Sunday, March 27, 2016


Παρακαλώ διαδώστε την κάτωθι Παραίτησή μου από εθελοντής της Επιτροπής Παρέλασης ΝΥ.

 

Δήλωση Παραίτησης Μέλους της Εθελοντικής Επιτροπής Παρέλασης Νέας Υόρκης 2016.

 

Προς το Διοικητικό Συμβούλιο της Εθελοντικής Επιτροπής Παρέλασης της Ομοσπονδίας Νέας Υόρκης.

 

    Κύριε Γκουρνέλε, πρόεδρε της Επιτροπής Παρελάσεως, όπως γνωρίζετε εγώ, ο Βασίλης εν τω Χριστώ και Καρβέλης εν τω Λαώ, τυγχάνω να είμαι μέλος τόσο της επιτροπής Έπαρση Ελληνικής Σημαίας στο Bowling Green στο Μανχάτταν της Νέας Υόρκης, όσο και της επιτροπής Διακίνησης (traffic control) της Παρελάσεως στην 5η Λεωφόρο της Νέας Υόρκης. Σας δηλώνω δια της παρούσας επιστολής ότι από το 1990, που συναγωνίζομαι εθελοντικά με την Δύναμη της Επιτροπής Παρελάσεως για την εκπλήρωση των καθηκών της, ο απώτερος σκοπός των Πανομογενειακών ήταν η πρόοδος της Ομοσπονδίας για μιά «καλή Παρέλαση» στη 5η Λεωφόρου της Υφηλίου. Από την Πανομογενειακή της 10ης Μαρτίου 2016 αυτή η μελωδία «καλή Παρέλαση» παραφράστηκε, δυστυχώς, σε «χρυσή Παρέλαση». Αφού το Συμβούλιο της Ομοσπονδίας αποφάσησε σε ρυθμό «τάκα τάκα ταααα», του τραγουδιστή Λευτέρη Χρυσού, να ξεχωρίσει τον Χρυσό Κυριάκο του πρώην προθυπουργού κ. Μητσοτάκη, ως Τελετάρχη της εδώ ελληνικής μας Παρέλασης.

Ναί καλέ αυτόν τον Κυριακούλη που δήλωσε στον τηλεοπτικό σταθμό ALPHA «ψηφίζεις Κυριάκο, παίρνεις Κυριάκο» και έγινε πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας με Χρυσό τηλεφωνικό κέντρο στο γραφείο του από τον μεγάλο Χρυσό χορηγό της Οικογένειας Μητσοτάκη, τον κ. Μιχάλη Χριστοφοράκο. Αυτή η επιλογή του Χρυσού αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ως επίσημου τελετάρχη, αναβαθμίζει την Παρέλασή μας από «καλή» σε «χρυσή». Μάλιστα ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας κ. Πέτρος Γαλάτουλας μας διαβεβαίωσε στην εν λόγω Πανομογενειακή ότι «αποκλείεται τώρα (δηλ. μετά την επιλογή του Χρυσού Κυριάκου) να οριστεί τελετάρχης ο εκπρόσωπος της κυβέρνησης».

Οπότε λοιπόν, έχουμε «διαταγή του βασιλιά και τα σκυλιά δεμένα με φίμωτρα στα στόματά τους». Ώστε να μην ακούγεται στην «Εκκλησία του Δήμου», δηλαδή τις λαϊκες συνελεύσεις των Πανομογενειακων, το γαύγισμά τους περί της απόφασης του Συμβουλίου της Ομοσπονδίας «να μην καλούνται πολιτικοί από την Ελλάδα ως επίσημοι τελετάρχες με εξαίρεση τον εκπρόσωπο της Κυβέρνησης». Με αυτή την παράβαση των κανόνων του Συμβουλίου της Ομοσπονδίας εγκαθίσταται η «ενός ανδρός αρχή» στη δημοκρατική διοίκηση της Επιτροπής Παρελάσεως και επομένως στην εθελοντική δημοκρατική λειτουργία των λαϊκών Πανομογενειακών. Άρα στις κινήσεις της Επιτροπής Παρέλασης θα επικρατεί του Θουκυδίδη το «Εγίγνετο τω λόγω μεν δημοκρατία, έργω δε υπό του πρώτου ανδρός αρχή». Σε απλά Αγγλικά είναι το «yes sir» της τυφλής υποταγής στον αυτάρχη «Boss». Προσωπικά εγώ ως ελεύθερος πολίτης, που γαλουχήθηκα στη λαμπρή Δημοκρατία του Κλεισθένη και στην σεισάχθεια του Σόλωνα, δεν πιστεύω σε αυτή την «ενός ανδρός αρχή» του κ. Πέτρου Γαλάτουλα. Δυστυχώς, όλα τα παραπάνω δεν μου αφήνουν άλλη επιλογή, πέραν της παραίτησής μου από τα όργανα της Επιτροπής Παρελάσεως, που υπηρέτησα με συνέπεια εθελοντού από το 1990, ανταποκρινόμενος στο κέλεσμα «χρειαζόμαστε την βοήθειά σας» της Ομοσπονδίας Νέας Υόρκης. Στην οποίαν κανένας πρώην άρχων αυτής δεν ήταν σε θέση να εκμεταλλευτεί τη δύναμη, που του παραχωρούσε μέσα στον εδώ Παρθενώνα μας το «Σταθάκειο» η Εκκλησία του Δήμου της Ομογένειας στις Πανομογενειακές. Η Οικογένειά, το Σχολείο, ο Στρατός και η Κοινωνία με δασκάλεψαν του Ομήρου το «Εις οιωνός άριστος αμύνεσθαι περί πάτρης» και όχι περί συμφερόντων της οικογένειας Μητσοτάκη. Για το λόγο αυτό, και κατανοώντας πλήρως τη σοβαρότητα της πράξης μου, με απόλυτη ελευθερία σας ανακοινώνω ξανά ότι παραιτούμαι από εθελοντής στις επιτροπές «Bowling Green» και «traffic control». Απερχόμενος σας υπόσχομαι ότι όταν, με το καλό, ο Χρυσός Κυριάκος του Μητσοτάκη γίνει «πρωθυπουργός της Ελλάδας μου «θα γίνω χαλί να με πατήσει».

 

Ο ελεύθερος πολίτης, Καρβας

Thursday, March 17, 2016


Η Γύμνια στη Γιορτή της Γυναίκας.

