εβρώοι να ανασταίνεται; Μώμος: Κανένας. Μονάχα μετά την ανάστασή του θα παρουσιαστεί στους μαθητάδες του στις Βρυξέλλες. Σαν όραμα. Προμηθέας: Δηλαδή σε κείνους, που τόν πιστέψανε και πριν πεθάνει! Μα τότες ήτανε ολότελα περιττό να πεθάνει. Να παρουσιαστεί στους σταβρωτήδες του! Σε κείνους που δεν τόν πιστεύουνε. Μέρα μεσημέρι στην Αγορά! Κι ολόσωμος! Εδώ σε θέλω κάβουρα να περπατάς στα κάρβουνα. Εξόν αν φοβάται! Μώμος: Δεν είσαι με τα καλά σου! Άμα τόν βλέπανε, τότες ίσα ίσα δεν θα τόν πίστευε κανένας. Θα μαθευτεί όμως από στόμα σε στόμα, πως αναστήθηκε. Και τότες όλοι θα πιστέψουνε. Δεν ξέρεις καημένε τη λαϊκή ψυχή. Οι λαοί πιστεύουνε πιότερο τα αυτιά τους παρά τα μάτια τους. Πιότερο το μύθο παρά τα γεγονότα. Πιότερο τη φαντασιά τους παρά την κρίση τους. Μόνο εμείς οι Μωμόγεροι θα σας φανερώσουμε στους λαούς. Έτσι μονάχα θα πάψουνε να σας πιστεύουνε. Προμηθέας: Μώμο μη μου κάνεις, είπα, τον εξυπνάκια! Χρηστέεεε. Χρηστέεεε. Αυτά δεν είναι λογικά πράματα! Χρηστός: Τὸ λογικὸ δεν οφελεί σε τίποτα. Μήπως οι φιλόσοφοι ξέρουνε περισσότερα απο τα πουλιά του ουρανού και από τα σκουλήκια και τα λούλουδα της Γής; Μώμος: Γιαυτό όλες οι θρησκείες φαίνονται στους αμαθείς θεϊκές, στους πολιτικούς χρήσιμες και στους φιλοσόφους γελοίες. Χρηστός: Τι κρίμα που δεν καταλαβαίνεις πως όσο πιό πλουτίζει η σκέψη, τόσο ψωμολυσάει η καρδιά. Και ο άνθρωπος χάνεται από την βασιλεία των ουρανών, που είναι η βασιλεία της καρδιάς. Γιαυτό εγώ ο βασιλιάς των Ουρανών και Θησαυρός των Αγαθών θυσιάστηκα για τους ανθρώπους, δίδοντας με τη χούφτα τα λεφτά για να χορτάσω τις καρδιές των. Έτσι θα μάθουνε και οι βασιλιάδες της Γής να θυσιάζονται για τους σκλάβους τους και να τους αγαπάνε. Ώστε να μην υπάρχει ψευτιά και αδικία. Προμηθέας: Το μυαλό σου και μιά λύρα. Έτσι αί; Να ξοδιάζουνε το πνέμα τους, να χαραμίζουνε τη δύναμή τους οι άξιοι για τους τιποτένιους! Για να τους μοιάσουνε! Αυτό δεν ξανακούστηκε ποτέ! Είμαι παλιότερος από σένα. Μάθε λοιπόν από μένα. Είναι κανείς δυνατός, γιατί αγαπάει μονάχα τον εαυτό του και μπορεί να θυσιάζει τους αλλουνούς για την πάρτη του. Ο δυνατός έχει χρέος να πληθαίνει τη δύναμή του κι όχι να τήνε λιγοστεύει. Και η περισσότερη δύναμη δεν χαρίζεται. Παίρνεται. Παίρνεται με τη βία από τους άλλους δυνατούς. Αυτό δεν είναι νόμος, που τόνε φκιάσαμε εμείς οι Θεοί του Ολύμπου. Υπάρχει πριν από μας. Είναι Ανάγκη. Μώμος: Σεις οι δυνατοί – πρώτα της Γής και ύστερα του Ουρανού – δεν μπορείτε να υπάρχετε χωρίς τους αδύνατους. Την δύναμή σας την κλέβετε από δαύτους. Και ύστερα πολεμάτε συναμεταξύ σας ποιός θα μπορέσει να την κάνει ολάκερη δικιά του. Προμηθέας: Μώμε, σταμάτα να ανακατεύεσαι! Χρηστέεεε. Χρηστέεε. Μπας και σου πέρασε η ιδέα – επειδή με βλέπεις καρφωμένον εδώ – πως τάχατε θυσιάστηκα κι εγώ για τους ανθρώπους; Δεν θυσιάστηκα για κανένανε. Την έπαθα – για λογαριασμό μου. Δεν πρέπει να στοχάζεται κανείς με τα μάτια. Πρέπει να πηγαίνει πέρα από τα φαινόμενα. Μώμος: Μα και δεν πρέπει να στοχάζεται κανείς με τα αυτιά του και δίχως μάτια. Πρέπει να πηγαίνει πέρα από τα λεγόμενα. Προμηθέα, μην ακούς λοιπόν, τι λέει. Ένια σου! Ο Εβρόος Χρηστός δεν ήρθε να καταλύσει την Δύναμη. Ήρθε να την στεριώσει πιό πολύ. Είσαι λιγάκι πρωτόγονος και χοντροκομμένος. Τα λες όξω από τα δόντια σου. Ο νέος Θεός, ο Ευρω-Χρηστός, και όποιος θα μιλάει για λογαριασμό του, είναι πιό επιτήδειος, πιό διπλωμάτης. Ξέρει τη δουλειά του καλύτερα. Η μέθοδο η δική σου (των Ελλήνων δηλαδή) είναι η μέθοδο του «έτσι θέλω εγώ ο αφέντης!». Η μέθοδο η δική του, είναι η μέθοδο του «έτσι θέλει ο θεός, έτσι θέλουνε κι οι σκλάβοι του». Είναι η χριστιανική μέθοδο του πολιτισμένου. Χάρη σε αυτήν θα μπεί ρυθμὸς και τάξη στο μυαλό και στη ψυχή των αδικημένων. Θα ζητάνε μοναχοί τους να αδικούνται – για το καλό τους βέβαια. Μα θα με ρωτήξεις: «που είναι τελοσπάντων αυτή η θυσία των δυνατών;». Μα λίγο το έχεις να κοπιάζουνε, να κυβερνάνε και να αδικούνε το βρωμολαό για καλό του; Προμηθέας: Δεν πολυκαταλαβαίνω. Για κάντα μου πιό λιανά. Μώμος: Ήρθε λέει, ο Εβρω-Χρηστός, να σώσει όλους τους ανθρώπους … μετά θάνατον βέβαια. Αλλά θα σώσει μοναχά τους αφέντες εδώ στη Ζωή. Αυτουνούς που κατέχουν όλα τα αγαθά και όλη τη δύναμη. Τους σωσμένους δηλαδή. Μα εκείνους, ποὺ έχουν ανάγκη να σωθούνε και εκεινούς, που τα στερούνται όλα, τους απαγορεύει να επιθυμούνε τα αγαθά των αλλονών και να αντιστέκονται στη δύναμή τους. Αυτοί θα πλουτίσουνε και θα λευτερωθούνε, αφού πεθάνουνε πρώτα. Εις αιώνα τον άπαντα. Διδάσκει, καθώς βλέπεις, την αγιότητα της Σκλαβιάς και της Πείνας. Δηλαδὴ το δίκιο της Δύναμης και της Βίας απ την ανάποδη. Οι θεωρίες σας διαφέρουνε μονάχα στη διατύπωση. Κατά βάθως είναι οι ίδιες κι απαράλλαχτες. Προμηθέας: Κατάλαβα… Μώμος: Αν δεν ήμουν εγώ να σου εξηγώ, δεν θα καταλάβαινες και σπουδαία πράματα. Κι ας καμαρώνεις πως είσαι τάχατες ο Θεός της Λογικής. Έχει δίκιο να σου λέει ο Ευρω-Χρηστός, πως το λογικό δε φελά σε τίποτα. Προμηθέας: Σπουδαία πράματα μου ξηγάς! Σπουδαία πράματα καταλαβαίνω! Ας λείπανε! Χρηστός: «Μακάριοι οι πεινώντες και διψώντες… Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι… ότι αυτών έστιν η βασιλεία των ουρανών». Μώμος: Σιγά! Μη σε ακούσουν οι χορτάτοι και οι έξυπνοι και ζηλέψουνε τους πεινασμένους και κουτούς! Χρηστός: «Η πίστη σου σέσωκέ σε!» Όποιος πιστεύει στον αληθινό Θεό σώζεται. Και ο πλούσιος και ο έξυπνος. Μώμος: Περισσότερο από όλους θα σε πιστέψουν οι πλούσιοι. Γιατί είναι έξυπνοι. Υπάρχει αληθινότερος Θεός από κείνον, που τους επιτρέπει να είναι πλούσιοι, δηλαδή να κλέβουνε τους φτωχούς; Προμηθέας: Χρηστέεεε. Δε σε βλέπω. Χρηστός: Εγώ όμως σε βλέπω. Προμηθέας: Θα είσαι νέος πολύ. Έτσι δείχνουν οι κουβέντες σου. Μώμος: Εικουσιένα χρονών. Γεννήθηκε μαζί με την υπογραφή της Συνθήκης του Μάαστριχτ το 1992. Προμηθέας: Καλὰ το νόμιζα! Παιδί! Και οι στοχασμοί του παιδιάστικοι. Και για ποιάν αφορμή σε σταβρώσαν, ρε Χρηστέ; Χρηστός: Εδίδαξα... Προμηθέας: Καμμιάν επανάσταση βέβαια! Μάταια πράματα. Όλοι στην ηλικία σου έχουν αυτή τη λόξα. Με τα χρόνια τους περνάει – όπως και εμένα! Χρηστός: Απαγόρεψα κάθε επανάσταση. Δίδαξα την υποταγή στο Νόμο της Συνθήκης του Μάαστριχτ. Προμηθέας: Μα τότε πως σε θανάτωσε ο Νόμος; Εσὺ δεν πήγες κόντρα. Τόν θεοποίησες καθώς βλέπω. Χρηστός: Με θανάτωσε γιατί είμουν κουβαρδάς στον δανισμό αργυρίων στον λαοτσίκο των PIGS της Εβροο(ω)ζώνης , οι οποίοι μη δουλεύοντας πολύ δεν τήρησαν την Συνθήκη του Μάαστριχτ. Προμηθέας: Περίεργο! Μώμος: Έταζε και ξανέταζε πως θα έδινε τάχα στους φτωχούς του Νότου της Ευρωζώνης τη «βασιλεία των ουρανών» του Ευρω-Βορρά. Μα τούτοι οι κακομοίρηδες ακούγανε μοναχά