Ήρθε και εφέτος η 8η Μαρτίου σαν Γιορτή της Ύπαρξής μας. Ειλικρινά ομολογώ ότι ποτέ δεν κατάλαβα τον συμβολισμό που κρύβεται πίσω από την «Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας». Περισσότερο σαν υποκρισία και σαν στάχτη στα μάτια φαντάζει στην αντίληψή μου παρά ως φόρος τιμής προς τις γυναίκες που πάλεψαν για τα δικαιώματα του «θηλυκού γένους» της ανθρωπότητας. Διότι η συντριπτική πλειοψηφία των λαών της Ανθρωπιάς, εδώ και αιώνες, δεν αναγνωρίζει ούτε το «βασικό δικαίωμα της επιβίωσης» στη γυναίκα. Αφού η πνευματική των μόρφωση βασίζεται στο: «Τη γυναίκα πρέπει να τη δέρνεις τρεις φορές την ημέρα, κι αν δε ξέρει ο άντρας της γιατί τη δέρνει αυτή πάντως ξέρει γιατί τις τρώει». Τραγικό αλλά πέρα για πέρα αληθινό. Την στιγμή που οι παραπάνω κουβέντες εκλαμβάνονται ως σοβαρά χαστούκια, τα οποία η γυναίκα δέχεται αδιαμαρτύρητα και αστράφτουν εν ριπή οφθαλμού με μοναδική δικαιολογία ότι ο «αφέντης του σπιτιού» κάπου έπρεπε να ξεσπαθώσει τις έννοιες του και να εκτονώσει τα νεύρα του. Η 8η  ημέρα του Μάρτη δεν μπορεί να θεωρηθεί ως μνήμη των αγώνων της Γυναίκας για την απελευθέρωσή της από δούλα μιας καταπιεστικής ανδροκρατούμενης κοινωνίας, που την θέλει ως «δεύτερο φύλο», σε μιά νέα κοινωνία χωρίς καταπίεση. Όταν ακόμα και σήμερα οι γυναίκες όρθιες σερβίρουν τους άντρες περιμένοντας να τελειώσουν για να έρθει η σειρά τους να φάνε και που φυσικά δεν έρχεται παρά μονάχα όταν εκείνοι αποφασίζουν να σηκωθούν, μια και ο βασικός γυναικείος ρόλος δεν είναι άλλος από αυτόν του άψυχου αντικειμένου που επάνω του πατέρας, σύζυγος και ενίοτε γιός, κυρίαρχα αρσενικά γύρω της, έχουν δικαίωμα ζωής και θανάτου χρησιμοποιώντας το κατά βούληση. Πως είναι δυνατόν να μην τρίζουν –κάθε 8η Μάρτη- τα κόκκαλα της διεθνής αγωνιστικής φυσιογνωμίας του εργατικού και γυναικείου κινήματος (Γερμανίδας) Κλάρας Άισνερ, μητέρας δυό εξώγαμων παιδιών με τον σύντροφό της Τσέτκιν. Η οποία, ως γραμματέας της διεθνούς γραμματείας γυναικών της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, πρότεινε το 1910, κατά τη διάρκεια του δευτέρου παγκόσμιου Συνεδρίου Σοσιαλιστριών στην Κοπεγχάγη, να καθιερωθεί η 8η του Μάρτη «ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ». Για να εκφράσουμε «είπε» την αλληλεγγύη και την αγάπη για Ειρήνη που μας ενώνει και να διαδηλώσουμε τη συνεχή διεκδίκηση των δικαιωμάτων μας». Δυστυχώς, αυτή η Ημέρα της Γυναίκας, από μέρα εκτίμησης των ταξικών και φυλετικών αγώνων των γυναικών, μετατράπηκε σε μια άοσμη, άνευρη και απόλυτα αποδεκτή από το κατεστημένο Γιορτή. Όπου οι ευκατάστατες γυναίκες και πλήρως αποδεκτές από το κατεστημένο Κυρίες μιλούν για λογαριασμό των φτωχών και των εξοστρακισμένων γυναικών, χωρίς να αναφέρονται στις πραγματικές συνθήκες της ζωής της «Δούλας Γυναίκας», (ζωή πόνου, κόπου, σύγκρουση με τις κάθε λογής εξουσίες).  Μάλιστα, αγνοούν τελείως το φεμινιστικό κίνημα και το περιφρονούν διότι το φοβούνται σαν  τον διάλαο το θυμιάμα. Αυτό το φαινόμενο της απαξιωτικής άποψης για το φεμινισμό από τις Κυρίες Γυναίκες του Κοινωνικοπολιτικού Καθεστώς το γευτήκαμε και στην περσινή «Ημερα της Γυναίκας». Καμία αποδοκιμασία δεν εκφράσανε, στις 8 του Μάρτη 2015, για τις χυδαίες επιθέσεις που δεχόνταν η Ζωή Κωνσταντοπούλου στην ανδροκρατούμενη «Προανακριτική» της πατριαρχικής κοινωνίας στη Βουλή για τη Λίστα Λαγκάρντ. Όπου ο κ. Βενιζέλος χαρακτήρισε την Ζωή Κωνσταντοπούλου «θηλυκό Ιαβέρη» και την συκοφάντησε με βαριές εκφράσεις σαν την «Είστε χυδαία πολιτικά και κοινοβουλευτικά». Είναι φανερόν ότι η εξέλιξη του μαζικού φεμινιστικού κινήματος ενοχοποιεί το ανδροκρατούμενο καπιταλιστικό σύστημα  και το καθιστά υπεύθυνο για την αντιπαλότητα των φύλων, την υποταγή της γυναίκας και τον αποκλεισμό της ιδιότητας του πολίτου στην ανθρώπινη θηλυκότητα. Γιαυτό οι άνδρες του φαλλοκρατικού σοβενισμού της Πατριαρχίας φτιάχνουν τον ηθικό κώδικα της Κοινωνίας και έχουν την αξίωση από τις γυναίκες να τον τηρήσουν. Δηλαδή να αντιμετωπίζονται ως κατηγορία και όχι ως άτομα, ως προσωπικότητες συναισθηματικά υποταγμένες από τα ανδροκατασκευασμένα κοινωνικά πρότυπα, από τα οποία δεν μπορούν να απαλλαγούν την κτητική διάθεση που το σύστημα έχει απέναντί τους. Αυτή η μητρική οικογενειακή αγωγή, που περιορίζει και υποτιμά από τα παιδικά  ήδη χρόνια το κορίτσι, μεταφέροντάς του όλες τις κοινωνικές προκαταλήψεις, προετοιμάζει τη Γυναίκα μόνο για το ρόλο που έχει να διαδραματίσει σύμφωνα με τα στερεότυπα και δεν της επιτρέπει να κρίνει, να  αμφισβητεί και όπου χρειάζεται να ανατρέπει το ρόλο αυτό. Έτσι οι Κυρίες Γυναίκες στην υψηλή τάξη της Κοινωνίας των Πολιτών με γνώμωνα την «αγία τριάδα του φόβου»: -μήπως είμαι κακή μητέρα, σύζυγος, και κόρη- απαρνιούνται τον Φεμινισμό, που είναι η ριζοσπαστική αντίληψη ότι οι γυναίκες είναι και αυτές άνθρωποι. Θεωρόντας δε έτσι ως αχρείαστον πια την ύπαρξη αυτού και των μαζικών κινημάτων του, δεν ξεσκεπάζουν του κόσμου την κουλτούρα της σιωπής ότι: το γυναικείο φύλο εξακολουθεί να καταπιέζεται με πολλούς τρόπους, φανερούς και κρυφούς. Δεν επιδιώκουν να παλέψουν για την ανατροπή της σύγχρονης αντίληψης ότι δεν υπάρχει πια κανένας λόγος διεκδίκησης απολυτρώσεως της κατωτερότητας των γυναικών. Η οποία εμποδίζει την πρόσβαση των Γυναικών σε κέντρα άσκησης και ελέγχου εξουσίας και περιορίζει τη γυναικεία εργασία σε ρόλο συμπληρωματικό και εφεδρικό. Όπως εύστοχα διατυπώνει η Δαράκη (1995) η οικονομική ανεξαρτησία έβγαλε τη γυναίκα από την παρανοϊκή πραγματικότητα του Μεσαίωνα, αλλά την έριξε στην παγίδα της στενής εκμετάλλευσης από τον καπιταλισμό. Άρα αυτή η εμπειρία μας αποδικνείει ότι η είσοδος των γυναικών στη δημόσια σφαίρα δε σημαίνει την αυτόματη απεμπλοκή τους από τον ιστορικά καταγραμμένο σε αυτές ιδιωτικό χώρο, τον «γυναικείο» της σημερινής κοινωνικοποίησης. Ουδεμία λοιπόν, κεντρική και καθοριστική κατεύθυνση απαλαγής από τον ανδροκεντρισμό και ειδικότερα από τις διπολικότητες που γεννούν διχοτομίες του τύπου ανώτερο και κατώτερο άτομο. Ας έχουν όμως, κατά νού τους ότι με το να μη επιδιώκουν τους κοινωνικούς αγώνες του Φεμινισμού, για απελευθέρωσή τους από τα ανδροκρατούμενα πρότυπα της Πατριαρχικής Κοινωνίας, συναινούν με την ίδιά τους την καταπίεση. Αφαιρώντας έτσι από τον εαυτό τους το δικαίωμα να διεκδικήσουν ίσες ευκαιρίες και πιο δίκαιο τρόπο ζωής. Γιαυτό μόνο σε 17 από τις 195 χώρες στον κόσμο κυβερνούν γυναίκες και κατέχουν μόλις το 20% των κοινοβουλευτικών εδρών παγκοσμίως. Ενώ το ποσοστό είναι ακόμη πιο αποκαρδιωτικό στον χώρο των επιχειρήσεων: μόλις ένα 4% από τους διευθύνοντες συμβούλους της λίστας του περιοδικού «Fortune» με τις 500 μεγαλύτερες αμερικανικές εταιρείες είναι γυναίκες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα της απαρχαιωμένης αντίληψης της Κοινωνίας στο ζήτημα ισότητας γυναίκας στην Εξουσία είναι το γεγονός ότι στις συνεντεύξεις για θέσεις εργασίας πάντοτε ακούγεται η ερώτηση αν ο υποψήφιος έχει οικογένεια και αν σκοπεύει να κάνει παιδιά, όταν είναι γυναίκα, ενώ σπάνια υπάρχουν οι ίδιες ερωτήσεις σε συνεντεύξεις ανδρών. Μα πως είναι δυνατόν να μη παραμένη αυτή η νοοτροποία, όταν κάθε 8η Μάρτη, ημέρα της Γυναίκας τα δελτία ειδήσεων έχουν ρεπορτάζ όχι για την επιλογή της Γιορτής σαν μέρα σύμβολο αγώνων, δράσης και προβολής των αιτημάτων των εργαζόμενων γυναικών, ούτε για την θηριωδία του άνδρα, που είναι το μόνο αρσενικό ζώο που δέρνει το θηλυκό του, αλλά για το πως θα διασκεδάσουν το ίδιο βράδυ οι γυναικοπαρέες άνευ ανδρών. Και το πλάνο συνεχίζει με την εικόνα να αλλάζει και να ζουμάρει στην ποδιά που φοράει ο σύζυγος ενώ πλένει τα πιάτα χαμογελώντας ειρωνικά για να δείξει την τόση του καταδεκτικότητα στο να μοιράζει ισότιμα τις δουλιές του σπιτιού. Κάπως έτσι τελείωνε το όλο «νταβαντούρι» της Ημέρας, με αποτέλεσμα οι γυναίκες να μην έχουν ιδέα τι γιορτάζουν στις 8 Μαρτίου και έτσι νομίζουν ότι γιορτάζουν αυτό που έχουν εκεί που το έχουν, δίχως όμως να ξέρουν γιατί το έχουν, μπερδεύοντας τοιούτως το θυλικό με το πρόστυχο. Αναρωτιέμαι αν οι πρωτοπόρες γυναίκες του 1857 εγκρίνουν την σημερινή ελαφρότητα της Hμέρας της Γυναίκας, αυτές που πάλεψαν, χτυπήθηκαν και δολοφονήθηκαν για τα δικαιώματα των γυναικών και που οι σημερινές γυναίκες λεκιάζουν με την ματαιοδοξία τους. Έτσι η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας (International Women's Day) από ελάχιστος φόρος τιμής προς το αίμα των εργατριών στην υφαντουργία της Νέας Υόρκης, που η Αστυνομία εσκώτωσε  γιατί ετόλμησαν και κατεβήκαν στις 8 Μαρτίου 1857 στους δρόμους ζητώντας μείωση του ωραρίου από 16 σε 10 ώρες και ίσες αμοιβές και ανθρώπινες συνθήκες εργασίας με τους άντρες, οι οποίοι είχαν κατακτήσει το 10ωρο πριν από 17 χρόνια. Καντάντησε λοιπόν η 8 Μαρτίου «Ημέρα Κοινωνικής Γύμνιας», όπου αποκαλύπτεται το γυμνό γεγονός της ενδο-οικογενειακής βίας με θύματα γυναίκες, που την συντηρεί γυμνωμένη η παλιά καταψυγμένη κουλτούρα της «Κοινωνίας του θεάματος». Δίχνοντας φυσικά μία κατανόηση στο «φουκαρά» εκείνον άνδρα που γυρίζει σπίτι και σπάει στο ξύλο τη γυναίκα του, που με την σειρά της δέχεται το ξύλο επειδή της έμαθαν να φοβάται, χωρίς να ξέρει ότι ο μόνος φόβος που καταγράφει η κυτταρική μνήμη είναι ο φόβος του θανάτου κι ότι όλοι οι άλλοι φόβοι είναι επίκτητοι. Πίσω όμως, από αυτή την απόκτηση φόβου κρύβεται η παγίδα της σιωπής. Αμίλητη η ξυλοδαρμένη σύζυγος περιμένει να εκδηλώσει την οργή της για την κακοποίηση που υπέστη στο δικό της ανυπεράσπιστο, που είναι τα παιδιά της. Αυτά ως κακοποιημένα πλέον θα πάνε να κλαφτούν στον πατέρα τους. Και η ισότητα ανθρωπισμού συνεχίζεται.

 

Με εκτίμηση.

   Καρβας

Tuesday, March 1, 2016


                     Απόσπασμα του «Μάχου υπέρ πίστεως και πατρίδος» του ηγέτη
                         της Εθνικής εξέγερσης των Ελλήνων Αλεξάνδρου Υψηλάντη.
Χθές ήταν 24 Φεβρουαρίου.  Κάθε χρόνο αυτή την ημέρα ανασύρεται από τη λήθη μιά Επέτειος, από πολλούς ξεχασμένη και άγνωστη, σε ένδειξη τιμής και ευγνωμοσύνης στους πραγματικούς ΗΡΩΕΣ και ΗΓΕΤΕΣ της παλιγγενεσίας του Ελληνικού μας Κράτος. Μια από τις συνέπειες της καθιέρωσης, επί Οθωνα, της 25ης Μαρτίου ως εθνικής επετείου υπήρξε η αποσύνδεση στη νεοελληνική συλλογική συνείδηση της καθαυτό επαναστατικής εμπειρίας του 1821 στη Μολδοβλαχία. Ποιός ο λόγος, τώρα, να θυμάται κανείς πως η εναρκτήρια προκήρυξη του Αγώνα εκδόθηκε στις 24 Φλεβάρη στο Ιάσιο της Ρουμανίας, και μάλιστα με περιεχόμενο πολύ διαφορετικό από τη διεκδίκηση ανεξάρτητης κρατικής οντότητας για τους ελληνόφωνους και αλβανόφωνους Ρωμιούς που επί Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ζούσαν στη νοτιότατη εσχατιά της Βαλκανικής. Σαν εχτές και πρίν από 195 χρόνια, τότε που οι Έλληνες ζούσαν για την Ελλάδα και οι Ευρωπαίοι σκεφτόντουσαν Ελληνικά, οι δε πράξεις είχαν κίνητρα εθνικά και διέποντο από ευγενή ιδεώδη για θυσίες που είχαν νόημα, ο Αλέξανδρος Υψηλάντης υψώνει την επαναστατική σημαία του Ιερού Λόχου των 500 σπουδαστών στο Ιάσιο της Μολδοβλαχίας, εκδίδοντας ταυτόχρονα επαναστατική προκήρυξη με τον τίτλο «Μάχου υπέρ πίστεως και Πατρίδος». Επιτρέψτε μου να καταθέσω στην Επιτροπή «Παρέλασις Νέας Υόρκης» ως συνεισφορά στην καθιέρωση του Μαρτίου ως «Μήνα Ελληνικής Πολιτιστικής Κληρονομιάς» και ως φόρο τιμής μου στους Ήρωες του ’21 απόσπασμα της προκηρύξεως.
                                        --------------------- ++++ ----------------------
Η ώρα ήλθεν, ω Άνδρες Έλληνες! Η Πατρίς μάς προσκαλεί!
Ας ενωθώμεν λοιπόν με Ενθουσιασμόν, ίνα αντηχήσωσι όλα τα Όρη τής Ελλάδος από τον Ήχον τής πολεμικής μας Σάλπιγγος, και αι κοιλάδες από την τρομεράν κλαγγήν των Αρμάτων μας. Ώστε οι δε τύραννοι ημών τρέμοντες και ωχροί θέλουσι φύγει απ’ έμπροσθέν μας. Κινηθήτε, ω φίλοι, και θέλετε ιδή μίαν Κραταιάν δύναμιν να υπερασπισθή τα δίκαιά μας! Ενωθήτε λοιπόν, ω ανδρείοι και μεγαλόψυχοι Έλληνες, ας σχηματισθώσι φάλαγκες εθνικαί, ας εμφανισθώσι Πατριωτικαί λεγεώνες, και θέλετε ιδή τους παλαιούς εκείνους Κολοσσούς του δεσποτισμού να πέσωσιν εξ ιδίων, απέναντι των θριαμβευτικών μας Σημαίων! Ποία ελληνική ψυχή θέλει αδιαφορήση εις την πρόσκλησιν της Πατρίδος; Η οποία γυμνή δεικνύει μεν τας πληγάς της και με διακεκομμένην φωνήν επικαλείται την βοήθειαν των τέκνων της. Στρέψατε τους οφθαλμούς σας, ω Συμπατριώται, και ίδετε την ελεεινήν μας κατάστασιν! Ίδετε εδώ τους Ναούς καταπατημένους! Εκεί τα τέκνα μας αρπαζόμενα διά χρήσιν αναιδεστάτην της αναιδούς φιληδονίας των βαρβάρων τυράννων μας, τους οίκους μας γεγυμνωμένους, τους αγρούς μας λεηλατισμένους και ημάς αυτούς ελεεινά ανδράποδα! Είναι καιρός να αποτινάξωμεν τον αφόρητον τούτον Ζυγόν, να ελευθερώσωμεν την Πατρίδα, να κρημνίσωμεν από τα νέφη την ημισέληνον και να υψώσωμεν το σημείον, δι’ ου πάντοτε νικώμεν,  λέγω τον Σταυρόν, και ούτω να εκδικήσωμεν την Πατρίδα, και την Ορθόδοξον ημών Πίστιν από την ασεβή των ασεβών Καταφρόνησιν. Με την Ένωσιν, ω Συμπολίται, με το προς την ιεράν Θρησκείαν Σέβας, με την προς τους Νόμους και τους Στρατηγούς υποταγήν, με την ευτολμίαν και σταθηρότητα, η νίκη μας είναι βεβαία και αναπόφευκτος. Αυτή θέλει στεφανώση μέ δάφνας αειθαλείς τους Ηρωικούς αγώνας μας, αυτή με χαρακτήρας ανεξαλείπτους θέλει χαράξη τα ονόματα ημών εις τον ναόν της αθανασίας, διά το παράδειγμα των επερχομένων γενεών. Ας καλέσωμεν λοιπόν εκ νέου, ω Ανδρείοι και μεγαλόψυχοι Έλληνες, την ελευθερίαν εις την κλασικήν γην της Ελλάδος! Ας συγκροτήσωμεν μάχην μεταξύ του Μαραθώνος και των Θερμοπυλών! Ας πολεμήσωμεν εις τους τάφους των Πατέρων μας, οι οποίοι, διά να μάς αφήσωσιν ελευθέρους, επολέμησαν και απέθανον εκεί! Εις τα όπλα λοιπόν φίλοι η Πατρίς Μάς Προσκαλεί!   Αλέξανδρος Υψηλάντης. Την 24ην Φεβρουαρίου 1821, εις το γενικόν στρατόπεδον του Ιασίου.
                                                   ------------------------ ++++ ------------------ 
Επίσης κατευθυνόμενος από το αίσθημα του εθνικού καθήκοντος μου επιβάλλεται να μνημονεύσω στην εκδήλωση του «Μήνα Ελληνικής Πολιτιστικής Κληρονομιάς» τον απαράμιλλον ζήλο και ηρωϊσμό των ελεύθερων πολιορκημένων. Οι οποίοι στις 10 Απριλίου του 1826 έκαναν μία έξοδο. Μία έξοδο ηρωϊκή. Την έξοδο του Μεσολογγίου, η οποία  συγκαταλέγεται στα σημαντικότερα γεγονότα της παγκόσμιας στρατιωτικής ιστορίας. Εφέτος την ημέρα αυτή, 10 Απριλίου 2016, η 5η Λεωφόρος του Μανχάταν θα γεμίσει ξανά με γαλανόλευκες ελπίδες και ελληνικές φωνές. Μαζί με αυτές τις κραυγές υπερηφάνειας θέλω να ακουστεί και ο δικός μου έμμετρος αλαλαγμός αξιοπρέπειας:
                             Έστησε ο Έρωτας χορό, με τον ξανθόν του Απρίλη,
                             και γελάει το φρουρό, στου Μεσολογγιού  την πύλη.
                             Όρμησαν δε οι πολιορκημένοι, σαν ελεύθερη μπόρα.
                              έτσι βρήκε η φύση τη καλή και τη γλυκειά της ώρα,
                              με χίλιες βρύσες χύνεται, με χιλιάδες γλώσσες κρένει
                             όποιος θα πεθάνει σήμερα, χίλιες δυό φορές πεθαίνει.
                              Πές μας Αλαφροΐσκιωτε τι είδες στης νύχτας τάγια!
                             Είδα νύχτα γεμάτη θαύματα, νύχτα σπαρμένη μάγια!
                             Μάγευμα η φύσις κι όνειρο στην ομορφιάν και χάρη.
                             Τη μαύρη πέτραν ολόχρυση, μαζί με το ξερό χορτάρι.
                              Όμορφη κορασιά, ντυμένη με το φως την Ελευθερία.
                             Γυναίκας, γέροντα, παιδιού, μή τους κοπεί η αντρεία.
                              Γύρου στη φλόγα π' άναψαν, και θλιβερά τη θρέψαν.
                             Τ’ αδέλφια με τα σπαθιά, για το Χάρο εδώ θηριέψαν.
                         Δεν δειλιάζουν πιά, και ας τους επάρθηκε η Ελπίδα.
                              Στράτευμα σφοδρό γεννοβολιέται, τ’ όπλου η λεπίδα.
                              Βαρώντας τουρκοκέφαλα γύρου, ολόγυρα και πέρα.
                              Σκούζει των Ελλήνων τ’ όμορφο καί ξάστερο Αέρα!
 
Ο αφηγητής, Καρβaς. Μέλος της Επιτροπής Παρελάσεως στη Νέα Υόρκη  «Bowling Green». 25/2/2016.
 
Υ.Γ. Παρακαλώ την Επιτροπή, Παρέλασης στην Νέα Υόρκη, να μου δώσει την δυνατότητα να προσφέρω αυτή την ταπεινή αποψή μου ως   ελάχιστο βοήθημα στους μαθητάς σχολείων της Ομογένειας, που θα οργανώσουν διαγωνισμό ομιλίας 1.000 λέξεων. www.spoudasmata.blogspot.com
 

Wednesday, February 3, 2016


Ο Χρυσός πρόεδρος της Νεας Δημοκρατίας.