το «βασιλεία» δεν ακούγανε το «ουρανῶν!». Και πήρανε τα μυαλά τους αέρα. Γιατί νομίζανε, πως θα έδιωχνε το Γερμανικό Ράιχ της Βορειογερ-μανικής Ομοσπονδίας, στην οποίαν κυριαρχούσε η Πρωσία ως μεγαλύτερη δύναμη από το 1871. Και θα συνέχιζε να δίνει σε αυτούς τη βασιλεία της οικονομικής ενίσχυσης του σχεδίου Μάρσαλ, που ήταν αποκύημα του Αγγλικού Δικαίου των ΗΠΑ. Μα οι ντόπιοι πλούσιοι Φαρισαίοι και μεγαλοπαπάδες του Εβροο(ω)-Βορρά φοβηθήκανε πως, άμα χάνανε την προστασία της Siemens, θα τους παίρναν οι κουρελήδες του Νότου τα πλούτια τους και τα εισοδήματά τους. Γι’ αυτό κάνανε συμβούλιο και τον κατηγορήσανε από τη μιά μεριά στη γερμανική εξουσία της Μέρκελ για οχτρό τού Νόμου της Συνθήκης Μάαστριχτ, και από την άλλη στὸν λαὸ της Εβροο(ω)ζώνης για οχτρό του Θεού. Τότες ο λαός των κουρελήδων, που είναι θρήσκος (όλα κι όλα!) αγρίεψε, ξεσηκώθηκε, και ζήτησε, υπό την κειδεμονία του αμερικανόπαιδου GAPαπανδρέου, τον θάνατόν του δια Δημοψηφίσματος. Και έτσι ο Εβροο(ω)-Χρηστός παραδώθηκε στη Τρόϊκα του Μνημονίου και στον λαό του και αυτοί τόν σταβρώσανε μετά χαράς. Χρηστός: Αυτό ήθελα. Έπρεπε να με σκοτώσουνε για να συχωρεθούνε… Προμηθέας: Πάλι τα ίδια; Μώμος: Οι Φαρισαίοι και οι παπάδες όλου του κόσμου ύστερα από τρία χρόνια, που θα αναστηθείς μετά τις εκλογές των Γερμανών, τον Σεπτέμβρη του 2013, θα σε κάνουνε Θεό. Όστις ελθέ και σκήνωσειν εν τας ψυχάς ημών ως Κυρίαρχο Νόμισμα, κρεμίζοντας φυσικά την Κυριαρχία του αμερικανικού Θεού «Dollar». Και οι ίδιοι τότε θα σου χτίζουνε μεγαλοπρεπές Εκκλησιές και θα σε προσκυνάνε ντυμένοι στο μάλαμα. Και θα καίνε ζωντανόν όποιον αρνιέται εσένα τον Θεό της Ψυχής και Σωτήρα της Κοιλιάς των. Για αυτουνούς απόθανες. Αντίς να φέρεις τη βασιλεία των Ουρανών, θεμέλιωσες τη βασιλεία του Πλούτου. Θα έπρεπε να αφάνιζες τους Φαρισαίους και τους μεγαλοπαπάδες, αν ήθελες να σώσεις τα μιλλιούνια των σκλάβων εργατών. Μα τότε δε θα γινόσουνα Θεός! Χρηστός: Κάθε εγκόσμια εξουσία είναι προσωρινή. Τις άφησα όλες να υπάρχουνε, γιατί χρειάζονται. Αλλιώς οι ανθρώποι θα γινόντανε χειρότεροι και η δυστυχία τους μεγαλύτερη. Η μεγάλη και ακατάλυτη εξουσία στον κάτω κόσμο είναι ο Θάνατος. Αυτόνε τον κατάργησα. Προμηθέας: Πως; Έκανες τους ανθρώπους αθάνατους; Μώμος: Μετά θάνατον! Σου το ξανάπα μα δεν πρόσεξες. Μετά θάνατον θα τους αναστήσει όλους στον Ουρανό. Χρηστός: Εκεί ο καθένας θα κριθεί κατά τα έργα του. Αυτή είναι η Αλήθεια μου. Προμηθέας: Φαίνεται, πως από τότες, που καρφώθηκα πολύ ψηλά, εγώ ο πνευματικός Λύχνος του Κόσμου, το σκοτάδι πήχτωσε μέσα στο μυαλό και των Θεών και των ανθρώπων! Χρηστέεε κι άμα τράνεψες τι δουλειά έκανες; Χρηστός: Δεν έκανα καμιά δουλειά. Προμηθέας: Παιδί του λαού και να μὴ δουλεύεις; Τότε ποιός θα δουλεύει; Τέτοιο παράδειγμα έδωσες στούς φτωχούς; Ο φτωχός, που είναι ακαμάτης, καταντάει στην κρεμάλα. Καλὰ λοιπόν είσαι εκεί, που βρίσκεσαι! Χρήστος: Δεν είχα ανάγκη από τίποτα. Μοναχά σκεφτόμουνα: πρωί, μεσημέρι, βράδυ – κι όοολη τὴ νύχτα… Προμηθέας: Όποιος δουλεύει δεν σκέφτεται. Γι’ αυτό είναι χαρούμενος. Μώμος: Καλά τα λές! Όταν δουλεύει ο άλλος για μας, εμείς καθόμαστε και είμαστε χαρούμενοι. Ενώ ο σκλάβος εργάτης με την κούραση της δουλειάς και με το μεροκάματο που του κλέβουνε, δεν έχει καιρό και δύναμη να σκεφτεί. Δεν γνωρίζει την αθλιότητα της ψυχής όταν είσαι πεινασμένος και την ευδαιμονία της κοιλιάς όταν είσαι χορτασμένος. Όπως γνωρίζουν οι αφέντες της Οικομένης. Δηλαδή οι δικοί σας άρχοντες. Μα θα έρθει και αυτωνών η ώρα να σταυρωθούνε. Όταν τους βάλει ο λαός με το ζόρι να δουλεύουνε. Προμηθέας: Τὶ λὲς μωρέ! Γίνονται αὐτὰ τὰ πράματα; Κρίμα ποὺ σὲ είχα για έξυπνο! Ούτε όλοι μπορεί να είναι αφέντες - τότε ποιός θα δουλεύει; - ούτε όλοι φτωχοί – τότε δε χρειάζεται η δουλειά, γιατί η δουλειά πλουταίνει. Έτσι είναι κανονισμένο από την αρχή του κόσμου: οι φτωχοί που δουλεύουνε, δε θα μπορούσανε να σταθούνε ούτε μια στιγμή χωρίς τους αφέντες, που τους δίνουνε δουλειά. Μώμος: Για αυτό εμείς, οι Μωμο-Έλληνες, θα ξαναφκιάσουμε τον κόσμο άλλη μια φορά… από την αρχή. Χρηστός: «Τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ» Μώμος: Γελιέσαι! Όσο το σώμα θα ανήκει στον Καίσαρα, θαν του ανήκει μαζί και ο νούς και η ψυχή. Αυτά δεν χωρίζονται. Τα χρέη στο Θεό και τα χρέη στον Καίσαρα είναι το ίδιο πράμα. Δεν θέλουμε Καίσαρες! Σαν και εσένα ρε Χρηστέ, που έδινες στους πεινασμένους τα Εβρόο(ω)πουλα με την χούφτα για να κάνουν τους πέντε άρτους σε πέντε χιλιάδες ψωμιά, τόξερες όμως, ότι θα τους τά παίρναν όλα οι δυνατοί της λίστας Λαγκάρντ. Και αφού δεν τους ξεπάστρεψες αυτουνούς τους Φοροφυγάδες, ας έδινες σε κάθε σκλάβο του, αντίς την αθανασία, ένα στυλέτο τουλάχιστον. Χρηστός: Ένα στιλέτο; Τι να το κάνανε; Μώμος: Για να δίνανε το γρηγορότερο στους Δυνατούς σου τη «Βασιλεία των Ουρανών». Χρηστός: Ω Πατέρα μου, πόσο τον λυπάμαι! Είναι καταδικασμένος για πάντα ο καημένος. Προμηθέας: Βρέ Μώμο, γιατί με γέλασες πως είναι ο μόνος Θεός; Να! Που έχει και Πατέρα! Μώμος: Δεν σε γέλασα. Ο ίδιος είναι Πατέρας του εαυτού του. Ο ίδιος γέννησε τον εαυτό του. Προμηθέας: Θα έχεις φαίνεται πυρετό! Σε έπιασε το παραμιλητό του θανάτου! Ο κόσμος γεννήθηκε από το Χάος. Και εγώ έπλασα τους ανθρώπους με λάσπη. Κι τους έδωσα και ψυχή από λάσπη. Η λάσπη αυτή μένει πάντα ογρή και βρώμικη μέσα τους. Χρηστός: Ο Πατέρας μου έπλασε τους ανθρώπους με λάσπη. Και τους εδωσε για ψυχὴ την πνοή του την ίδια! Άρα ψυχήν αθάνατη. Προμηθέας: Ούτε ο ήσκιος της λάσπης δεν μένει μετά το θάνατο. Τίποτα. Όταν υπόσχεσαι μεταθανάτια ζωή στούς απλοϊκούς, τους λές ψέματα! Μώμος: Και οι δυό σας δεν λέτε την αλήθεια. Ο κόσμος δεν έχει αρχή. Δεν τον έκανε ούτε Θεός και ούτε άνθρωπος. Είναι και θα είναι πάντα φωτιά αειφόρος, που ανάβει με μέτρο και σβήνει με μέτρο. Άρα γίνεται πάντα μοναχός του. Όσο για τον άνθρωπο, τον έπλασε… η μαϊμού! Και εσάς οι ανθρώποι. Σας πλάσαν οι αφέντες της Γής «κατά εικόνα και ομοίωσή τους». Δουλειά σας είναι να διατηρείτε την Ανισότητα και να προστατεύετε την Αδικία. Και μετά θάνατον; Αέρας φρέσκος! Όξω από το συμφέρον των Κροίσων (με κορώνα και δίχως κορώνα) και όξω από την φαντασία των φοβισμένων και των ανίδεων, δεν υπάρχετε πουθενά. Διότι είτε δεν υπάρχει Αδικία στον κόσμο. Είτε δεν υπάρχει Θεός σε αυτόν τον άδικο κόσμο. Προμηθέας: Γιέ της Νύχτας! Σου απαγορεύω να παίζεις μαζί μου! Απαιτώ να με σέβεσαι! Μώμος: Χά! Χά! Χά!... Προμηθέας. Τι γελάς, ρε ξετσίπωτε; Χρηστός: Ποιός γελάει έτσι; Μώμος: Εγώ ο Μώμος! Ένας από τους πολλούς Μωμο-Έλληνες! Και δεν γελάω που θυμώνετε, αλλά που θυμώνετε δίχως να υπάρχετε! Και σας κουβεντιάζω, ενώ ξέρω, πως δεν υπάρχετε! Αφού όμως όλοι οι