Άκουσον! Άκουσον! Της Νου Δου το Καρακούρι / το ’χουν όλοι τους για γούρι. Ναί μωρέ αυτόν τον Κυριακούλη που είπε το «Τα εν οίκω μη εν δήμω». Σιγά καλέ, μη στάξει η ουρά του γαϊδάρου. Εδώ ο κόσμος το ’χει τούμπανο και εμείς κρυφό καμάρι «αυτά τα οποία συμβαίνουν μέσα στη Δεξιά Μονή της Κυβέρνησης». Ιδού λοιπόν τα εν Οίκω της ΝΔ: «Όταν ψηφίζεις Κυριάκο παίρνεις Χρυσό Κυριάκο και όχι Μητσοτάκη Κυριάκο τον γιό πρώην πρωθυπουργού». Και έτσι η ΝΔ σε εκλογικό ρυθμό "τάκα τάκα τάάά (του Λευτέρη Χρυσογέλοτος) έγινε ND (No Democracy) με πρόεδρο Χρυσό, και Χρυσό Τηλεφωνικό Κέντρο στο γραφείο του από την Ζήμενς. Και έτσι αρχίζει στην δεξιά ND o Χρυσός Κυριακοκαιρός του μεγάλου Χρυσού χορηγού της οικογένειας Μητσοτάκη, Μιχάλη Χριστοφοράκου. «Μηδένα προ του τέλους μακάριζε», αφού στο τέλος ξυρίζουν τον γαμπρό. Εκεί είναι που θα γελέσει και το παρδαλό κατσίκι. Όπως « πίσω έχει η αχλάδα την ουρά (αντίθετα από το κοτσάνι), έτσι και η ND πίσω από το κοτσάνι του ζουμερού αχλαδιού «Εκλογές» έχει την ουρά των, που είναι δυσάρεστη στη γεύση και δεν τρώγεται. Και πριν αλέκτωρ λαλήσει το ξημέρωμα  εκείνου  του,  εις όλην την ζωή του Έλληνα, σωστού ΟΧΙ. Ο χρυσός Κούλης της ND θα έχει απαρνηθεί τρείς φορές τη Δραχμή. Τότε θα θηριώσει (γίνει θηρίο) το ΟΧΙ του Δημοψηφίσματος 2015 και τα παλικάρια της Ελλάδος, Κλεόβις  (Κωνσταντοπούλου) και Βίτωνας (Βαρουφάκης), θα μπούν στο ζυγό και θα σείρουν την άμαξα Δραχμή και με την μητέρα τους Ελλάδα επάνω στην άμαξα θα φτάσουν στο Ναό της Ελληνικής Δημοκρατίας (BRICS). Στη διάβα τους θα αιχμαλωτήσει το Κύρος τους τον Χρυσό Κροίσο της No Democracy, ο οποίος την ώρα που θα τον έχουν ανεβασμένο στην πυρά για να τον κάψουν θα θυμηθεί την αρχαία «σεισάχθεια (αποτίναξη των βαρών)» και τότε θα φωνάξει  «Σόλων! Σόλων! Σόλων!». Έτσι μετανιωμένος πιά θα απαρνηθεί τον θεσμό της υποδούλωσης για χρέη και θα ενταχθή, μαζί με το ΟΧΙ του 2015, στα μέτρα επανόρθωσης χρέους που έλαβε ο φιλόσοφος νομοθέτης Σόλων. Δια των οποίων θα καταργηθούν τα υφιστάμενα χρέη ιδιωτητών προς ιδιώτες και προς Δημόσιο, ώστε να απελευθερωθούν όσοι Έλληνες είχαν γίνει δούλοι λόγω χρεών στην ίδια πατρίδα τους και να επαναφερθούν στην Ελλάδα όσοι εν τω μεταξύ είχαν μεταναστεύσει στο εξωτερικό λόγω ανεργείας. Επίσης θα καταργηθεί ο δανεισμός με εγγύηση το «σώμα (προσωπική ελευθερία)» του δανειολήπτη και των μελών της οικογένειάς του. Αφού η χρηματοδότηση για έργα υποδομής της Ελλάδας και προβλήματα με τους ισολογισμούς της θα γίνεται από την «Αναπτυξιακή Τράπεζα» των χωρών Brazil, Russia, India, China, και South Africa (BRICS)». Επιδή δεν είναι δυνατόν να γίνει «BRICS και NATO το ίδιο συνδικάτο».  Γιαυτό τα της Νέας Δημοκρατίας «δικά μας παιδιά» του Χρυσού της προέδρου κ. Κυριακούλη πρέπει να προσανατολιστούν στην πυξίδα του προφορικού μηνύματος: «Χρειαζόμαστε μια άλλη Νέα Δημοκρατία, πιό συμμετοχική», που εκφώνησε ο Χρυσός Αρχηγός τους στο Επιμελητήριο της Ηλείας το Σαββάτο της 12ης  Δεκεμβρίου 2015. Δηλαδή να διαταχθούν προς την κατεύθυνση «Νέα Συμμετοχική Δημοκρατία» του ΟΧΙ του Δημοψηφίσματος του 2015. Σε ένα φαινόμενο που είναι ακραίο στο πολιτικό κόσμο της Ελλάδος, μία χώρα που είδε να αναμετρούνται στις εκλογές από το 2004 μέχρι τις τελευταίες εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015 γόνοι των ίδιων οικογενειών που αναμετρήθηκαν 23 χρόνια νωρίτερα στις εκλογές του 1981. Όπου τα χαρακτηριστικά της διαμάχης αυτής είναι ότι οι συμμετοχικές διαδικασίες καθοδηγούνται από τους τοπικούς άρχοντες των οποίων ο έμμεσος στόχος είναι απλά να νομιμοποιήσουν αποφάσεις που παίρνουν οι ίδιοι δίνοντας την ψευδή εντύπωση στους πολίτες ότι έχουν άμεσο λόγο για τα κοινά. Η καθοδήγηση «κάτω από το τραπέζι» γίνεται με διάφορες διαδικαστικές μεθόδους όπως το να μη δίνεται η δυνατότητα στους συμμετέχοντες να καταθέσουν τις δικές τους προτάσεις (όπως το ΟΧΙ του 2015) παρά μόνο να υπερψηφίζουν τα Μνημόνια της πολιτικής εξουσίας. Κάτι το αντίθετον με την Συμμετοχική Δημοκρατία, που τη συναντάμε για πρώτη φορά στην Αρχαία Αθήνα της κλασσικής περιόδου, όπου οι πολίτες συμμετείχαν στον Δήμο και δια βοής αποφάσιζαν για τα θέματα που τους αφορούσαν. Για χάρη της Αθηναϊκής αυτής  Συμμετοχικής Δημοκρατίας έχουμε οι Έλληνες την παγκόσμια κληρονομιά στις τέχνες και στα γράμματα, όπως τον Επιτάφιο του Περικλέους, λόγους των ρητόρων του Δημοσθένη, του Ισοκράτη κ.ά. Δυστυχώς αυτό το Δημόσιο Δημοκρατικό Έργο τους στη σημερινή μορφή του θεωρείται απάντηση στον ατομικό φιλελευθερισμό. Όπου φοράει το μανδύα των δικαιωμάτων του πολίτη και του εθνικού συμφέροντος ενός και κατόπιν δημαγωγεί ενάντια σε οτιδήποτε αληθές. Με αποτέλεσμα να έχουμε την σήμερον ημέρα ένα σύνολο απαίδευτων πολιτών, που επιθυμούν τη Συμμετοχική Δημοκρατία, για να καλύψουν της ευθύνες από την απουσία τους στην Αντιπροσωπευτική Δημοκρατία ή για να συγκαλύψουν και να απεμπολήσουν τις ευθύνες για τη σαθρή τους ψήφο σε λαϊκίστικους εκπροσώπους όλων των βαθμίδων. Αποκαλύπτεται καθημερινά ότι στο Κοινοβούλιο, που σήμερα κυριαρχείται από 70 απογόνους πολιτικών οικογενειών, αντί να αντιπροσωπεύεται η βούληση του λαού, δια των εκλεγμένων αντιπροσώπων του, αντιπροσωπεύεται το ιδιωτικό συμφέρον σε βάρος του συνόλου. Ουσιαστικά, αυτό που γίνεται είναι πως τα κόμματα κυβέρνησης και αντιπολίτευσης γίνονται εχθροί στα «μπαλκόνια» και κολλητοί στα «σαλόνια» και λειτουργούν δια να εξυπηρετούν τα συμφέροντα του κόμματός των και όχι του Κράτους. Το μόνο που τους νοιάζει είναι να μην πληρώσουν φράγκο για τα δάνεια που πήραν για τα έξοδα των «μαγαζιών» τους. Όπως η ΝΔ χρωστάει 105.000.000 ευρώ στην Αγροτική Τράπεζα (λήξη σύμβασης το 2013) και 15.000.000 ευρώ στην Τράπεζα Πειραιώς (λήξη σύμβασης το 2015). ΣΥΝΟΛΟ: ΝΔ 120.000.000 ΕΥΡΩ !!! Το ΠΑΣΟΚ χρωστάει 96.800.000 ευρώ στην Αγροτική Τράπεζα (λήξη σύμβασης το 2013) 10.000.000 ευρώ στην Marfin Βank (λήξη σύμβασης το 2015) και 5.000.000 ευρώ στην Τράπεζα Πειραιώς (λήξη σύμβασης το 2015). ΣΥΝΟΛΟ: ΠΑΣΟΚ 111.800.000 ΕΥΡΩ. Τα δύο κόμματα μαζί 231.800.000 ΕΥΡΩ. Επίσης ένα άλλο ενδιαφέρον τους είναι η κρατική χρηματοδότηση των οικογενειακών τους ΜΚΟ. Όπως η οικογενειακή ΜΚΟ του Μητσοτάκη «Action Aid Hellas», που πρόεδρός της είναι η αδελφή του Χρυσού Κυριάκου, Αλεξάνδρα Μητσοτάκη και η οποία συμμετείχε στη συνεδρίαση της Λέσχης Bilderberg στις 09/06/2014. Τα τελευταία 40 χρόνια το μόρφωμα, της οικογενειοκρατίας ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, έχει θέσει σε εφαρμογή 980 συνταγματικώς φοροαπαλλαγές οι οποίες λίγο ή πολύ αγγίζουν τις περίπου 707 οικογενειακές τους ΜΚΟ. Οι οποίες δεν είναι τίποτα περισσότερο από νεροκουβαλητάδες της ΤΤΙΡ (Transatlantic Trade and Investment Partnership) η οποία με ληστρική της διάταξη  δίνει το δικαίωμα στις ιδιωτικές εταιρίες (ΜΚΟ) να ζητούν αποζημιώσεις σε περίπτωση που ένα κυρίαρχο κράτος αποφασίσει να αλλάξει τη νομοθεσία που αφορά τις επενδύσεις τους. Γιαυτό δεν έχει άδικο που η Χίλαρι Κλίντον έχει χαρακτηρίσει την TTIP ως το «οικονομικό ΝΑΤΟ». Δηλαδή  «ΤΤΙΡ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο».  Αυτό το οικονομικό - εμπορικό ΝΑΤΟ ανάμεσα στη Βόρεια Αμερική και την Ε.Ε. θα είναι πρώτα από όλα μια συσπείρωση της Δύσης απέναντι στον ανταγωνισμό των χωρών της Ομάδας BRICS. Βάσει αυτής της πραγματικότητας μπορώ να ισχυριθώ ότι «δεν είναι BRICS και NATO το ίδιο συνδικάτο». Άρα πρέπει η Ελλάδα να αποσυρθεί από το στρατιωτικό (και οικονομικό) σκέλος του ΝΑΤΟ, όπως έκανε στις 14 Αυγούστου του 1974. Τότε, θα μου πείτε, πως κυβερνούσε «ένας πούστης, μια πουτάνα κι ένας Αμερικάνος» με Οικουμενική Κυβέρνηση του «αγαπητικού επιβήτορα τού Ευταξία» και «συνεργάτου των ΝΑΖΙ επί Κατοχής (Μαξ Μέρτεν)» κ. Κωνσταντίνου Καραμανλή. Σωστά, όμως τώρα θα έχουμε έναν Κούλη της Μητσοτάκη, έναν Μπουμπούκο της Ευγενίας και έναν Τσε του Σύριζα, με Συμμετοχική Δημοκρατία του «ΟΧΙ του Δημοψηφίσματος 2015». Την συζήτηση «Να φύγουμε από το ΝΑΤΟ» την άρχισε ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Θοδωρής Δρίτσας στη Βουλή κατά την διάσκεψη του Υπουργείου Άμυνας στις 4/9/2014. Ακριβώς την ώρα που ο πρωθυπουργός κ. Σαμαράς υπεράσπιζε τα συμφέροντα των ΗΠΑ εναντίον της Ρωσίας στη Σύνοδο Κορυφής της λυκοσυμμαχίας «ΝΑΤΟ» στην Ουαλία. Την διάλυση του ΝΑΤΟ υποστήριζαν επίσης και 2.000 μέλη Βρετανικών ΜΚΟ, κρατόντας στο Νιούπορτ πανό στα οποία αναγράφονταν συνθήματα όπως «Σταματήστε το ΝΑΤΟ», «Οχι σε νέους πολέμους, όχι στο ΝΑΤΟ». Μετά από την άρνηση της ελληνικής Κυβέρνησης να συμμορφωθεί στο αίτημα των ΗΠΑ (5/9/2015) «να απογορεύσουν τις πτήσεις των ρωσικών αεροσκαφών στο FIR Αθηνών» αρχίζει η Αθήνα να μη δίχνει ενδιαφέρον για το ΝΑΤΟ. Λένε ότι «Χρειάζονται δύο για να χορέψουν το ταγκό». Άρα ο χορός της Συμμετοχικής Δημοκρατίας χρειάζεται την Κυβέρνηση και την Αντιπολίτευση. Δηλαδή ο καβαλιέρος Τσέ πρέπει να εμπιστευτεί την ντάμα Κούλης και τανάπαλιν. Ώστε με αυτή την αμοιβαία στήριξη ο καβαλιέρος θα μπορεί να διοχετεύει τη δύναμή του στη ντάμα. Εκείνη που θα τον συγκρατεί και κλείνοντας τα μάτια της θα διαβάζει με το μυαλό και τις αισθήσεις της τις κινήσεις του στην φλόγα και πάθος της Συμμετοχικής Δημοκρατίας. Ώστε ψυχή και σώμα τους να συντονίζονται με αρμονία στο ρυθμό του βηματισμού «έξω το ΝΑΤΟ, μέσα οι BRICS». Αμήν και πότε!!!  Καρβας.     www.Spoudasmata.blogspot.com