άνθρωποι σας πιστεύουνε και σας βλέπουνε, μπορώ και εγώ να μη σας βλέπω και να μη σας κουβεντιάζω; Τι Μώμος θα ήμουνα! Εξόν αυτό, δεν θα σας ρίξω εγω μοναχός μου. Θα σας ρίξουνε οι σκλάβοι σας, σαν ξυπνήσουνε μια μέρα. Προμηθέας: Για να γίνουνε αυτοί θεοί! Μώμος: Όχι! Αλλά για να γίνουν ανθρώποι. Τι να την κάνουνε τη θεοσύνη σας! Τι να την κάνουνε την εξουσία της Πρόληψης και του Μύθου; Και ούτε κάν θα κοπιάσουνε, για να σας ρίξουνε. Θα πέσετε μοναχοί σας, χωρίς να μεταχειριστούν ενάντιά σας ούτε σαγίτες ούτε σφεντόνες ούτε αστροπελέκια. Αυτά θα τα μεταχειριστούν ενάντια στους αφέντες της Γής! Άμα ρίξουν αυτουνούς, θα πέσετε και σείς ο επουράνιος ήσκιος τους. Προμηθέας: Αν είχα τόση δύναμη στα χέρια, όσο μίσος έχω μέσα στα σπλάχνα μου, θα μπορούσα με ένα τράνταγμά μου να ξεριζώσω τον Καύκασο από τα θεμέλιά του και να τον πετάξω πάνω από την Ασία και την Ασπροθάλασσα, κατάκορφα στον Όλυμπο της ΕΕ την Εβροο(ω)ζώνη. Θα έλυωνα το κακομοιριασμένον Εβρώ-Θεο την ώρα, που τσακώνονται, μαλλιοτραβιόνται και γρατσουνίζονται σαν ένα τσούρμο μαϊμούδες για ένα καρύδι. Θα έλυωνα και τους ανθρώπους! Μώμος: Άσε τους ανθρώπους. Τον Καύκασο τον κουβαλάνε στη ράχη τους περισσότερους αιώνες απο όσο σε κουβαλάει εσένα η ράχη του Καύκασου! Προμηθέας: Αχ ρε μάνα μου Γής! Να μπορούσα και εγώ να κοιμηθώ μιά στιγμή στην απεραντοσύνη της ύλης σου! Μου φαίνεται, πως έχω καρφωθεί και ριζώσει επάνω στο Χρόνο. Φέγω και ξανάρχομαι ακατάπαυστα μαζί του, χωρίς να κουνιέμαι από τη θέση μου. Μώμος: Αυτό δεν γίνεται. Η μάνα Γής θέλει να φύγετε όλοι εσείς από πάνω της. Διότι γεννά, καρπίζει και λουλουδίζει για όλα τα παιδιά της. Μα την χαίρονται λίγοι. Εσείς οι Θεοί, που την κατέχετε. Μακάρι να μπορέσει να ανοίξει τα σπλάχνα της και να σας καταπιεί όλους σας, για να γλιτώσουν αυτή και τα παιδιά της από τη φάρα σας. Εως τότε όμως η ζωή θα τραβάει την ανηφόρα με θεϊκές τιμές και ανθρώπους με ταμπούρλα. Αφού είναι ένα το χελιδόνι και η άνοιξη ακριβή / και να γυρίσει ο ήλιος της θέλει δουλειά πολλή. Θέλει νεκροί χιλιάδες να είναι στους δικούς της τροχούς. Θέλει και οι ζωτανοί να δίνουν το αίμα στους Θεούς. Ώστε να μας βρίσκει το πρωί, / όπως πάντα, / στην παρέα την αυτή, / που ήτανε και οι αφεντάδες μας μαζί. Όλοι έτσι θα ζήσουμε, αυτοί με τα πολλά και εμείς με τα λίγα. Πάντα εμείς δεν θα έχουμε το χαρτί και αυτοί θα έχουνε τον ρήγα. Αν και μεγαλοπιάστηκαν, δεν θα χαθούν από την πιάτσια. Εκεί στα στέκια τα παλιά / θα σνομπάρουν εμάς την εργατιά, τα παιδιά, τα φτωχαδάκια τα καλά και δεν θα μας δίνουν σημασία καμιά. Στη δουλιειά και στον αγώνα, / άλλος στο λιμάνι κι άλλος στο γιαπί / κόντρα πάμε στο χειμώνα, / να καρπίσει η ημέρα το ψωμί. Έτσι εμείς οι μικροί θα ζούμε πάντα ως φουκαράδες και μπατίρηδες στη ζωή και όσα βγάζουμε εάν δεν τα γλεντήσουμε σε τούτον τον ψεύτικο ντουνιά, όταν πεθάνουμε θα μας τα φάνε οι Ταγοί του Έθνους και οι Δεσποτάδες των Θεών. Σε τούτον τον παλιόκοσμο και την παλιοκοινωνία / ούτε στιγμή δεν έζησα με δίχως αγωνία. Με αχ περνούν οι μέρες, με βαχ περνούν τα βράδια / και οι μαχαιριές τους αν κλείσουνε θα μείνουν τα σημάδια. Βρε ζωή φαρμάκια στάζεις, / σε βαρέθηκα. Κι αν χρυσά παλάτια τάζεις, / είναι ψεύτικα.
Ο κουβαλών στη ράχη τον Καύκασο με τον Προμηθέα στη ράχη του Καυκάσου. Mώμος Καρβας

Friday, April 4, 2014


«ΗΜΕΡΑ ΓΥΜΝΙΑΣ» Η 8η ΜΑΡΤΙΟΥ ΩΣ «ΗΜΕΡΑ ΓΥΝΑΙΚΑΣ».
                                                                                            www.spoudasmata.blogspot.com
Ποτέ δεν κατάλαβα τον συμβολισμό που κρύβεται πίσω από την «Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας». Περισσότερο σαν υποκρισία και σαν στάχτη στα μάτια φαντάζει στην αντίληψή μου παρά ως φόρος τιμής προς τις γυναίκες που πάλεψαν για τα δικαιώματα του «θηλυκού γένους» της ανθρωπότητας. Διότι η συντριπτική πλειοψηφία των λαών της Ανθρωπιάς, εδώ και αιώνες, δεν αναγνωρίζει ούτε το «βασικό δικαίωμα της επιβίωσης» στη γυναίκα. Αφού ποτέ τους δεν διδάχτηκαν τη συμβολή της Γυναίκας στη δομή του παγκόσμιου και φωτοβόλου πολιτισμού πάνω στον οποίο βασίστηκε ο γυναικείος αυτοσεβασμός και η γυναικεία απελευθέρωση στον πλανήτη μας Γή. Η δε πνευματική των μόρφωση είναι το «Τη γυναίκα πρέπει να τη δέρνεις τρεις φορές την ημέρα, κι αν δε ξέρει ο άντρας της γιατί τη δέρνει αυτή πάντως ξέρει γιατί τις τρώει». Τραγικό αλλά πέρα για πέρα αληθινό. Μπορεί να ακούγεται σαν ένα κακόγουστο αστείο, αλλά οι παραπάνω κουβέντες εκλαμβάνονται ως σοβαρά χαστούκια, τα οποία η γυναίκα δέχεται αδιαμαρτύρητα και αστράφτουν εν ριπή οφθαλμού με μοναδική δικαιολογία ότι ο «αφέντης του σπιτιού» κάπου έπρεπε να ξεσπαθώσει τις έννοιες του και να εκτονώσει τα νεύρα του. Ούτε επίσης η 8η  ημέρα του Μάρτη μπορεί να θεωρηθεί ως μνήμη των αγώνων της Γυναίκας για την απελευθέρωσή της από δούλα μιας καταπιεστικής ανδροκρατούμενης κοινωνίας, που την θέλει ως «δεύτερο φύλο», σε μιά νέα κοινωνία χωρίς καταπίεση. Την στιγμή που και σήμερα ακόμη οι γυναίκες όρθιες σερβίρουν τους άντρες περιμένοντας να τελειώσουν για να έρθει η σειρά τους να φάνε και που φυσικά δεν έρχεται παρά μονάχα όταν εκείνοι αποφασίζουν να σηκωθούν, μια και ο βασικός γυναικείος ρόλος δεν είναι άλλος από αυτόν του άψυχου αντικειμένου που πάνω του πατέρας, σύζυγος και ενίοτε γιός, κυρίαρχα αρσενικά γύρω της, έχουν δικαίωμα ζωής και θανάτου χρησιμοποιώντας το κατά βούληση. Πως είναι δυνατόν να μην τρίζουν –κάθε 8η Μάρτη- τα κόκκαλα της διεθνής αγωνιστικής φυσιογνωμίας του εργατικού και γυναικείου κινήματος (Γερμανίδας) Κλάρας Άισνερ, μητέρας δυό εξώγαμων παιδιών με τον σύντροφό της Τσέτκιν. Η οποία, ως γραμματέας της διεθνούς γραμματείας γυναικών της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, πρότεινε το 1910, κατά τη διάρκεια του δευτέρου παγκόσμιου Συνεδρίου Σοσιαλιστριών στην Κοπεγχάγη, να καθιερωθεί η 8η του Μάρτη «ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ». Για να εκφράσουμε «είπε» την αλληλεγγύη και την αγάπη για Ειρήνη που μας ενώνει και να διαδηλώσουμε τη συνεχή διεκδίκηση των δικαιωμάτων μας». Όταν αυτή η Ημέρα της Γυναίκας, από μέρα εκτίμησης των ταξικών και φυλετικών αγώνων των γυναικών, μετατράπηκε σε μια άοσμη, άνευρη και απόλυτα αποδεκτή από το κατεστημένο γιορτή και μιά θαυμάσια ευκαιρία για τις γυναίκες των κομμάτων, των συνδικάτων και των Μ.Μ.Ε. να προβάλλονται μιλώντας στη θέση εκείνων, που δεν μπορούν να έχουν λόγο, που ζουν στο παρασκήνιο, που βιώνουν καθημερινά την εκμετάλλευση, ταξική και φυλετική, που η ζωή τους έχει παραλύσει μέσα στη φτώχεια και τη δυστυχία. Οι ευκατάστατες γυναίκες και πλήρως αποδεκτές από το κατεστημένο κυρίες, μιλούν στις 8 Μαρτίου για λογαριασμό των φτωχών και των εξοστρακισμένων γυναικών και στο όνομά τους, χωρίς αναφορά στις πραγματικές συνθήκες της ζωής τους, χωρίς πόνο, χωρίς κόπο, χωρίς σύγκρουση με τις κάθε λογής εξουσίες, χωρίς αναφορά στο φεμινιστικό κίνημα, που το περιφρονούν και το φοβούνται όπως ο διάλαος το θυμιάμα. Αυτό το φαινόμενο της απαξιωτικής άποψης για το φεμινισμό από τις γυναίκες του κοινωνικοπολιτικού καθεστώς το γευτήκαμε και στην φετινή «Ημερα της Γυναίκας». Καμία αποδοκιμασία δεν εκφράσανε, στις 8 του Μάρτη, για τις χυδαίες επιθέσεις που δέχεται η Ζωή Κωνσταντοπούλου στην ανδροκρατούμενη προανακριτική της πατριαρχικής κοινωνίας στη Βουλή για τη Λίστα Λαγκάρντ. Όπου ο κ. Βενιζέλος χαρακτήρισε την Ζωή Κωνσταντοπούλου «θηλυκό Ιαβέρη» και την συκοφάντησε με βαριές εκφράσεις σαν την «Είστε χυδαία πολιτικά και κοινοβουλευτικά». Αφού είναι φανερό ότι η εξέλιξη του μαζικού φεμινιστικού κινήματος ενοχοποιεί το ανδροκρατούμενο καπιταλιστικό σύστημα  και το καθιστά υπεύθυνο για την αντιπαλότητα των φύλων, την υποταγή της γυναίκας και τον αποκλεισμό της ιδιότητας του πολίτου από την ανθρώπινη θηλυκότητα. Γιαυτό οι άνδρες του φαλλοκρατικού σοβενισμού της πατριαρχίας φτιάχνουν τον ηθικό κώδικα της Κοινωνίας και έχουν την αξίωση από τις γυναίκες να τον τηρήσουν. Δηλαδή να αντιμετωπίζονται ως κατηγορία και όχι ως άτομα, ως προσωπικότητες συναισθηματικά υποταγμένες από τα ανδροκατασκευασμένα κοινωνικά πρότυπα, από τα οποία δεν μπορούν να απαλλαγούν την κτητική διάθεση που το σύστημα έχει απέναντί τους. Αυτή η μητρική οικογενειακή αγωγή, που περιορίζει και υποτιμά από τα παιδικά  ήδη χρόνια το κορίτσι, μεταφέροντάς του όλες τις κοινωνικές προκαταλήψεις, προετοιμάζει τη γυναίκα μόνο για το ρόλο που έχει να διαδραματίσει σύμφωνα με τα στερεότυπα και δεν της επιτρέπει να κρίνει, να  αμφισβητεί και όπου χρειάζεται να ανατρέπει το ρόλο αυτό. Έτσι οι γυναίκες στην υψηλή τάξη της Κοινωνίας των Πολιτών με γνώμωνα την «αγία τριάδα του φόβου»: μήπως είμαι κακή μητέρα, σύζυγος, και κόρη απαρνιούνται τον Φεμινισμό, που είναι η ριζοσπαστική αντίληψη ότι οι γυναίκες είναι και αυτές άνθρωποι. Θεωρόντας δε έτσι ως αχρείαστον πια την ύπαρξή αυτού και των μαζικών κινημάτων του, δεν ξεσκεπάζουν του κόσμου την κουλτούρα της σιωπής ότι: το γυναικείο φύλο εξακολουθεί να καταπιέζεται με πολλούς τρόπους, φανερούς και κρυφούς. Δεν επιδιώκουν να παλέψουν για την ανατροπή της σύγχρονης αντίληψης ότι δεν υπάρχει πια κανένας λόγος διεκδίκησης απολυτρώσεως από την εντολή του άνδρα καταπιεστή, που στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι η κοινωνική κατασκευή της κατωτερότητας των γυναικών. Η οποία εμποδίζει την πρόσβαση των γυναικών σε κέντρα άσκησης και ελέγχου εξουσίας και περιορίζει τη γυναικεία εργασία σε ρόλο συμπληρωματικό και εφεδρικό. Όπως εύστοχα διατυπώνει η Δαράκη (1995) η οικονομική ανεξαρτησία έβγαλε τη γυναίκα από την παρανοϊκή πραγματικότητα του Μεσαίωνα, αλλά την έριξε στην παγίδα της στενής εκμετάλλευσης από τον καπιταλισμό. Άρα αυτή η εμπειρία μας αποδικνείει ότι η είσοδος των γυναικών στη δημόσια σφαίρα δε σημαίνει την αυτόματη απεμπλοκή τους από τον ιστορικά καταγραμμένο σε αυτές ιδιωτικό χώρο, τον «γυναικείο» της σημερινής κοινωνικοποίησης. Ουδεμία λοιπόν, κεντρική και καθοριστική κατεύθυνση απαλαγής από τον ανδροκεντρισμό και ειδικότερα από τις διπολικότητες που γεννούν διχοτομίες του τύπου ανώτερο και κατώτερο άτομο. Ας έχουν όμως, κατά νού τους ότι με το να μη επιδιώκουν τους κοινωνικούς αγώνες του Φεμινισμού, για απελευθέρωσή τους από τα ανδροκρατούμενα πρότυπα της πατριαρχικής κοινωνίας, συναινούν με την ίδιά τους την καταπίεση, αφαιρώντας έτσι από τον εαυτό τους το δικαίωμα να διεκδικήσουν ίσες ευκαιρίες και πιο δίκαιο τρόπο ζωής. Γιαυτό μόνο σε 17 από τις 195 χώρες στον κόσμο κυβερνούν γυναίκες και κατέχουν μόλις το 20% των κοινοβουλευτικών εδρών παγκοσμίως. Ενώ το ποσοστό είναι ακόμη πιο αποκαρδιωτικό στον χώρο των επιχειρήσεων: μόλις ένα 4% από τους διευθύνοντες συμβούλους της λίστας του περιοδικού «Fortune» με τις 500 μεγαλύτερες αμερικανικές εταιρείες είναι γυναίκες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα της απαρχαιωμένης αντίληψης της Κοινωνίας στο ζήτημα ισότητας γυναίκας στην Εξουσία είναι το γεγονός ότι στις συνεντεύξεις για θέσεις εργασίας πάντοτε ακούγεται η ερώτηση αν ο υποψήφιος έχει οικογένεια και αν σκοπεύει να κάνει παιδιά, όταν είναι γυναίκα, ενώ σπάνια υπάρχουν οι ίδιες ερωτήσεις σε συνεντεύξεις ανδρών. Μα πως είναι δυνατόν να μη παραμένη αυτή η νοοτροποία, όταν κάθε 8η Μάρτη, ημέρα της Γυναίκας τα δελτία ειδήσεων έχουν ρεπορτάζ όχι για την επιλογή της γιορτής σαν μέρα σύμβολο αγώνων, δράσης και προβολής των αιτημάτων των εργαζόμενων γυναικών, ούτε για την θηριωδία του άνδρα, που είναι το μόνο αρσενικό ζώο που δέρνει το θηλυκό του, αλλά για το πως θα διασκεδάσουν το ίδιο βράδυ οι γυναικοπαρέες άνευ ανδρών. Και το πλάνο συνεχίζει με την εικόνα να αλλάζει και να ζουμάρει στην ποδιά που φοράει ο σύζυγος ενώ πλένει τα πιάτα χαμογελώντας ειρωνικά για να δείξει την τόση του καταδεκτικότητα στο να μοιράζει ισότιμα τις δουλιές του σπιτιού. Κάπως έτσι τελείωνε το όλο «νταβαντούρι» της Ημέρας, με αποτέλεσμα οι γυναίκες να μην έχουν ιδέα τι γιορτάζουν στις 8 Μαρτίου και έτσι νομίζουν ότι γιορτάζουν αυτό που έχουν εκεί που το έχουν, δίχως όμως να ξέρουν γιατί το έχουν, μπερδεύοντας τοιούτως το θυλικό με το πρόστυχο. Αναρωτιέμαι αν οι πρωτοπόρες γυναίκες του 1857 εγκρίνουν την σημερινή ελαφρότητα της Hμέρας της Γυναίκας, αυτές που πάλεψαν, χτυπήθηκαν και δολοφονήθηκαν για τα δικαιώματα των γυναικών και που οι σημερινές γυναίκες λεκιάζουν με την ματαιοδοξία τους. Έτσι η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας (International Women's Day) από ελάχιστος φόρος τιμής προς το αίμα των εργατριών στην υφαντουργία της Νέας Υόρκης, που η Αστυνομία εσκώτωσε  γιατί ετόλμησαν και κατεβήκαν στις 8 Μαρτίου 1857 στους δρόμους ζητώντας μείωση του ωραρίου από 16 σε 10 ώρες και ίσες αμοιβές και ανθρώπινες συνθήκες εργασίας με τους άντρες, οι οποίοι είχαν κατακτήσει το 10ωρο πριν από 17 χρόνια. Καντάντησε λοιπόν η 8 Μαρτίου «Ημέρα Κοινωνικής Γύμνιας», όπου αποκαλύπτεται το γυμνό γεγονός της ενδο-οικογενειακής βίας με θύματα γυναίκες, που την συντηρεί γυμνωμένη η παλιά καταψυγμένη κουλτούρα της «Κοινωνίας του θεάματος». Δίχνοντας φυσικά μία κατανόηση στο «φουκαρά» εκείνον άνδρα που γυρίζει σπίτι και σπάει στο ξύλο τη γυναίκα του, που με την σειρά της δέχεται το ξύλο επειδή της έμαθαν να φοβάται, χωρίς να ξέρει ότι ο μόνος φόβος που καταγράφει η κυτταρική μνήμη είναι ο φόβος του θανάτου κι ότι όλοι οι άλλοι φόβοι είναι επίκτητοι. Πίσω όμως, από αυτή την απόκτηση φόβου κρύβεται η παγίδα της σιωπής. Αμίλητη η ξυλοδαρμένη σύζυγος περιμένει να εκδηλώσει την οργή της για την κακοποίηση που υπέστη στο δικό της ανυπεράσπιστο, που είναι τα παιδιά της. Αυτά ως κακοποιημένα πλέον θα πάνε να κλαφτούν στον πατέρα τους.  