Monday, January 4, 2016


Η Αρχαία Δελφική   Αμφικτυονία της Ελλάδος στην Συρία το 2015.

    Αμφικτυονία: προέρχεται από το πρόθεμα «αμφί» και την λέξη «κτοίνα» που σημαίνει οικισμός και σε απλά ελληνικά «Γειτονιά». Γιαυτό αρχικά, στην Αρχαία Ελλάδα, ήταν μιά θρησκευτική οργάνωση γειτονικών πόλεων υπό την προστασία ενός θεού με Ναό κοινής Λατρείας και αργότερα εξελίχθηκε σε Ένωση Αρχαίων Ελληνικών Πόλεων – Κρατών, με επίκεντρο κάποιο ιερό κοινής λατρείας. Ο δε κύριος σκοπός της Αμφικτυονίας σε καιρό ειρήνης ήταν, η ανάπτυξη εμπορικών σχέσεων και η διοργάνωση κοινών εορτών, ενώ σε καιρό πολέμου, η διαφύλαξη των ιερών κανόνων του ανθρωπισμού, καθώς και η λήψη κοινών αποφάσεων, για την άμυνα απέναντι σε μια μη Ελληνική εχθρική δύναμη. Η Αμφικτυονία είχε ως έδρα της, αρχικά το ιερό της Δήμητρας στην Ανθήλη, κοντά στις Θερμοπύλες (Θερμαί Πύλαι = στενό όμοιο με πύλη, όπου υπήρχαν θερμές πηγές) και αργότερα συνεδρίαζε στην Ανθήλη την Άνοιξη (ηρινή Πυλαία) και στους Δελφούς το Φθινόπωρο (οπωρινή Πυλαία). Τη διοίκηση της Αμφικτυονίας ασκούσε το Αμφικτυονικό Συνέδριο και η Αμφικτυονική Εκκλησία του Δήμου. Το Συνέδριο, λοιπόν, της  Αμφικτυονίας το συγκροτούσαν 24 μόνιμα μέλη. Κύριος σκοπός του ήταν οι φυλές με ελάχιστη δύναμη να έχουν τις ίδιες δυνατότητες και την ίδια αξία με τις ισχυρές δυνάμεις εντός του Συμβουλίου. Η Διοίκηση της Αμφικτιονίας επέβλεπε τις σχέσεις ανάμεσα στα κράτη-μέλη της Αμφικτιονίας. Χωρίς βεβαίως να προσβάλει τα ήθη και τους νόμους τους και είχε το δικαίωμα να τιμωρήσει τους παραβάτες, τους απείθαρχους, «ιερόσυλους» και να κηρύξει εναντίον τους Ιερό πόλεμο. Μεταξύ 590 και 589 διεξήχθει ο πρώτος Ιερός Πόλεμος ανάμεσα στην ευρύτερη συμμαχία των Θεσσαλών με τους Σικυώνιους και τους Αθηναίους (μέλη της Δελφικής Αμφικτυονίας), εναντίον της φωκικής πόλης Κρίσας. Αφορμή του αποτέλεσε το γεγονός πως οι κάτοικοι του Λιμανιού της, Κίρρα, παρενοχλούσαν τους προσκυνητές του μαντείου των Δελφών. Τα βαθύτερα αίτια του πολέμου όμως βρίσκονταν στις φιλοδοξίες των Θεσσαλών να επικρατήσουν οριστικά στην Φωκίδα και να ελέγξουν το πλουσιότατο μαντείο των Δελφών. Τελικά οι Κιρραίοι εξανδραποδίστηκαν και τα χωράφια τους αφιερώθηκαν στον Απόλλωνα, στη Λητώ και στην Αθηνά Πρόνοια. Το 449-448 π.Χ. κηρύσεται ο Δεύτερος Ιερός Πόλεμος, μια διαμάχη Αθήνας και Σπάρτης σχετικά με την ανάθεση του ελέγχου του μαντείου των Δελφών στους Φωκείς. Το 356-346 π.Χ. ξέσπασε ο Τρίτος Ιερός Πόλεμος, μετά την άρνηση των Φωκέων να πληρώσουν το πρόστιμο που τους επέβαλλε το Αμφικτυονικό Συνέδρειο. Το 339-338, που η Άμφισσα καταπάτησε ιερά κτήματα των Δελφών, έγινε ο Τέταρτος Ιερός Πόλεμος. Όπου ο Φίλιππος επικράτησε στην μάχη της Χαιρώνειας και ξεκίνησε η εποχή της Μακεδονικής Ηγεμονίας. Αργότερα οι Ρωμαίοι σεβάσθηκαν και διατήρησαν το θεσμό της Αμφικτυονίας. Το δε 30 π.Χ. ο αυτοκράτορας Αύγουστος με διαταγή του τροποποίησε την σύνθεση της Δελφικής Αμφικτιονίας, αυξάνοντας τους εκπροσώπους της από 24 σε 30. Κατά την Χριστιανική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, από το 395 που με διατάγματα του Μέγα Θεοδωσίου ο Χριστιανισμός αναγνωρίζεται ως επίσημη θρησκεία του Κράτους, ο Ιερός Πόλεμος της Δελφικής Αμφικτυονίας εμφανίζεται ως Σταυροφορία της Χριστιανικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Οι Σταυροφορίες ξεκίνησαν ως η ιδέα μίας Ιερής Εκστρατείας από μέρους της Αυτοκρατορίας του Χριστού, με σκοπό την απελευθέρωση των Αγίων Τόπων της Ιερουσαλήμ από τους Μουσουλμάνους του Αλλάχ. Όμως των Σταυροφοριών οι βιαιότητες και οι κτηνωδίες ήταν τέτοιας έκτασης, ώστε ο φόβος και το μίσος, που προκάλεσαν στους Άραβες και στους άλλους μουσουλμανικούς λαούς της περιοχής, να διατηρείται μέχρι τις μέρες μας. Όπως η εισβολή στο Ιράκ (2003) και οι σημερινοί (2015) Γαλλορωσικοί βομβαρδισμοί στη Συρία, οι οποίοι αποκλήθηκαν από πολλούς Άραβες ως νέες Σταυροφορίες. Τις οποίες εγώ επιφωνώ ως Πυραυλοφορίες, αφού αντί για Σταυρούς φέρνουν Πυραύλους. Η γενεσιουργός αιτία των σημερινών Σταυροφοριών (Πυραυλοφοριών) είναι η ανακοίνωση των μουσουλμάνων του ISIL (Ισλαμικού Κράτους του Ιράκ και του Λεβάντε) για την ίδρυση Χαλιφάτου, με τον ηγέτη τους Αμπού Μπακρ αλ-Μπαγκντάντι ως «χαλίφη Ιμπραήμ». Το οποίο θα φέρει αποδυνάμωση των γεωγραφικών συνόρων που επεβλήθησαν κατά την μοιρασιά των ζωνών επιρροής στη Μέση Ανατολή, από τους δύο μεγάλους νικητές Αγγλία και Γαλλία της Χριστιανικής Αμφικτυονίας  «Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος», με τη συμφωνία Σάικς-Πικό του 1916. Η πραγματικότητα είναι ότι 100 χρόνια μετά το Σάικς-Πικό τα κράτη έχουν αναπτύξει μια δυναμική ύπαρξης που δύσκολα ανατρέπεται. Για παράδειγμα η Ρωσία έχει στρατηγικά συμφέροντα στην περιοχή, δύο Ναυτικές Βάσεις. Γιαυτό έκανε μια πολύ έξυπνη κίνηση, προσπαθούσε εδώ και αρκετό καιρό να πείσει την αντιπολίτευση της Συρίας να καθήσει στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης και να βρεθεί πολιτική λύση. Δέχθηκε, μάλιστα, την παραίτηση Άσαντ αλλά όχι και την ανατροπή του καθεστώτος ή την απώλεια της πολιτικής κυριαρχίας του κόμματος Μπάαθ. Κάτι που απορρίφθηκε. Οπότε η Ρωσία προσέφερε αεροπορική κάλυψη στον Άσαντ ώστε εκείνος να συνεχίσει τις χερσαίες επιθέσεις κατά του ISIS και της αντιπολίτευσης. Έτσι κατοχυρώνει το δικαίωμα να έχει ρόλο στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων για την μετά Άσαντ εποχή. Η απόφαση Ιερού Πολέμου της Χριστιανικής Αμφικτυονίας, για ανατροπή του Άσαντ και για προώθηση μιας σειράς ενεργειών στον επανασχεδιασμό των συνόρων με όρους φυλετικούς, θρησκευτικούς, και Κράτη πιο ομογενή, φαίνεται να έχουν παρθεί στα μέσα του 2012, μετά από επανασχεδιασμό των χώρων επιρροής ανάμεσα σε Ρωσία και ΗΠΑ. Την ίδια στιγμή μπήκαν σε εφαρμογή τα σχέδια της διάλυσης της σημερινής Τουρκίας, η οποία ονειρεύεται χαλιφάτα, σε μια εποχή όμως που άρχισε ήδη η αντίστροφη μέτρηση για την οικονομίας της και τη συνοχή της. Κομμάτια της σημερινής Τουρκίας θα απαρτίζουν τους νέους κρατικούς σχηματισμούς με κυρίαρχο εκείνο του Κουρδικού. Το πρόβλημα, δυστυχώς, για τον Ερντογάν είναι ότι ο γκρίζος λύκος της Άγκυρας έχει πιαστεί στο δόκανο και είναι βαριά λαβωμένος. Το ξέρει καλά ότι αν θα είχε απέναντι μόνο την Ελλάδα, θα του ήταν εύκολα διαχειρήσιμη η κρίση. Το πρόβλημα είναι ότι έχει απέναντι την οργή της Ρωσίας, που ο ίδιος προκάλεσε σκοτώνοντας το ιερό της ιπτάμενο ελάφι Su-24. Το  Κρεμλίνο δεν σκύβει άλλο το κεφάλι στην Τούρκικη αδικία. Ήρθε η ώρα της αντεπίθεσης. Αφού έχει φθάσει πιά στα όριά της η απογοήτευση με την πολεμική συμπεριφορά των Τούρκων απέναντι στην επιλογή της Ωραίας Ελένης του, «Συρία», να συνεχίσει να έχει μνηστήρα της τον Άσαντ. Η Μόσχα με αρχιστράτηγο τον σημερινό Αγαμέμνωνα της Ορθόδοξης Αμφιοκτυονίας, τον ελέω λαού Τσάρο Βλαδιμίρ Πούτιν, ξεκίνησε την Ιερά Εκστρατεία –Σταυροφορία- του Β΄ Τρωϊκού Πολέμου για την Β΄ Άλωση της Τροίας, που σήμερα λέγεται Τουρκία. Με τη φράση «Χριστιανοί, Παναγία χαριστήριον» στον Δούρειο Ίππο «Ανεξάρτητο Κουρδιστάν», τον οποίον άφησε η Χριστιανική Αμφικτυονία στο Λεβάντε της Ανατολής, θα μπορέσουν οι Ήρωες των μη τρομοκρατικών οργανώσεων (βάσει του ΟΗΕ) PKK και PYD να ξεγλιστρήσουν από τα σπλάχνα του αλόγου και θα ανοίξουν της Πύλες της Μέσης Ανατολής στην Χριστιανική Αμφικτυονία της Ενωμένης Ευρώπης. Όπου θα εξανδραποδίσουν το Χαλιφάτο της Τουρκίας και τα χωράφια του θα αφιερωθούν στην Παρθένου Θεοτόκο, ως Άγιοι Τόποι της Ενωμένης Ευρώπης.
Καλή Χρονιά, Καρβας.         www.spoudasmata.blogpost.com