Τότε το πρώτο πράγμα που θα κάνει η «κακοποιημένη» γυναίκα, για να μη τις ξαναφάει, θα είναι να «καταγγείλει» τα παιδιά της στον άντρα της για όσα «της» κάνουν. Ο δε Κύριος αυτών και καλός πατερούλης γνωρίζοντας την παροιμία «το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο» θα τους σπάσει τα μούτρα για την αιώνια παραδεισιακή μακαριότητα του πειθαρχικού φόβου του. Αφού «φόβος Κυρίου ως παράδεισος ευλογίας εστίν (σοφία Σιράχ 40, 27).  Έτσι η βιασμένη μητέρα θα έχει πάρει επίσημα το ρόλο και του θύτη και θα είναι με τον κακοποιήσαντα αυτήν, Πατέρα, «πάτσι και πόστα».  Βεβαίως το κακοποιημένο παιδί δεν θα καταγγείλει τον θύτη του, όπως δεν τον κατάγγειλε ούτε η μητέρα του, διότι θα φοβηθεί τα αντίποινα μιάς νέας κακοποίησης. Θα περιμένει στη γωνία το δικό του θύμα, το δικό του αδύναμο, να το εκδικηθεί ασκώντας και ο ίδιος βία ώστε να αισθανθεί ένα με τους δικούς του κακοσυντροφευμένους γονείς του. Αυτό είναι το πιό ουσιώδες της ενδοοικογενειακής βίας, το φώλιασμα της βάναυσης κακοποίησης στη σκοτεινή φύση του ανθρώπου. Χαμένος πιά ο άνθρωπος μέσα στους σκοτεινούς αυτούς δρόμους της σιωπής δεν είναι δυνατόν να βρεί την έξοδο διαφυγής από την ασφυκτική συνθήκη του γυμνού βίου του. Και έτσι δεν υπάρχει καμία εγγύηση ότι η σφυρηλάτηση του κοινού δεσμού της οικογενείας θα γίνει προς την προοδευτική κατεύθυνση μιάς Κοινότητας με συνεκτικό ιστό την ιδιότητα του «μη-ανήκειν» στο εξουσιάζων ή στο εξουσιαζόμενος. Βεβαίως, ο άνθρωπος είναι και οφείλει να είναι κάτι, αυτό το «κάτι», όμως, είναι απλώς το γυμνό συμβάν της ίδιας του ύπαρξης ως πιθανότητα ή δυνατότητα στην ανθρώπινή του δραστηριότητα στην αταξική Κοινωνία, όπου το άτομο μετατρέπεται σε μία «κοινή και απόλυτα έκθετη μοναδικότητα» χωρίς ταυτότητα γυναικείου και αρρενωπού. Αυτό, όμως, που οδηγεί την ανθρωπότητα σε μία κοινή μοίρα (της εξουσίας), δεν είναι ούτε η οικονομική αναγκαιότητα ούτε η τεχνολογική ανάπτυξη, αλλά είναι, αντιθέτως, η αποξένωση από το γλωσσικό περιεχόμενο της κάθε επικοινωνίας του μη επικοινωνήσιμου. Καθώς πρόκειται για την προβολή μιας συμφιλίωσης με την κυρίαρχη τάξη πραγμάτων, στην οποία διακηρύσσεται χαρμόσυνα η απουσία της πραγματικότητας ότι κάποιος μιλά για ενδοοικογενιακή βία. Για μία κατάσταση που βασανίζει χιλιάδες οικογένειες, όπου πίσω από τις κλειστές πόρτες σπιτιών κρύβονται προσωπικές ιστορίες βίας, η οποία δεν περιλαμβάνει μόνο τη σωματική κακοποίηση αλλά τις άμεσες και έμμεσες απειλές, τη συναισθηματική και ψυχολογική βία, τη σεξουαλική κακοποίηση, την κοινωνική απομόνωση, τον οικονομικό έλεγχο και γενικότερα όλες εκείνες τις συμπεριφορές που ωθούν ένα άτομο στον διαρκή φόβο. Δυστυχώς τους βιασμούς αυτούς συνήθως διστάζει να τους καταγγείλει το εκβιασμένο πρόσωπον, γιατί αυτό μπορεί να αποβεί σε βάρος του. Στην Ελλάδα διαπράττονται 4.500 βιασμοί τον χρόνο από τους οποίους καταγγέλλονται οι 270 και τελικά καταδικάζονται οι 20. Απόγειο έξαρσης της ανδρικής βίας είναι το φαινόμενο, που τείνει να παγιωθεί σε έθιμο, όπου στις πολεμικές επιχειρήσεις οι νικητές βιάζουν τις γυναίκες των ηττημένων. Είναι προφανές ότι ο τραγικός αυτός ανδρικός θρίαμβος της βίας συνδέεται άρρηκτα με την ανοχή στην άσκηση βίας, αφού κάθε θύμα με την σιωπή του προστατεύει τον θύτη, ενώ με την δημοσιοποίηση των μεμπτών πράξεών του τον αποδυναμώνει. Έτσι η ανδρική κακομεταχείρηση της γυναίκας παραμένει βαθειά ριζωμένη και γιαυτό θα είναι και η τελευταία που θα εκλείψει. Αφού η κοινή γνώμη θα δικαιώνει τον άνδρα ο οποίος, κάτω από το τυφλό πάθος του έρωτά του, δολοφονεί την άπιστη φίλη ή σύζυγο, παραβλέποντας ότι αυτό που ο δολοφόνος θεωρεί πάθος του έρωτα είναι στο βάθος το δικαίωμα ζωής και θανάτου πάνω στη γυναίκα, γιατί τη θεωρεί κτήμα του. Η δε γυναίκα θα είναι εκείνη που θα ανατρέφει το αγόρι στο πρότυπο του ανδρισμού και ο  προσανατολισμός αυτός θα οδηγεί τη σχεδία της επερχόμενης Κοινότητας στην αναβίωση της ταξικής διαίρεσης. Όπου οι προνομιούχοι θα κατέχουν θέσεις κυριαρχίας, ενώ οι άλλοι θα υποβιβάζονται σε θέσεις υποτέλειας με αποτέλεσμα να επικρατεί ο φασισμός και ο πόλεμος. Εκτός εάν τελικά εσείς οι γυναίκες καταλάβετε ότι η «Ημέρα της Γυναίκας» δεν δημιουργήθηκε για να σας προσφέρουν οι άντρες λουλούδια και γλυκά, ως αντίδωρο για την συναίνεσή σας στο σβήσιμο του τσιγάρου τους στό γυμνό σώμα σας, για την σεξουαλική τους παρενόχληση (πιάσιμο κώλου σας) στους χώρους της εργασίας, για την εκμετάλλευση και την υποταγή του σώματός σας στις πιο μύχιες σκέψεις τους και για την ηδονή που τους δώσανε οι φωνητικές σας χορδές καθώς έψαχναν να μετρήσουν κάθε σπιθαμή της στοματικής σας κοιλότητας. Aλλα θα πρέπει εσείς οι γυναίκες να μην ξεχνάτε πως η 8η Μάρτη επιλέχτηκε όχι ως γιορτή, αλλά σαν «Ημέρα Σύμβολο» αγώνων, δράσης και προβολής των αιτημάτων των εργαζόμενων Γυναικών. Γιαυτό στην πραγματικότητα «η Ημέρα της Γυναίκας» είναι εκδήλωση τιμής και μνήμης στις ηρωίδες του φεμινιστικού κινήματος, που όλος ο φόρτος της οργάνωσής του, της επιτυχίας του και της αποτυχίας του, έπεσε σε μεμονωμένες απλές και συνηθισμένες γυναίκες τις οποίες ποτέ δε θα γνωρίσουμε. Αυτές ήταν οι γυναίκες που αντιλήφθηκαν την αναγκαιότητα της αλληλοβοήθειας, της συνεργασίας και της ενότητας, συλλογικά, ώστε να μην μπορέσει κανείς να τις καταστρέψει μεμονωμένα. Γυναίκες που με τις διάσημες πικετοφορίες και το σύνθημα «Θέλουμε ψωμί και τριαντάφυλλα» κατά τη διάρκεια των απεργιών στην κλωστοϋφαντουργία «Lawrence», διακήρυξαν τις απαιτήσεις τους, όχι απλά για έναν αξιοπρεπή μισθό, άλλα για μια αξιοπρεπή και ανθρώπινη ζωή, εμπνέοντας έτσι το τραγούδι του James Oppenheim «Bread And Roses». Αλήθεια, αναρωτιεμαι, τι είναι αυτό που ενώνει τις εργάτριες που ξεσηκώθηκαν το Μάρτη τού 1857 στη Νέα Υόρκη, με τις γυναίκες τού σήμερα; Τι είναι αυτό που συνδέει τις 20.000 γυναίκες απεργούς από τις βιοτεχνίες ιματισμού της Νέας Υόρκης τού 1909, με τις γυναίκες που δουλεύουν σήμερα σε καθεστώς δουλείας, μέρα και νύχτα, στα εργοστάσια των πολυεθνικών, που μεταφέρονται σε χώρες του «τρίτου κόσμου» αναζητώντας φτηνό και αναλώσιμο εργατικό δυναμικό; Τι συνδέει τις 146 εργάτριες - μετανάστριες οι περισσότερες - που το 1911 κάηκαν ζωντανές πάνω από τις ραπτομηχανές τους, κλειδωμένες στο κτήριο της εταιρείας ιματισμού «Triangle Waist», όταν ξέσπασε φωτιά στο κτήριο, με τις γυναίκες που δουλεύουν σήμερα σε άθλιες συνθήκες στις μακιλαδόρες του Μεξικού και τα πτώματά τους ανακαλύπτονται κάθε τόσο στην έρημο; Που ενώνει το σκληρότερα εκμεταλλευόμενο κομμάτι του προλεταριάτου της Νέας Υόρκης τού 1900, με τις μετανάστριες του σήμερα και με εκείνες τις «αόρατες» γυναίκες θύματα της καταναγκαστικής πορνείας; Αλήθεια, πώς τολμάτε και γιορτάζετε εσείς οι γυναίκες, την 8η Μαρτίου; Διαμηνύοντας σε όλους ότι είναι η Διεθνής Ημέρα των Δικαιωμάτων των Γυναικών, όταν ακόμα και σήμερα υπάρχουν κορίτσια που υποβάλλονται σε ακρωτηριασμό γεννητικών οργάνων, γυναίκες που γεννιούνται σε καθεστώς ομηρίας και εκπορνεύονται πριν ακόμα ενηλικιωθούν, κοπέλες που πωλούνται σαν αντικείμενα (χρήσιμα ωστόσο για «όλες» τις δουλειές), για να μην αναφερθώ στη θέση που έχει στην Εκκλησία του «Η γυνή να φοβήται τον άνδρα». Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας λοιπόν η 8η του Μάρτη. Ποιας γυναίκας όμως; Αυτής που κακοποιείται, δολοφονείται, αδικείται, υποτιμάται, αγνοείται; Ή της άλλης που θα βγει έξω να γιορτάσει τη «μέρα» της δείχνοντας το πόσο όμορφη είναι η το πόσο «θηλυκιά», την στιγμή που η UNISEF μας λέει ότι το 2013 συνέβησαν χιλιάδες περιστατικά επιθέσεων ξυλοδαρμού, επιθέσεων με οξύ, πυρπολήσεις για μια τιμή κομμένη και ραμμένη στα μέτρα ανδροκρατούμενων κοινωνιών με αρωγούς πολιτικούς, παπάδες, οικονομικούς παράγοντες όχι μόνο στην υποανάπτυκτη Ανατολή αλλά και στις αναπτυσσόμενες χώρες της Ευρώπης. Αυτό διαβεβαιώνεται και στη Ρόδο το 2002 κατά τα εγκαίνια της έκθεσης ζωγραφικής γυναικών καλλιτεχνών, από τον ισλαμικό κόσμο, με την απάντηση της πριγκίπισσας της Ιορδανίας, Ουίσνταν Αλί, στη δημοσιογραφική ερώτηση «Στο πλαίσιο του Συνεδρίου κάνατε μια ομιλία που προκάλεσε αίσθηση». Με το «Είπα ότι το 19ο αιώνα, οι αποικιοκρατικές δυνάμεις της Αγγλίας και της Γαλλίας για να εξαπλώσουν τις αποικίες τους στη Μ. Ανατολή και τις Ινδίες, μεταξύ άλλων χρησιμοποίησαν και τις γυναίκες. Η θέση των γυναικών τη περίοδο αυτή ήταν ακόμα πιό δυσμενής από τη θέση της γυναίκας σε μία μουσουλμανική χώρα σήμερα. Την εποχή της Θάτσερ ούτε στην Αγγλία οι γυναίκες είχαν τη θέση που τους αξίζει. Και σήμερα στις ΗΠΑ η γυναίκα λογίζεται ως  σεξουαλικό αντικείμενο. Ακόμα και στα παιδιά προσπαθούν να περάσουν αυτό το πρότυπο. Η καραμέλα λοιπόν της καταποίησης των γυναικών στο μουσουλμανικό κόσμο δεν είναι παρά επικοινωνιακό τρίκ κατά του ισλάμ. Γι’ αυτό πιστεύω ότι πρέπει να γνωρίσουμε στον υπόλοιπο κόσμο τον πολιτισμόν μας και προπαντός να πείσουμε ότι από εμάς δεν κινδυνεύουν ούτε οι πολίτες μας, αλλά και σε καμία περείπτωση ο δυτικός πολιτισμός». Μα το Δία, αυτή η πικρή αλήθεια συνομολογεί αυτό που γράφει τις 7/5/2005 στο «Ημερολόγιο» της Hellas News η Χαρούλα Σπήλιου. Οτι «Δεν είναι αλλόκοτο είδος η γυναίκα στην Τουρκία. Είναι ίδια με όλες τις γυναίκες του κόσμου. Με τις ίδιες απαιτήσεις τα ίδια δικαιώματα ( κακοποίησης, διευκρινίζω εγώ)». Δυστυχώς, εκατομμύρια γυναίκες υφίστανται, όπου Γης, καθημερινά εξευτελιστική μεταχείρηση ή και θανατοφόρο βία από αγαπητούς άνδρες που θεωρούν  πως έχουν το δικαίωμα να τις «νοθετούν» με τον φοβερά ταπεινωτικό κι ανηλεή τρόπο τους,. Γιαυτό όλες οι ημέρες πάνω στη Γη για τις γυναίκες είναι απαράλλαχτες μέσα στην ασκήμιά των. Τίποτα δεν αλλάζει τη φυσιογνωμία της μιανής από την άλλη, ούτε και τη σημασία της. Περνάνε με ατέλειωτο ξυλοδαρμό. Ανυπόφορα ίδιες. Ακριβώς αδειανές από ανθρωπισμό. Σαν ένα κομπολόι από άσπρες και μαύρες χάνδρες, η μιά ψυχική βία, η άλλη σωματική βία. Αυτό δεν συμβαίνει μόνον στα 17.000.000 γυναικών του μουσουλμανικού κόσμου της Τουρκίας, που γράφει η Σπήλιου  πως «υφίσταντε εντός της οκογενείας των τη περισσότερη βία, σωματική και ψυχολογική». Αλλά, όπως ανάφερε το 2003 η ευροβουλευτής Άννα Καραμάνου, μόνον στην Ε.Ε. μία (01) στις πέντε (05) γυναίκες έχει εμπειρία βίαιης συμπεριφοράς από τον σύντροφό της. Και σύμφωνα με στοιχεία του ΟΗΕ αυτή η συστηματική βια, η οποία γίνεται τρόπος ζωής για πολλές συζυγικές Αφροδίτες, προκαλεί περισσότερους θανάτους γυναικών απ’ όσους ο καρκίνος. Η βία κατά της ανθρώπινης θηλυκότητας είναι παγκόσμια μάστειγα και συναντάται σε όλες τις χώρες, σε όλες τις ηπείρους και σε όλες τις κοινωνικές, θρησκευτικές, και πολιτιστικές ομόδες της ανθρώπινης κοινωνίας μας. Οι δε θύτες δεν είναι κάποια περιθωριακά άτομα. Είναι καθ’ όλα ευυπόληπτοι κύριοι της δικής μας χριστιανικής και της διπλανής μουσουλμανικής πόρτας . Το δε προφίλ του δράστη δεν είναι πάντα όπως το φανταζόμαστε και το συνδέουμε με άτομα που είναι ελάχιστα καλλιεργημένα και προέρχονται από χαμηλά κοινωνικά στρώματα. Αυτό είναι λάθος μεγάλο! Το δράμα της Μαρί Τρεντινιάν, που στις 6/8/2003 ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου από τον αγαπητό της σύντροφο, τον γάλλο διάσημο καλλιτέχνη Μπερτράν Καντά, αποτελεί απόδειξη. Όπως επίσης και το σπάσιμο μούρης της Ράνια Αλ-Μπάζ στις 4/4/2004, απο τον Σαουδικό Άραβα τραγουδιστή συζυγό της, Μοχάμεντ Αλ-Φαλάτα. Που την έδειρε μέχρις αναισθησίας, χτυπώντας το κεφάλι της στο πάτωμα μπροστά στα μάτια ενός από τα δύο παιδιά της. Είναι γεγονός πως η κακοποίηση της γυναίκας εκδηλώνεται με όλες της μορφές φραστικές, σωματικές, σεξουαλικές, οικονομικές ακόμα και σε κοινωνίες με υψηλά πολιτισμικά και οικονομικά στάνταρ και μάλιστα με μία ιδιότυπη κοινωνική ανοχή και σιωπή. Αν η Μαρί Τρεντινιάν δεν ήταν κόρη του διάσημου ηθοποιού Ζαν–Λουί Τρεντινιάν και αν ο σύζυγός της  δεν ασκούσε το ευγενές επάγγελμα του μουσικού η περίπτωσή της δεν θα αποσχολούσε τα μέσα ενημέρωσης. Ο θάνατός της υποχρέωσε τον Τύπο να φέρει στο προσκήνιο το πιό αποσιωπημένο έγκλημα στο κόσμο – την ενδοοικογενειακή βία. Επίσης εάν η Ράνια Αλ-Μπαζ δεν ήταν παρουσιάστρια στο κρατικό κανάλι της Τζέντα. Και εάν το ξύλο από τον άνδρα της ήταν ελαφρό, όπως των προηγουμένων χρόνων (από το ’98 που παντρεύτικαν έτρωγε ξύλο τουλάχιστον μια φορά το χρόνο, οπώς η ίδια δήλωσε στα μικρόφωνα του καναλιού όταν σιτς 12/4/04 εξήγησε την απουσία της). Και αν δεν χρειαζόταν 10 εγχειρήσεις για τα 13 κατάγματα στο προσωπό της, δεν θα έσπαζε η συνουμοσία της «θηλυκής σιωπής» που βασιλεύει στον κόσμο. Για την απόκρυψη της ενδοοικογενιακής βίας είμαστε συνυπεύθυνοι όλοι, γονείς, δάσκαλοι, μέσα ενημέρωσης, πολιτεία, θρησκεία κλπ. Διότι συμβάλουμε στη δημηουργία μιας ανθρώπινης κοινωνίας που σηκώνει τα χέρια ψηλά και δηλώνει αδύναμη να πείσει τον άνδρα ότι δεν του επιτρέπεται να αρνήται στο έτερον ήμισί του τα δικαιώματα και ελευθερίες, που καθιστούν την ανθρώπινη ζωή αξιοπρεπή. Δεν μπορώ να διανοήσω γιατί οι χριστιανοί της Δύσης φωνάζουμε και