Saturday, December 5, 2015


            Άγιαι Βίαι Παράλληλοι: Μακελειό στο Stade de France και

                                                    Σφαγή στον Ιππόδρομο Θεσσαλονίκης.

Ως τέκνο των αθανάτων θεών Αφροδίτης και του Έρωτα του χρυσού γένους, που «χρύσεον μὲν πρώτιστα γένος μερόπων ἀνθρώπων ἀθάνατοι ποίησαν Ὀλύμπια δώματ᾽ ἔχοντες (Ησίοδος – Έργα και ημέραι- στοίχος 110)», προσπαθώ μπροστά στο δέος της ανείπωτης τραγωδίας στο Παρίσι να είμαι περισσότερο συγκρατημένος. Σιωπηλός. Σοβαρός. Ώστε να έχω αίσθηση των πραγμάτων, και κυρίως της αδυναμίας μου να κατανοήσω το σύνολο των παραμέτρων στη σφαγή αθώων ανθρώπων, η οποία είναι φρίκη και όνειδος για την ανθρωπότητα. Εδώ, σε τέτοιες πράξεις, το ανθρώπινο χάνει την ιδιότητά του. Το ίδιο το σώμα υφίσταται ισχυρό σόκ, καθώς επίσης και το συναίσθημα, η σκέψη, η γλώσσα. Αφού είναι από τις στιγμές που η γλώσσα ντρέπεται για την ανεπάρκειά της. Με τί έννοιες, άλλωστε, να εκφράσει το αποτρόπαιο, το φρικώδες, το αδιανόητον. Φυσικά το δέος του τρόμου απασφαλίζει ψυχικές καταστάσεις, συμπεριφορές και συλλογισμούς. Ωστόσο όμως παρέρχεται και ο καθένας από εμάς επιστρέφει στην κανονικότητα της προβληματικής ή μη καθημερινότητας που βιώνουμε. Ξεχνάμε. Μέχρι την επόμενη φορά. Και έτσι όλα ερμηνεύονται μετά το σοκ. Και το απάνθρωπο της πράξης των τρομοκρατών του Παρισιού με ταυτότητα Ευρωπαίων πολιτών (σύμφωνα με τη βρετανική εφημερίδα Independent), και ο δυτικός πολιτισμός μαζί με τον ορθολογισμό του, που είναι η οικονομία πριν και πάνω από την οικονομία. Πάντα δε επικαλούμαστε τις αξίες και τις αρχές του δυτικού πολιτισμού, που είναι βασισμένες στον διαφωτισμό και τον ουμανισμό. Και έτσι αντιπαραθέτουμε τη χριστιανοκρατική Δύση με την θεοκρατική Ανατολή, ξεχνώντας φυσικά το αποικιοκρατικό της παρελθόν, μέσα στα αίματα και τις γενοκτονίες. Μέσα στα βασανιστήρια της Άγιας βίας της Ιερής Εξέτασης και των Σταυροφόρων. Μέσα στη δουλεία των δούλων του Χριστού κατ’εικόνα και καθ’ ομοίωσιν Αυτού, όστις «εν μορφή Θεού υπάρχων... εαυτόν εκένωσεν μορφήν δούλου λαβών… εταπείνωσεν εαυτόν γενόμενος υπήκουος μέχρι θανάτου, θανάτου δε σταυρού. (Φιλιπ.2,6-8-)». Μέσα στη χριστιανική μετεγκατάσταση πληθυσμών, φυσικά όπως ο Κύριός της και Θεός της (Ιησούς Χριστός) «εκδίωξε από μπροστά της πολλά έθνη, τους Χετταίους, και τους Γεργεσαίους, και τους Αμορραίους, και τους Χαναναίους, και τους Φερεζαίους, και τους Ευαίους, και τους Ιεβουσαίους, επτά έθνη μεγαλύτερα και δυνατότερα από αυτήν (βάσει της Αγίας Γραφής της το Δευτερονόμιον 7:1)». Και μεσα σε πολλά άλλα για τα οποία ευθύνεται αποκλειστικά η Ευρώπη του Χριστού, και όχι του Δία, ακόμη και μετά τα χρόνια του Διαφωτισμού, δια του οποίου η Ευρώπη μετατράπηκε σε Ευρωζώνη και το Ισλάμ αναγνωρίστηκε ως Ισλαμικό Κράτος (ISIS). Με αποτέλεσμα να μολυνθούν, να λοιδορηθούν, να εξευτελιστούν, να ταπεινωθούν και να απαρνηθούν πολιτισμικές αξίες των ανθρώπων του «Ηρωϊκού Γένους (στίχοι 157-160, -Έργα και ημέραι- Ησίοδος)», που έπλασε ο Δίας επάνω στην πολύβλαστη τη Γή. Δηλαδή το «Θείο Γένος» των Ηρώων του Χρυσού Αιώνος της πόλεως της Θεάς Αθηνάς –Αθήνα–, που ονομάζονται ημίθεοι. Οι οποίοι πήραν τον άνθρωπο και τον έστησαν στα πόδια του και με τις πνευματικές και ηθηκές αξίες των τον εδίδαξαν να είναι αξιοπρεπής, υπερήφανος, να φιλοδοξεί χωρίς περιορισμούς και να είναι αθάνατος μέχρι εκεί που του είναι δυνατόν. Γιαυτό λοιπόν ας μην παριστάνουμε τους χαζούς οι οποίοι δεν καταλαβαίνουν ότι το μεγαλύτερο λάθος είναι η γκετοποίηση των μουσουλμάνων, από το Σιδηρούν Γένος της Χριστιανοσύνης, σε συγκεκριμένες συνοικίες των πλουσιοτέρων χωρών του Πλανήτη. Όπου οι Κυρίαρχοί των εκτελούν πιστά του Κυρίου Ιησού Χριστού τους τις προσταγές: «Όποιος πιστεύει στον Υιό του Θεού, έχει αιώνια ζωή· όποιος, όμως, απειθεί εις Αυτόν, δεν θα δει ζωή, αλλά η οργή τού Θεού μένει επάνω του (Κατά Ιωάν. 3:36). Άφες πρώτον να χορτασθήναι τα τέκνα Εμού, ου γαρ έστίν καλό λαβείν τον άρτον των τέκνων μου, και τοις κυναρίοις –σκυλιά- βαλείν (Κατά Μαρκ. 7:27). Ξέχυνε τον θυμό σου επάνω στα έθνη, εκείνα που δεν με αναγνωρίζουν, κι επάνω σε γενεές, που δεν επικαλούνται το όνομά μου Χριστός (Ιερεμίας 10, 25)». Γιαυτό παρά τον πλούτο, λίγα χιλιόμετρα έξω από τις όντως ωραίες πρωτεύουσές τους και τα πανάκριβα μαγαζιά των κέντρων τους αφήνουν να αναπτύσσεται μιά φτώχια που είναι άκρως απλοϊκό να την ορίσουμε ως οικονομική. Πρόκειται για φτώχεια ολική, που καίει τις ζωές και προφανώς τις ψυχές των επί αυτών κατοικούντων ανθρώπων και τους διαμορφώνει σε άτομα χωρίς υπόσταση, σκοπό και νόημα. Περισσότερο γλαφερά περιγράφει την κατάσταση των ghetto αυτών ο Αμερικανός σκηνοθέτης Jim Jarmusch. «Αυτό που δεν δείχνουμε από το Ντιτρόιτ (στη ταινία: Μόνο οι εραστές μένουν ζωντανοί) είναι το απαρχάιντ. Ολόκληρες περιοχές με μαύρους, πολύ φτωχούς, που δεν έχουν σχολεία, εκπαίδευση, δουλειές, φώτα στους δρόμους. Περιοχές χωρίς ρεύμα. Άνθρωποι απελπισμένοι , που ζούν σαν αρουραίοι, που μπορεί να σε χτυπήσουν με μιά πέτρα για να σου πάρουν ένα σάντουιτς. Πεθαίνουν της πείνας...». Αυτοί, λοιπόν, οι λυσσασμένοι της πείνας άνθρωποι (και όχι η Πίστη στο Ισλάμ) φορούν γιλέκα μέ το πύρ το εξώτερο (βόμπες του χριστιανικού ιμπεριαλισμού) για να εκτοξεύσουν την ψυχή τους (και όχι να σκοτώσουν συνανθρώπους τους) μακριά από την χριστιανική κόλαση του ghetto και την αδυσώπητη ζέστη της Ερήμου και να την ανεβάσουν ψηλά στην Ουράνεια Βασιλεία του Χριστού και στους Παραδείσιους Κήπους του Αλλάχ. Βεβαίως τα διαμελισμένα σώματά τους στο Παρίσι άφησαν πίσω τους 153 νεκρούς και πολλούς τραυματίες, μιά χώρα σε καθεστώς ΣΟΚ, μιά Ευρώπη άφωνη και την χριστιανοπολιτισμένη Δύση σε κατάσταση υστερίας. Δεν παύει όμως τα θύματα του Παρισιού να είναι ο αποτρόπαιος πλέον καθρέφτης μέσα στον οποίον καθρεφτίζονται τα θύματα από οικονομικούς εκβιασμούς, τα θύματα των βομπαρδισμών σε όλη τη Μέση Ανατολή, αλλά και τα θύματα των ναυαγείων στην ελληνική θάλασσα του γαλιάζιου Αιγαίου της. Οπωσδήποτε το χτύπημα της 13ης Νοεμβρίου στη καρδιά της πόλεως που συμβολίζει την Ευρώπη (του Χριστού και όχι του Αλλάχ) των δικαιωμάτων του ανθρώπου και της Δημοκρατίας είναι ο ανατριχιαστικά πένθιμος ήχος  μιάς καμπάνας που, ενώ χτύπαγε εδώ και καιρό, τώρα ο ήχος της είναι τόσο διαπεραστικός που κανείς (Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι) δεν έχει δικαίωμα να αγνοήσει. Σε κάθε πένθος (χριστιανικό και ισλαμικό) συνήθως προσευχόμαστε στον Χριστό ή στον Αλλάχ, αλλά σε αυτό εδώ το μεγάλο πένθος όμως χρειάζεται να σκεφτούμε για μιά παγκόσμια εκεχειρία. Κάποιοι θα χαμογελάσουν με την αφελή αυτή σκέψη μου και θα αναρωτηθούν: «Τι εκεχειρία να γίνει με τους Τζιχαντιστές, που κόβουν ψυχές (δικές τους και αλλοτρίων) σε αποτρόπαια κομμάτια. Η μόνη λύση μπροστά σε μιά τέτοια θηριωδία είναι ο πόλεμος». Το μόνο που έχω να τους εντείνω είναι  ότι ας μην ξεχνούν πως αν όντως διεξαχθεί ένας πόλεμος σαν αυτόν τον μέχρι εσχάτων, που περιγράφει στην «Ιλιάδα» του  ο Όμηρος και ακόμα πιό πολύ η «Μπαχαμπαράτα» του Ινδικού Έπους, οι ακραίοι Ισλαμιστές είναι μόνον μιά πιό θεαματική, αλλά όχι η πιό σημαντική, συνιστώσα του. Μολοταύτα επιδή ανήκω στο είδος των ανθρώπων, που πιστεύουν στης Αντιγόνης του Σοφοκλή το «Ούτοι συνέχθειν, αλλά συμφιλείν έφυν = Δε γεννήθηκα να μισώ μαζί με άλλους, αλλά να αγαπώ μαζί τους», νομίζω ότι πρέπει να γίνω ο κήρυκας μιάς μεσολάβησης που θα προσπθήσει να ανατρέψει τον όλεθρο στον άνθρωπο. Γιαυτό τι στιγμή αυτή, ως άτομο, είμαι εκ φύσεως υπέρ της συναίνεσης, όταν αυτή δεν σημαίνει την υποταγή μου στον αυταρχισμό ή στην Τυραννία. Ομολογώ ότι συμμερίζομαι του Ομπάμα την δήλωση «Είμαστε όλοι Γάλλοι». Όχι για να αποφύγω της Αγίας Γραφής την καταδίκη: «Ο μὴ ὢν μετ᾿ ἐμοῦ κατ᾿ ἐμοῦ ἐστι, = Όποιος δεν είναι μαζί μου, είναι εναντίον μου (Ματθ. 12,30). Αλλά μήπως τελικά κατορθώσουμε να «Είμαστε όλοι Άνθρωποι». Μιάς και δεν καταφέραμε να «Είμαστε όλοι Ρώσοι» στη συντριβή του αεροσκάφους των ρωσικών αερογραμμών Kolavia/Metrojet με 224 Ρώσους νεκρούς στις 31/10/2015. Αλλιώς θα συνεχίζουμε να «Είμαστε όλοι υποκριτές», όπως το 1820 κατά την φυγάδευση του μαρμάρινου αγάλματος της Αφροδίτης της Μήλου στο Παρίσι από τους Γάλλους. Οι οποίοι πυροβόλησαν και σκότωσαν 200 Έλληνες που προσπάθησαν να ματαιώσουν την γαλλική αρπαγή του Πλιτισμού τους. Κανένα ανθρώπινο στόμα δεν αναφώνησε μέχρι σήμερα το «Είμαστε όλοι Έλληνες». Μούγκα στη στρούγκα και για το «Ανάθεμα! Ανάθεμα! Ανάθεμα στους Ελληνες (επτάκις)!» της Εκκλησίας κατά την Κυριακή της Ορθοδοξίας της. Γιαυτό το μέλλον της ανθρωπότητας είναι κάτι από το παρελθόν. Αφού, όπως μας λέγει και ο Αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος Αριστοτέλης (384-322 π.Χ.), «Όμοια γάρ ως επί το πολύ τα μέλλοντα τοις γεγονόσι = τα περισσότερα από αυτά που θα γίνουν στο μέλλον είναι ίδια μ’ αυτά που έχουν γίνει». Κάτι που διαβεβαιώνεται με της 13ης Νοεμβρίου 2015 το γεγονός «Μακελειό στο Stade de France» και του Δεκεμβρίου 390 μΧ το γεγονός «Σφαγή στον Ιππόδρομο Θεσσαλονίκης». Όπου μέσα σε τρείς ώρες ο αιμοβόρος Μονάρχης, ο Άγιος και Μέγας της Εκκλησίας Θεοδόσεος κατασφάζει με την βοήθεια των Γότθων 15.000 Έλληνες πολίτες. Εν κεκλεισμένων των θυρών τους θέρισαν σαν καλαμιές στον θερισμό και συγχρόνως τους αφαίρεσαν όλα τα δικαιώματά τους ως πολίτες της Αυτοκρατορίας, οι περιουσίες τους δημεύονται και τα παιδιά τους πουλιούνται σκλάβοι με εντολή του ίδιου Αυτοκράτορα που εκτελεί Ουράνιες Εντολές. Γιατί επέμειναν να λατρεύουν την Πατρώα Ελληνική Θρησκεία τους και όχι τον εβραϊκο Χριστιανισμό που τους επέβαλλαν με τη βία. Με τέτοιους Τρανούς και Θεοσεβείς Ηγεμόνες είναι βέβαιον ότι στο μέλλον θα «είμαστε όλοι νέκροί». Και ως «Μακάριοι (ξένοιαστοι) οι πτωχοί τω πνεύματι (ηλίθιοι) θα κληρονομήσουμε (έχουμε μερδικό) στην αιώνια ζωή (αθανασία) της Βασιλείας (Κυριαρχίας) των χριστιανικών Ουρανών».