σχίζουμε τα ιμάτιά μας, καταλαμβανόμενοι από ιερά αγανάκτηση για τη τερατωδία του νόμου Σαρία. Που εφαρμόζεται στις ισλαμικές χώρες σαν τη Νιγηρία και καταδικάζεται εις θάνατον η κάθε Αμίνα Λαουάλ, επειδή έφερε στον κόσμο μια εξώγαμη ψυχή. Αλλά είμαστε ήρεμοι σαν αρνάκια για την ιερά παράκληση  «Κύριε, συ που γνωρίζεις την ασθένεια της ανθρώπινης φύσεως συγχώρεσε τη δούλη σου, που σήμερον γέννησε» του χριστιανικού κλήρου στη λεχώνα γυναίκα. Κάτι που της επιβάλεται ως λύτρωση από την αμαρτία της σωματικής επαφής της με το βέλους του Αγγελικού Τοξότη (έρωτα) στα πλαίσια γάμου με τον άνδρα της. Τι να σας ειπώ, να σας επαινέσω εις τουτον; Δεν σας επαινώ (Κορ Α ια 22). Λέγω όμως τούτον. «Αδελφοί, μη γίνεσθε παιδία κατά τας φρένας, αλλά γίνεσθε νήπια εις την κακίαν (Κορ Α ιδ 20). Αφού ο μισογυνισμός του Ισλάμ είναι τόσος, όσος είναι και της χριστιανοσύνης, η οποία με την επιγαμία ευχή «Δος, Κύριε, τη παιδίσκη ταύτην εν πάσι υποταγήναι τω ανδρί» προσφέρει στις γυναίκες ένα Θεό που τις προόρισε να υποτάσονται στον άνδρα. Αν και «δεν είναι άρσεν και θήλυ, διότι πάντες σεις είσθε είς (1) εν τω Χριστώ (Γαλ. γ 28)». Εντούτοις όμως, «η γυνή ας μανθάνει εν ησυχία μετά πάσης υποταγής, και δεν συγχωρώ ταύτην να διδάσκει μηδέ ν’ αυθεντεύει επί ανδρός, αλλά να ησυχάζει (Τιμ. Α β11 12)». Και «όπως η Εκκλησία (θηλυκόν) υποτάσσεται εις τον Χριστόν (αρσενικόν), ούτως και οι γυναίκες ας υποτάσσωνται εις τους άνδρες αυτών κατά πάντα (Εφ. Ε24)». Διότι «ο ανήρ δεν είναι εκ της γυναικός, αλλά η γυνή εκ του ανδρός (Κορ. Α ια 8)» το πλευρό διευκρινίζει η χριστιανική Γένεσις. Γιαυτό λοιπόν «κεφαλή της γυναικός είναι ο ανήρ, κεφαλή δε του ανδρός ο Χριστός, κεφαλή δε του Χριστού ο Θεός (αρσενικού γένους) –Κορ. Α ια3», και δεν τις επιτρέπεται να μπαίνουν στο ιερό βήμα να ιερουργούν, να ιεροψάλλουν, να ιεροκηρήσουν και τούτο εξ αιτίας της θηλυκής ανατομίας του κορμιού των.  Μόνον από τις τρύπες των διαπλεγμάτων του γυναικωνίτη μπορούν να βλέπουν τα τελούμενα στον Οίκου του Θεού της, και πάντα με τη μαντήλα στο κεφάλι. Διότι η Αγία Γραφή προστάζει «Πάσα δε γυνή προσευχόμενη ή προφητεύουσα με την κεφαλήν άσκεπη, κατασχύνει την κεφαλήν αυτής , διότι έν και το αυτό είναι. Επειδή αν δεν καλύπτεται η γυνή, ας κουρεύσει και τα μαλιά αυτής, αλλά είναι αισχρόν εις γυναίκα να κουρεύει τα μαλιά αυτής, ή να ξυρίζεται (Κορ. Α ια 5,6)». Μα είναι παράδοξον, η γυναίκα με τρίχες στο κεφάλι να μανδηλώνεται, αφού «Γυνή δε εάν έχει κόμην, είναι δόξα εις αυτήν, διότι η κόμη εδόθει εις αυτή αντί καλύματος  (Κορ Α ια 15). Άρα ο Χριστός της Δύσης θέλει τη γυναίκα κακομεταχειρισμένη και καπελομένη όπως και ο Αλλάχ της Ανατολής. Αφού και στις δύο κοινωνίες θρήσκων ανθρώπων θριαμβεύει η κοινωνική ατίμωση της γυναίκας. Και οι δύο ανδροκρατίες  θέλουν τη γυναίκα και για τις ηδονές τους και για το ξέσπασμα της θηριωδίας τους, κοπανώντας την κάτω αγρίως σαν οχταπόδι. Γιαυτό έχουν κάνει νόμους που εξευτελίζουν την υπόστασή της σαν άνθρωπο. Την ποδοπατούν. Την σέρνουν σαν ανδράποδο. Την πουλάνε στους εμπόρους και πληρώνει τη κάθε αρνησή της με το κεφάλι της. Όπως γράφει και η Χαρούλα Σπηλιού, ολες οι τηλεοράσεις στον δυτικό κόσμο έδειξαν τις γυναίκες που το 2005 ξυλοκοπήθηκαν βάναυσα από αστυνομικούς  στη Κων/πολη, γιατί διαδηλώνοντας ζητούσαν το δικαίωμα της ίσης μεταχείρησης μεταξύ ανδρών και γυναικών. Ποτέ όμως, δεν μας έδειξαν την αστυνομία των χριστιανών να φυλακίζει τους «κακούς άνδρες» που κακοποιηούν τις γυναίκες τους. Αν και καθήκον των αστυνομικών είναι να παρέχουν βοήθεια σε άτομα που κινδυνεύουν. Εντούτοις οι αρχές των νίπτουν τας χείρας των για τις βιαιότητες που ασκούνται στο τόπο Φωλιάς (κατοικίας) της γυναίκας και τις χαρακτιρίζουν «προβλήματα που ανήκουν στην ιδιωτική σφαίρα», που δεν μπορεί να ενταχθεί στη δικαιοδοσία του νομικού συστήματος. Η φυσική κακοποίηση είναι η μοναδική μορφή που οι δυτικές αρχές δηλώνουν απερίφραστα ότι απογορεύεται, αφού ο αστικός πολιτισμός της χριστιανοσύνης ενδιαφέρεται για το σώμα που είναι λαστικό και προσφέρεται για πολλές χρήσεις σαν εργατική δύναμη, ψήφος, μήτρα ή ό,τι άλλο. Μια τέτοια στάση (άρνηση παροχής βοηθείας) είναι μιά σκανδαλώδης υποκρισία, αφού όλοι γνωρίζουμε ότι και το ιδιωτικό είναι πολιτικό. Αυτή η βία είναι η αντανάκλαση των σχέσεων εξουσίας  οι οποίες ιστορικά είναι άνισες μεταξύ ανδρών και γυναικών και απορέουν κυρίως από την πατριαρχία. Ένα σύστημα που βασίζεται στην ιδέα της φυσικής κατωτερότητας των γυναικών και της βιολογικής ανωτερότητας των ανδρών.  Κάτι που κάνει να ωχριά το «Η γυνή είναι ίση του ανδρός» που πασχίζουν τα κοράκια (οι ρασοφόροι κατά Σπυρίδωνος) του Ναζαρέου ότι εκήρυξε ο Χριστός τους. Ενώ τα χείλη του Σωκράτη, είναι αυτά που εδίδαξαν στην ανθρωπότητα το «Η φύση έπλασε τη γυναίκα ίση με τον άνδρα». Εάν ο Βασιλεύς των Ιουδαίων, Ιησούς, αναγνώριζε την ισσότητα αυτή, τότε στους 12 μαθητές του θα υπήρχε, έστω και για τα μάτια, και κάποια γυναίκα. Μιάς και η Αγία Του Γρφή μας παραγγέλει πως οι γυναίκες είναι «Αδελφές και μαυθήτριες του Κυρίου». Όπως είναι, φυσικά, και στις 12 θεότητες του Ολύμπου 6 άνδρες θεοί και 6 γυναίκες θεές. Ο νομοθέτης (η κοινωνία σε νομική μορφή) προκατειλημμένος από την καταραμένη ορμή για απόκτηση αυτού που κάνει τη ζωή κόλαση, τη δύναμη, κινείται αμήχανα επάνω στη κατοχή του συζικού ζυγού από τους άνδρες. Κάποιες μορφές της οικογενεικής βίας τις αφήνει στην ελεύθερη γυναίκα κι ορίζει τη σύζυγο ελεύθερη στα ζητήματα που δεν ενδιαφέρεται να εμπλακεί. Σε άλλες μορφές διστάζει και δεν είναι σε θέση να αποφασίσει εάν η πορνογραφία εμπίπτει στο δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης ή στο δικαίωμα της γυναίκας να μην κακοποιείται και ευτελίζεται, συρόμενη με τα συνδόνια στο τμήμα της αστυνομίας για πορνεία. Όταν μιλάει για κακοπίηση της γυναίκας, μιλάει για τη μορφή της γυναίκας στη κορυφή της κοινωνικής πυραμίδας. Πρόκειται για τη γυναίκα που έχει την ισχή, τους πόρους και το λόγο να υπόκειται σε ελάχιστες μορφές ανδρικής βίας. Η γυναίκα πολιτικός, η γυναίκα διευθυντής, ή όποια άλλη στη κορυφή είναι θωρακισμένη απέναντι στον ανδρικό βούρδουλα. Τα μέτρα αυτά που παίρνοται με βάση την εξίσωση «γυναίκα γενικά ίσον γυναίκα στην κοινωνική κορυφή», αποδεικνύονται προκρούστια και ανεπαρκή για τις άλλες γυναίκες του κοινωνικού πάτου, που –αφού δεν απολαμβάνουν την προστασία της θέσης- είναι περισσότερο γυναίκες ως προς τη καθημερινή κακοποίηση. Όλες αυτές οι γυναίκες είναι αφημένες από την πολιτεία και θρησκεία στο περιθώριο για να σβήσουν ως άχρηστες και μαζύ τους και τα παιδιά τους. Είναι σώφρον, με γνώμονα τη λαϊκή σοφία «πίτα που δεν