«Μνήσθητί μου, Κύριε (Δία), ὅταν ἔλθῃς (ξανά) ἐν τῇ βασιλείᾳ σου (εν τω Ολύμπου) -Λουκ. 23,42-.

                    καρβας

Sunday, September 6, 2015


Ο κόσμος το χει τούμπανο και εμείς κρυφό καμάρι, πως η Δραχμή είναι πάλι κοντά μας.

Ο του 4ου αιώνα π.Χ, Αρχαίος Έλληνας ποιητής, Μένανδρος, μας διδάσκει: «Ανήρ ο φεύγων και πάλι μαχήσεται». Δηλαδή: Ο Άνδρας (Έλληνας) που αποφεύγει τη μάχη (για τη χρυσή Δραχμή) στο τέλος θα τη δώσει. Αφού «Το πεπρωμένον φυγείν αδύνατον». Γιαυτό «Η τέχνη της πολιτικής είναι να προβλέπεις το αναπόφευκτο και να επισπεύδεις την εμφάνιση του» μας διατυμπανίζει ο Ταλεϋράνδος (Γάλλος Υπουργός Εξωτερικών). Δυστυχώς, την πολιτική αυτή ικανότητα στερείται και το αριστερό Αγόρι Τσίπρας (3ο Μνημόνιο), όπως φυσικά και οι προγενέστεροι αυτού: το καπεταλιστικό αγόρι της mother Τσάντ GAPαπανδρέου (1ο Μνημόνιο) και το λωλό παιδί της Άνοιξης ο Τρελαντώνης Σαμαράς (2ο Μνημόνιο). Έτσι ο Αλέξης Τσίπρας, ο ανηψιός του πραξικοπηματία Στυλιανού Παττακού  ( η γυναίκα του αδερφή του Παύλου Τσίπρα (πετέρα του Έλληνα παρία Τσε), ως πίθηκας των μνημονίων, μιμήθηκε την πλέον γνωστή τακτική της «πολιτικής κωλοτούμπας». Ώστε να καθυστερέσει την ανεπόφευκτη εμφάνηση της χρυσής (νέας) Δραχμής, ως παράλληλο νόμοσμα που ήταν το δολάριο, πριν το Ευρώ, στην Ελλάδα. Ο Τσίπρας, γράφοντας με τον πιό προκλητικό τρόπο στα παλιά του τα παπούτσια το μεγαλειώδες ΟΧΙ του λαού (61,7%), για την πολιτική της λιτότητας, στο Δημοψήφισμα που προκήρυξε στις 05/07/2015, έφερε το νέο και κάκιστον Μνημόνιο υπό την συνθήκη του ESM, ενός ανεξέλεγκτου οργανισμού που δεν υπόκειται σε κανέναν έλεγχο και καμία εξουσία, δικαστική, ή άλλης μορφής. Στην ουσία πρόκειται για μία καλοστημένη κομπίνα λεηλασίας και υποτέλειας των ευρωπαϊκών λαών στο σύνολό τους μέσω του χρέους. Όπως η περιβόητη Τρόϊκα έστι και το ESM δεν θα αφήσει λίθο επί λίθου στην Ελλάδα, θα την λεηλατήσει, θα την καταστρέψει, θα την εκτελέσει για λογαριασμό μόνο του αρπακτικού μεγάλου χρηματοπιστωτικού Κεφαλαίου. Αυτή η στροφή του μεγάλου «ΟΧΙ» του Δημοψηφίσματος σε υποτακτικό «ΝΑΙ» έχει μεταμόρφωσει τον «Ναό της Δημοκρατίας (Ελλάδα)»  σε «Βούρκο» και συγχρόνως έχει σπρώξει την Πατρίδα μου ακόμη πιο βαθιά στις αγκάλες του Πούτιν. Ο οποίος, ως Ιππότης, της άνοιξε στις 21/07/2015 τις πύλες της Νέας Αναπτυξιακής Τράπεζας (NDB) των χωρών BRICS (Βραζιλίας, Ρωσίας, Ινδίας, Κίνας και Νότιας Αφρικής), που αντιπροσωπεύουν το 40% του πληθυσμού και το ένα πέμπτο του ΑΕΠ του πλανήτη. Η «NDB» λειτουργεί ως μοχλός πίεσης έναντι του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας, που αποτελούν τους πυλώνες της παγκόσμιας Οικονομικής Διακυβέρνησης και που καθοδηγείται από τις ΗΠΑ. Λοιπόν, «ο κύβος (Δραχμή) ερρίφθη», οπότε «εί τις θέλει οπίσω αυτής ελθείν, απαρνησάσθω Ευρώ και αράτω το ΟΧΙ αυτού και ακολουθείτω ταύτην». Όπως εκτίμησε και ο Παναγιώτης Λαφαζάνης (μιλώντας στην εκπομπή «Κοινωνία Ώρα Μega») «Στη δραχμή θα πάμε είτε το θέλουμε είτε όχι, είναι θέμα επιβίωσης της χώρας». «Εις οιωνός άριστος αμύνεσθαι περί πάτρης». Γιαυτό με γνώμωνα του Νίκου Καζαντζάκη το «Ν’ αγαπάς την ευθύνη να λες εγώ, εγώ μονάχος μου θα σώσω τον κόσμο (της Ελλαδας). Αν χαθεί, εγώ θα φταίω - Έχεις ευθύνη. Δεν κυβερνάς πια μονάχα τη μικρή ασήμαντη ύπαρξή σου. Είσαι μια ζαριά όπου για μια στιγμή παίζεται η μοίρα του σογιού σου. - Μην καταδέχεσαι να ρωτάς: «Θα νικήσουμε; Θα νικηθούμε;». Πολέμα! Όταν πολεμάς για την λευτεριά, είσαι κι όλας λεύτερος», ας ριχτούμε στη μάχη της Δραχμής που μόλις τώρα ξεκίνησε η ΛΑ.Ε (ΛΑ-ϊκή Ε-νότητα) του Λαφαζάνη. Δεν καταδέχόμαστε να ρωτάμε: «Θα νικήσουμε; Θα νικηθούμε;». Πολεμάμε για την πρωτιά του Λαού (ΛΑΕ) και της Δραχμής στις κάλπες της 20/9/2015. Με φλάμπουρο το ΟΧΙ της 5/7/15 και συμμάχους το 40% του πληθυσμού του πλανήτη (που είναι οι BRICS) αγωνιζόμαστε για το 51% στη Δραχμή κατά την εκλογική αναμέτρησή μας στις κάλπες. Αφού καθήκον μας πλέον είναι να σκεφτούμε και να δράσουμε για την «Ελλάδα ρε γαμώ το κέρατό μου το τράγιο το δίφορο». Θα το φωνάξουμε ξανά το ηρωϊκό μας «ΟΧΙ» στα Μνημόνια της Τρόϊκας, η οποία είναι χειρότερη από την Χούντα του ’67. Χωρίς να ανησυχούμε καθόλου, αφού κανένας δεν θα μας παρεξηγήσει, εκτός βέβαια, από τους «δανειστές» και τους δημοσιοκάφρους μας.  «ΕΛΕΥΘΕΡΊΑ Ή ΘΑΝΑΤΟΣ» στους Έλληνες πολίτες, που αυτή την ώρα είναι στην ουσία σκλάβοι των αδίστακτων κηδεμόνων και εκβιαστών της Ευρωζώνης. Η οποία έπρεπε να διεκδικήσει στο μέλος της «Ελλάδα» τη δανειοδότηση του Δηµοσίου από το ευρωσύστηµα (ΕΚΤ), µε επιτόκια ανάλογα µε αυτά που το τελευταίο καιρό δανείζει στις εµπορικές τράπεζες και είναι στο 1%.  Ο Χιλιανός ποιητής Pablo Neruda μας λέγει «Μπορείς να κόψεις όλα τα λουλούδια, αλλά δεν μπορείς να εμποδίσεις την Άνοιξη να ‘ρθει». Ναί οι Fitch, Moody's και S&P μας κόψανε όλα τα ευρωλούλουδά τους από το περιβόλι μας «Οικονομία», αλλά δεν μπορούν να εμποδίσουν να ξαναφωλιάσει στο κομπόδεμά μας «η Άνοιξη της Δραχμής μας», που μας προσφέρει φιλανθρωπικά ο Πούτιν. Όπως μας λέει και ο Γάλλος συγγραφέας Marcel Pagnol «Όταν το κρασί ανοιχτεί, πρέπει να το πιεις, ιδίως αν είναι καλό». Έτσι και εμείς οι Έλληνες, αφού στη Δύση δεν μας ανοίγουν πιά τη σαμπάνιά τους «Ευρώ», πρέπει να πιούμε την ρετσίνα «Δραχμή» που μας σερβίρουν το 40% της Οικομένης και είναι οι ανατολικές χώρες της BRICS. Για αιώνες τώρα γνωρίζουμε ότι «οἶνος ( του Ολύμπιου Διόνυσου) εὐφραίνει καρδίαν ἀνθρώπου». Είναι καιρός πιά να αφουκραστούμε την σοφή συμβουλή του Κινέζου φιλοσόφου Κομφούκιου «Όταν ο βιασμός καθίσταται αναπόφευκτος, τότε ξαπλώστε χάμω και κοιτάχτε να μορφωθείτε». Ώστε να κάτσουμε κάτω να κατανοήσουμε ότι «Το ποτάμι (Δραχμή) δεν γυρίζει πίσω». Αφού «ο κόσμος το χει τούμπανο και εμείς κρυφό καμάρι, πως η Δραχμή είναι πάλι κοντά μας. Αυτό δεν το λέω εγώ ο Καρβέλης, το τέκνον της Αφροδίτης και του Έρωτα, ούτε ο Λαφαζάνης, ο αρχηγός της Λαϊκής Ενότητας. Αλλά μέγιστοι φωστήρες, που είναι παδιά του Αβραάμ και Ισαάκ και Κήρυκες του HELLASFORCE. Βλέπε κάτωθι το σχετικό άρθο του.

Συγκλονιστικές Αποκαλύψεις : «Ο Πούτιν, μέσω των BRICS, Χρηματοδοτεί την Ελλάδα και… Διαλύει την Ε.Ε. – Ευρωπαϊκή Δούλα η Νέα Δημοκρατία»


Σόκαρε με τις δηλώσεις του ο Δρ Paul Craig Roberts… Ο πρώην αξιωματούχος του υπουργείου Οικονομικών των ΗΠΑ, αναφέροντας πως η νέα ελληνική κυβέρνηση «μπορεί να δολοφονηθεί: επειδή το διακύβευμα είναι τόσο υψηλό».

Ο δε διάσημος Αμερικανός οικονομολόγος Greenspan αναφέρεται και στη Νέα Δημοκρατία λέγοντας χαρακτηριστικά πως: «Η Ελλάδα διαθέτει σούπερ-πλούσιο δούλο. Αυτή είναι η «Νέα Δημοκρατία». Πρόκειται για αναβίωση της παλαιάς φεουδαρχικής τάξης. Λίγοι σούπερ-πλούσιοι αριστοκράτες και όλοι οι άλλοι δουλοπάροικοι όφειλαν να υποστηρίξουν την άρχουσα τάξη. Η λεηλασία ξεκίνησε στην Ελλάδα έχει εξαπλωθεί στην Ουκρανία, και ποιος ξέρει ποιος είναι ο επόμενος;

Στη συνέχεια επικαλείται τις δηλώσεις του Paul Craig Roberts και κάνει αναφορά στην παρουσία της Ρωσίας του Βλαντιμιρ Πούτιν. «Υπάρχει η δυνατότητα για την ανάπτυξη μιας άλλης μεγάλης δύναμης, εξαιτίας της ελληνικής κρίσης και την εκλογή της νέας κυβέρνησης. Αυτή θα ξεδιπλωθεί αν οι γερμανικές τράπεζες, οι πιστωτές της Ελλάδας και οι πολιτικοί της Ευρωπαϊκής Ένωσης αρνηθούν να καλύψουν τις νόμιμες ανάγκες της ελληνικής κυβέρνησης. Οι Έλληνες πρέπει να επαναδιαπραγματευτούν κάτω από τις σκληρές συνθήκες που έχουν τεθεί για τη χώρα τους, προκειμένου να λύσουν το πρόβλημα του δημόσιου χρέους τους. Η τρέχουσα συμφωνία, όπως αυτή ισχύει, είναι αφόρητη για τους Έλληνες και αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί. Αλλά αν οι Γερμανοί δεν συμφωνούν, θα μπορούσατε να δείτε μια συμμαχία μεταξύ των Ελλήνων και των Ρώσων.

Και οι αποκαλύψεις συνεχίζονται: «Οι χώρες που αποτελεί τους BRICS διαθέτουν πλέον τη δική τους τράπεζα που έρχεται να σπάσει το κατεστημένο του ΔΝΤ και είναι έτοιμη να χρηματοδοτήσει με 100 δις δολάρια. Ο Πούτιν βλέπει τώρα πως έχει την ευκαιρία να απομακρύνει τους Έλληνες από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ. Η τράπεζα BRICS θα παρέμβει και θα βοηθήσει τους Έλληνες με τα προβλήματα εξυπηρέτησης του χρέους τους. Αυτό θα μπορούσε να είναι η αρχή του ξηλώματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ. Τότε αυτές οι χώρες θα εγκαταλείψουν τη Γερμανία, την Ουάσιγκτον και το ΔΝΤ, οι οποίοι επιβάλλουν όλες τις δυσκολίες τους και, ως εκ τούτου λεηλασία των χωρών τους. Έτσι, υπάρχει η δυνατότητα για την απόλυτη καταστροφή εδώ εάν η Δύση παραμείνει ανόητη και αρκετά αλαζονική ώστε να μην λυγίσει. Αυτό θα σήμαινε το ξήλωμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ».

 

Είπα και ελάλησα αμαρτίαν ουκ έχω.

    Ευχαριστώ, Βασίλης Καρβέλης.      

  www.Spoudasmata.blogspot.com