τρώς, τι σε νοιάζει κι αν καεί», να σταματήσουν οι χριστιανοί να προσποιούνται το καλό Σαμαρίτη στις γυναίκες του Αλλάχ και να ενδιαφερθούν για τη δική τους πίτα (γυναίκα) που τους τσουροφλίζεται κάθε δευτερόλεπτο. Για να έλθει αλλαγή στη βάρβαρη συμπεριφορά του ανδρός, απαιτήται μεγάλος αγώνας υπέρ της καταπολέμησης της βιαιοπραγίας του κατά των γυναικών. Πρέπει να σταματήσει να δέχεται η γυναίκα να είναι όργανο στα χέρια των ανδρών, ώστε να μη παραμένει σαν μόνιμο και εθελούσιο δικαιωμά της το να την εκμεταλεύεται η ανδροκρατία. Η ελευθερία θέλει αρετή και τόλμη και όχι δουλοπρέπεια της ταπεινής υπακοής, που βάζει το ευ ζην της ύλης πάνω απο τα δικαιώματα της ατομικής ελευθερίας. Φοβούμενες να μην χάσουν τα κεκτημένα των, δεν αποφασίζουν να οργανώσουν μια γερά θεμελιωμένη αντικατοχική μάχη και συμπαρασύροντας εις αυτήν τα παιδιά τους να ταρακουνήσουν τον κτηνώδη σύζυγο, πολιτεία, θρησκεία και όλη την Υφήλιο. Δεν πρέπει να αρκούνται μόνον στο να βγαίνουν στις κάμαρες και να λένε, σαν την ανκοργούμαν Ράνια Αλ-Μπάζ «Ήθελα να δείξω στους άνδρες που ξυλοκοπούν τις γυναίκες τους ότι δεν θα γλυτώσουν τόσο εύκολα από τις συνέπειες» και μετά να ζητά την αποφυλάκιση του θύτη της, να αποποιήται το πρόστιμο και να λέει όχι στις 300 βυρδουλιές στον εκβιαστή της. Πρέπει να μείνουν, σαν τις Σουλιώτησες, πιστές στον χορό του Ζαλόγκου μέχρι το τέλος του. Με αγώνες σε πρωτότυπο του αντιπολεμικού έργου του Αριστοφάνη την «Λυσιστράτη (η λύουσα τον στρατόν=αυτή που διαλύει το στρατό και σταματά τον πόλεμο)», που γράφτηκε και διδάχτηκε το 411 π.Χ.. Δηλαδή οι γυναίκες της Δύσης και της Ανατολής να αποφασίσουν να πάρουν την κατάσταση της βίας στα χέρια τους, με σκοπό να πείσουν τους λίγους αλλά ισχυρούς άνδρες της Εκκλησίας (πνευματικούς Πατέρες της) και της Πολιτείας (τους δημαγωγούς πολιτικούς της) να σταματήσουν τον πόλεμο υπεροχής μεταξύ θηλυκής και ανδρικής Οντότητας. Οργανόνοντας, όπως οι γυναίκες της Αθήνας και της Σπάρτης, μυστική συνάντηση όλων των γυναικών του Κόσμου και με αρχηγό την σημερινή Λυσιστράτη της Αθήνας, του Δία την σύζυγο Ευρώπη (Ανοικτομάτα), να κάνουν σεξουαλική απεργία. Αρνούμενες έτσι κάθε σεξουαλική επαφή με τους συζύγους και τους εραστές τους θα εκβιάσουν τους άντρες και θα τους εξαναγκάσουν να αποφασίσουν να σταματήσουν τον πόλεμο της ενδοοικογενειακής βίας και να ξαναφέρουν την ειρήνη (του παραδείσου) στον τόπο της Οικογένειας. Tο σχέδιο θα είναι επαναστατικό και σατανικό, όπως και το δαιμόνιο πνεύμα του σατιρικού ποιητή του 5ου αιώνα, Αριστοφάνη. Αφού η ανδρακρατία, με την ενδοοικογενειακή της βιά, έχει απελευθερώσει την ανθρώπινη σκληρότητα, έχει εγκαταστήσει την παρακμή , έχει εξοστρακίσει τον έρωτα και έχει αποχαλινώσει τη βία. Έτσι οι ανθρώπινες σχέσεις–άρα και οι σχέσεις ανάμεσα στα δύο φύλα- είναι κι αυτές ένας πόλεμος που διεξάγεται με διαφορετικά όπλα και άλλη στρατηγική. Άρα ο πόλεμος της σεξουαλικής απεργίας των γυναικών της Υφηλίου πρέπει να γίνει ο Γκρεμιστής των «κακώς κειμένων» στην Οικογένεια και Δάσκαλος του σωστού και θερμού κηρύγματος ειρήνης και αδερφωσύνης μεταξύ του θηλυκού και αρσενικού ανθρώπου. Γιαυτό ο γυναικείος ρόλος (το σημείο τομής του ατόμου με την κοινωνία) των μαχομένων γυναικών δεν πρέπει να εμφανιστεί έτσι όπως οι άνδρες τον φαντάζονται, ως παρωδία της θηλυκότητας και ειρωνική μίμηση των γυναικείων μηχανισμών. Αλλά ως επίκλιση του θηλυκού στοιχείου που έχει την δύναμη να αλλάξει τους όρους του ανδρικού παιχνιδιού περί ανωτερότητος του ανδρικού φύλου. Αφού το γυναικείο φύλο, δεν είναι μόνο το «άλλο» φύλο, δεν είναι απλά ο αντίθετος πόλος του αρσενικού. Είναι η ίδια η ενέργεια του έρωτα που δημιουργεί, χωρίς να καταργεί τις αντιθέσεις. Η δε «συνωμοσία» των γυναικών για να σταματήσει ο πόλεμος της ενδοοικογενειακής και ενδοκοσμικής βίας, θα είναι μια επανάσταση της ίδιας της ζωής ενάντια στον παραλογισμό και το θάνατο που προκαλεί η βία του ανδρός προς την γυναίκα. Οι γυναίκες κλεισμένες μέσα στην σημερινή Ακρόπολη, την Εκκλησία του Χριστού, και ορκισμένες πάνω στο κρασί (αίμα του Χριστού) του χρυσού δισκοπότηρου της Αγίας Τράπεζας θα παραμείνουν ενωμένες και ποτέ νικημένες. Η πίστη στον όρκο τους, η φωτιά των ανδρών για να τις κάνουν καπνιστές ρέγκες, η νεροποντή των γυναικών και το μούσκεμα των ανδρών, η λιποψυχία των αντάρτισσων γυναικών, τα ερωτικά τεχνάσματα ανδρών και η απαίτηση ειρήνης των γυναικών, οι αμοιβαίες παραχωρήσεις και η βοήθεια της σημερινής νεαρής όμορφης Διαλλαγής θα είναι τα πιό αριστουργηματικά κατορθώματα της κινητήριας δύναμης της γυναικείας Εξυπνάδας και του δημιουργικού Λόγου. Με τα οποία οι γυναίκες θα διεκδικήσουν την «Ισσότητα» μέσα από το δικαίωμα στην ίδια τη ζωή. Έτσι μόνον εξασφαλίζεται η συμφιλίωση της «Ειρνής». Η οποία για να επικρατήσει πρέπει να συνεχίσουν οι αποφάσεις της πόλης να βασίζονται στη λογική, την αμοιβαιότητα και την κατανόηση, τομείς όπου, κατά τον Αριστοφάνη, οι γυναίκες τα καταφέρνουν καλύτερα. Γιαυτό οι γυναίκες μετά την επιτυχία της «Σεξουαλικής Απεργίας» των πρέπει να κάνουν πράξη το μελετημένο αποκύημα της φαντασίας του Αριστοφάνη, οι «Εκκλησιάζουσες». Ώστε να περάσει το μήνυμά του πως οι νοικοκυρές που δουλεύουν και φέρνουν βόλτα τα νοικοκυριά τους, από τη στιγμή που αποφασίζουν να ασχοληθούν με την πολιτική και να πάρουν στα χέρια τους την διακυβέρνηση της Εκκλησίας του Δήμου (Βουλή) στην Οικομένη, ανατρέπουν το διεφθαρμένο καθεστώς των αντρών. Έχοντας βεβαίως ως γνώμονα πάντα του Αρχαίου Έλληνα ιστορικού, Πλούταρχου τη ρήση: «Ερωτηθείσα η Γοργώ, κόρη του βασιλιά Κλεομένη και σύζυγος του Λεωνίδα, υπό τίνος Αττικής, -διά τι υμείς άρχετε μόναι των ανδρών αι Λάκαιναι;- ότι έφη, -και τίκτομεν μόναι άνδρας-. Μετάφραση: οι Σπαρτιάτισσες είναι οι μόνες γυναίκες στην Ελλάδα που κυβερνάνε άντρες επειδή μόνο αυτές γεννάνε άντρες. Έτσι μόνον η γυναίκα θα αποκτήσει ισότητα, που σαν χέρι βελούδινο αφαιρεί τις μικρότητες και ατέλιες της νομικής πραγματικότητας. Και πάνω από τα συμβατικά και ανθρώπινα σύμβουλα διατρανώνει Ιερά, που μπροστά τους θα καθηλώνονται γενιές και πρόσωπα για να φωτιστούν, στοχαστούν και παρατηρήσουν την Ιστορία σαν διδαχή και όραμα μιάς πραγματικά ανθρώπινης Κοινωνίας. Θα τελειώσω με τα λόγια του Τρότσκι: «Αν θέλουμε να αλλάξουμε τις συνθήκες της ζωής, πρέπει να μάθουμε να βλέπουμε τον κόσμο με τα μάτια των Γυναικών» και του Μάο: «Η γυναίκα είναι το άλλο μισό του ουρανού». Δηλαδή το εν τη Γη ήμισυ της Βασιλείας των Ουρανών, που μας υπόσχονται, μετά τον Θάνατο, οι παπάδες της Χριστιανοσύνης.
Μεθ υπολήψεως και ανομονής Ειρήνης μεταξύ Ψυχής και Έρωτα ίνα αποκτήσουμε το τέκνον Ηδονή.    Καρβας